استثنائات بر قاعده ادله استماعیاقرار و اذعان
Section § 1220
Section § 1221
این قانون توضیح میدهد که در یک پرونده حقوقی، میتوانید اظهارنامهای را علیه یک فرد به کار ببرید، حتی اگر آن اظهارنامه از نوع شنیدهها باشد، به شرطی که آن فرد با گفتار یا رفتار خود نشان داده باشد که با محتوای آن موافق است یا آن را حقیقت میداند.
Section § 1222
این قانون میگوید که شهادت شفاهی (hearsay) یا اظهاراتی که خارج از دادگاه بیان شدهاند، گاهی اوقات میتوانند به عنوان مدرک استفاده شوند، اگر دو شرط رعایت شود. اولاً، شخصی که اظهارنامه را بیان کرده است، باید از طرف آن شخص (طرف دعوا) اختیار صحبت در مورد موضوع را داشته باشد. ثانیاً، باید اثبات این اختیار یا قبل از محاکمه یا در طول آن، طبق تصمیم دادگاه، وجود داشته باشد.
Section § 1223
این قانون بیان میکند که اگر شخصی بخشی از یک توطئه برای ارتکاب جرم یا تخلف مدنی باشد، اظهاراتی که او بیان کرده است میتواند به عنوان مدرک علیه او استفاده شود، حتی اگر او در دادگاه حضور نداشته باشد تا آن اظهارات را تأیید کند. این امر زمانی صدق میکند که اظهارات برای کمک به دستیابی به هدف توطئه و در زمانی که فرد در آن مشارکت داشته، بیان شده باشد. قبل از اینکه چنین اظهاراتی به عنوان مدرک استفاده شود، باید مدارک کافی ارائه شود تا نشان دهد که یک توطئه وجود داشته و آن شخص بخشی از آن بوده است، مگر اینکه قاضی تصمیم بگیرد ترتیب ارائه مدارک را به گونهای دیگر اجازه دهد.
Section § 1224
Section § 1225
Section § 1226
Section § 1227
Section § 1228
Section § 1228.1
این قانون روشن میکند که وقتی یک والد یا قیم قانونی طرح پروندهای را در خدمات رفاه کودک امضا میکند یا خدماتی را از آن میپذیرد، به معنای اقرار به گناهکار بودن آنها نیست و نمیتواند به عنوان مدرک علیه آنها در دادگاه استفاده شود. با این حال، اگر آنها بدون دلیل موجه با خدمات موجود در طرح همکاری نکنند، این عدم همکاری ممکن است به عنوان مدرک در برخی از مراحل قضایی مربوط به قانون رفاه و مؤسسات استفاده شود.