این بخش مقرر می‌دارد که مگر اینکه یک الزام خاص یا زمینه به گونه‌ای متفاوت نشان دهد، تعاریف ارائه شده برای تفسیر این قانون به کار گرفته خواهد شد.

این قانون اصطلاح «دعوی» را به گونه‌ای تعریف می‌کند که شامل هر دو پرونده مدنی و کیفری شود. بنابراین، وقتی قانون به «دعوی» اشاره می‌کند، منظور هرگونه اقدام قانونی در دادگاه است، چه مربوط به اختلاف بین افراد باشد و چه شامل اتهامات کیفری.

این بخش توضیح می‌دهد که «تکلیف ارائه دلیل» به مسئولیت یک طرف برای ارائه شواهد کافی اشاره دارد تا از تصمیم‌گیری علیه او در مورد یک مسئله خاص جلوگیری کند. اساساً، اگر می‌خواهید در یک نکته پیروز شوید، باید مدرک ارائه دهید.

این قانون توضیح می‌دهد که «بار اثبات» در محیط دادگاه به چه معناست. این مسئولیت طرفی است که در یک پرونده درگیر است تا مدارک کافی ارائه دهد تا قاضی یا هیئت منصفه را در مورد یک واقعیت خاص متقاعد کند. سطح اثبات مورد نیاز می‌تواند متفاوت باشد؛ ممکن است یک سطح پایین باشد، مانند صرفاً ایجاد شک معقول، یا ممکن است نیاز به متقاعدکننده‌تر بودن داشته باشد، مانند نشان دادن غلبه ادله، که به معنای «به احتمال زیاد» است. در برخی موارد، اثبات باید حتی قوی‌تر باشد و نیاز به مدارک روشن و قانع‌کننده یا اثبات فراتر از شک معقول دارد. به طور کلی، مگر اینکه خلاف آن تصریح شده باشد، استاندارد مورد نیاز، غلبه ادله است.

اصطلاح «دعوای مدنی» نه تنها به دعاوی حقوقی اشاره دارد، بلکه شامل انواع دادرسی‌های مدنی نیز می‌شود.

این قانون «رفتار» را به عنوان هر نوع عمل یا سلوک تعریف می‌کند، چه کاری را فعالانه یا منفعلانه انجام دهید و چه از کلمات استفاده کنید یا نه.

این قانون بیان می‌کند که «اقدام کیفری» نه تنها به طرح یا آغاز واقعی یک پرونده کیفری اشاره دارد، بلکه شامل هرگونه رسیدگی قانونی مرتبط با آن نیز می‌شود.

اصطلاح «اظهارکننده» به کسی اطلاق می‌شود که اظهاراتی را بیان می‌کند.

این قانون «جلسه دادرسی» را به عنوان جلسه خاصی تعریف می‌کند که در آن یک مسئله مربوط به این قانون مطرح می‌شود، نه جلسات قبلی یا آتی دیگر.

"سوگند" می‌تواند شامل یک تأییدیه یا اظهارنامه باشد که اگر تحت مجازات شهادت دروغ انجام شود، همان اعتبار سوگند را دارد. این بدان معناست که چه کسی از طریق سوگند، تأییدیه یا اظهارنامه بگوید که حقیقت را می‌گوید، همه اینها همان تعهد قانونی را برای راستگویی به همراه دارد.

این بخش کلمه «درک کردن» را به معنای کسب دانش از طریق استفاده از حواس شما، مانند بینایی، شنوایی، لامسه، چشایی یا بویایی تعریف می‌کند.

«فرد وابسته» کسی است که ناتوانی‌های جسمی یا روانی‌اش به طور قابل توجهی توانایی او را برای انجام کارهای روزمره یا محافظت از حقوقش محدود می‌کند. این می‌تواند شامل افراد دارای معلولیت‌های جسمی یا رشدی یا سالمندانی باشد که توانایی‌هایشان کاهش یافته است. علاوه بر این، هر کسی که به عنوان بیمار بستری در یک مرکز بهداشتی درمانی ۲۴ ساعته پذیرفته شود را نیز شامل می‌شود.

این بخش از قانون بیان می‌کند که اصطلاح «مال» هم املاک و مستغلات (مانند زمین یا ساختمان‌ها) و هم اقلام شخصی (مانند خودرو یا جواهرات) را دربرمی‌گیرد.

اثبات زمانی است که شواهد، قاضی یا هیئت منصفه را متقاعد می‌کند که چیزی تا یک سطح مشخصی از قطعیت درست است.

این قانون تعریف می‌کند که چه چیزی «نهاد عمومی» محسوب می‌شود. این شامل طیف وسیعی از نهادهای دولتی مانند ملت‌ها، ایالت‌ها، شهرستان‌ها، شهرها، مناطق و هر سازمان سیاسی یا عمومی دیگر می‌شود، صرف‌نظر از اینکه محلی باشند یا از کشور دیگری.

این قانون روشن می‌کند که وقتی اصطلاح «مال غیرمنقول» به کار می‌رود، به زمین‌ها، مستغلات و موروثیه‌ها اشاره دارد. اساساً، این اصطلاح هرگونه حق یا منفعت در املاک و مستغلات را پوشش می‌دهد، از جمله زمین و هرگونه ساختمان یا اموال موروثی متصل به آن.

این بخش نحوه استفاده از اصطلاح «ایالت» را تعریف می‌کند. به طور کلی، به کالیفرنیا اشاره دارد. اما وقتی در مورد بخش‌هایی از ایالات متحده صحبت می‌شود، می‌تواند به معنای هر ایالت، ناحیه، قلمرو مشترک‌المنافع، سرزمین، یا قلمرو جزیره‌ای باشد.

در این زمینه، یک 'گفته' هر چیزی است که کسی می‌گوید یا می‌نویسد، یا هر عمل غیرکلامی که انجام می‌دهد و قصد دارد چیزی را منتقل کند.

در این مفهوم، اصطلاح «قانون» گسترده است و فقط به قوانینی که توسط نهادهای قانون‌گذار تصویب شده‌اند، اشاره ندارد. همچنین شامل معاهدات و احکام قانون اساسی می‌شود. این بدان معناست که وقتی از «قانون» صحبت می‌کنیم، به این اسناد حقوقی مهم دیگر نیز اشاره داریم.

این قانون توضیح می‌دهد که چه زمانی یک فرد در مراحل قانونی «به عنوان شاهد غیرقابل دسترس» تلقی می‌شود. یک شاهد زمانی غیرقابل دسترس محسوب می‌شود که به دلیل امتیاز از شهادت معاف باشد، سلب صلاحیت شده باشد، فوت کرده باشد، بیش از حد بیمار باشد (جسمی یا روانی)، با وجود تلاش برای تأمین حضورش غایب باشد، یا حتی با وجود محکومیت به اهانت به دادگاه از شهادت امتناع کند. اما، اگر عدم دسترسی فرد ناشی از سوء رفتار طرفی باشد که می‌خواهد از اظهارات او استفاده کند، نمی‌توانند ادعا کنند که شاهد غیرقابل دسترس است. علاوه بر این، شهادت کارشناسی می‌تواند عدم دسترسی را اثبات کند اگر شاهدی به دلیل آسیب جسمی یا روانی ناشی از یک جرم، قادر به شهادت نباشد یا با شهادت دادن دچار آسیب روانی قابل توجهی شود. این مورد به عنوان دستکاری عدم دسترسی آنها محسوب نمی‌شود.

این قانون توضیح می‌دهد که چه چیزی به عنوان یک سند یا عکس «اصل» در نظر گرفته می‌شود. یک سند اصل می‌تواند خود نوشته اصلی باشد یا نسخه‌ای که قرار است همان هدف را داشته باشد. برای عکس‌ها، اصل شامل نگاتیو یا هر چاپی است که از آن گرفته شده است. وقتی صحبت از داده‌های ذخیره شده در رایانه‌ها می‌شود، یک خروجی چاپی یا نمایشگر که داده‌ها را به دقت نشان می‌دهد نیز یک اصل محسوب می‌شود.

این قانون تعریف می‌کند که چه چیزی به عنوان «نسخه المثنی» یک سند یا شیء محسوب می‌شود. توضیح می‌دهد که یک نسخه المثنی می‌تواند با استفاده از همان روش یا مواد نسخه اصلی، از طریق عکاسی، ضبط مکانیکی یا الکترونیکی، تکثیر شیمیایی، یا سایر تکنیک‌هایی که نسخه اصلی را دقیقاً کپی می‌کنند، ایجاد شود.