این قانون توضیح می‌دهد که چگونه دارایی‌های یک فرد پس از مرگ او توزیع می‌شود، زمانی که دارایی کافی برای پوشش بدهی‌ها، هزینه‌ها و هدایای خاص وجود ندارد. به طور کلی، همه ذینفعان این کمبود را به طور مساوی تقسیم می‌کنند و هیچ اولویتی بین املاک و مستغلات و وسایل شخصی وجود ندارد. استثناها شامل مقرراتی برای همسر یا فرزندانی است که ممکن است از وصیت‌نامه حذف شده باشند، و همچنین برخی موقعیت‌های مربوط به مالیات.

این قانون ترتیبی را مشخص می‌کند که بر اساس آن هدایا یا سهم ذینفعان کاهش می‌یابد یا حذف می‌شود، اگر دارایی متوفی برای پرداخت همه آن‌ها کافی نباشد. این فرآیند به «کاهش سهم» معروف است. ابتدا، اموالی که در وصیت‌نامه ذکر نشده‌اند تحت تأثیر قرار می‌گیرند، سپس دارایی‌های باقیمانده پس از توزیع هدایای خاص (که «هدایای باقیمانده» نامیده می‌شوند). در مرحله بعد، هدایای عمومی به افراد غیر خویشاوند و سپس هدایای عمومی به خویشاوندان کاهش می‌یابند. در نهایت، هدایای خاص به افراد غیر خویشاوند قبل از هدایای خاص به خویشاوندان کاهش می‌یابند. «خویشاوند» به کسی اطلاق می‌شود که طبق قوانین کالیفرنیا برای فوت بدون وصیت‌نامه، ارث می‌برد، با فرض اینکه هیچ شخص دیگری ادعای اولویت‌دارتری نداشته باشد.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه تقسیم اموال متوفی در شرایطی که پول کافی برای انجام تمام وصایا وجود ندارد، مدیریت می‌شود. این قانون ایجاب می‌کند که سهم ذینفعان به تناسب در هر دسته از هدایا کاهش یابد. اگر هدیه یک مستمری یا دارای منبع مشخصی باشد، در صورتی که بتوان آن را از منبع مشخص شده تأمین کرد، یک هدیه خاص محسوب می‌شود. در غیر این صورت، مانند یک هدیه عام تلقی می‌شود، به این معنی که از هر دارایی موجود تأمین می‌گردد.

این بخش توضیح می‌دهد که چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک ترکه دارایی کافی برای پرداخت تمام بدهی‌ها و توزیعات خود ندارد، وضعیتی که به عنوان کاهش سهم‌الارث شناخته می‌شود. دادگاه تصمیم خواهد گرفت که هر فردی که قرار است سهمی دریافت کند، چقدر باید برای پوشش این کسری‌ها صرف‌نظر کند، و نماینده شخصی توزیعات را بر این اساس تنظیم خواهد کرد. اگر یک مورد یا مال خاص به کسی وعده داده شده باشد و نیاز به کاهش داشته باشد، آن شخص می‌تواند به جای آن از سایر اموال شخصی خود برای پوشش کسری استفاده کند.

این بخش توضیح می‌دهد که اگر هدیه‌ای قبل از ۱ ژوئیه ۱۹۸۹ داده شده باشد، قوانینی که قبل از تصویب این بخش جدید وجود داشتند، در مورد آن هدیه اعمال خواهند شد. در اصل، این امر تضمین می‌کند که هدایای قدیمی بر اساس قوانین قدیمی قضاوت شوند.

علاوه بر این، مشخص می‌کند که اگر هدیه از طریق وصیت‌نامه داده شود، تاریخ رسمی هدیه، تاریخ فوت شخصی است که وصیت‌نامه را تنظیم کرده است.