اجارهاجاره اموال غیرمنقول
Section § 1940
این قانون درباره این است که چه کسانی مشمول قوانین خاصی در مورد اجاره یا استفاده از فضاهای زندگی در این ایالت میشوند. به طور کلی، این قوانین شامل هر کسی میشود که محلی برای زندگی اجاره میکند، مانند مستأجران یا پانسیوننشینان. با این حال، افرادی که برای مدت کوتاه در مکانهایی مانند هتلها یا متلها اقامت میکنند، مشمول این قانون نمیشوند، اگر اقامت آنها به طور معمول تحت یک کد مالیاتی خاص مشمول مالیات باشد. همچنین، اقامتهای کوتاه مدت در هتل یا متل که هتل خدمات زیادی مانند نگهداری اموال و خدمات نظافت روزانه ارائه میدهد، مستثنی هستند. "واحد مسکونی" به هر سازهای اشاره دارد که توسط یک نفر یا گروهی به عنوان خانه استفاده میشود. این قانون اعمال هیچ یک از قوانین فصل را محدود نمیکند، مگر اینکه به وضوح خلاف آن بیان شده باشد.
Section § 1940.1
این قانون بیان میکند که هیچ شخصی نمیتواند فردی را که در یک هتل مسکونی اقامت دارد، ظرف 30 روز اول مجبور به نقل مکان یا ثبت نام مجدد کند، صرفاً برای اینکه اقامت او به عنوان موقت طبقهبندی شود. اگر شواهدی وجود داشته باشد که نشان دهد فردی مجبور به ثبت نام مجدد شده است، فرض بر این است که هدف هتل حفظ وضعیت موقت بوده است، اما این فرض قابل اعتراض است. در صورت نقض این قانون، جریمه مدنی 500 دلاری اعمال میشود و طرف پیروز در هر دعوای حقوقی مربوط به این قانون، میتواند هزینههای وکیل خود را دریافت کند. همچنین، دولتهای محلی میتوانند مقرراتی برای بازرسی و اطمینان از رعایت این قانون وضع کنند.
Section § 1940.2
این قانون برای موجران غیرقانونی میسازد که با استفاده از روشهای ناعادلانه خاصی، مستاجران را مجبور به ترک خانههایشان کنند. این قانون اعمالی مانند سرقت، اخاذی، تهدید یا برهم زدن آرامش مستاجر را ممنوع میکند. اگر موجر به طور غیرقانونی وضعیت مهاجرت مستاجر را فاش کند، این نیز خلاف مقررات است. مستاجران میتوانند از موجرانی که این قوانین را نقض میکنند شکایت کنند و ممکن است تا 2,000 دلار برای هر مورد در دادگاه مدنی برنده شوند. صرفاً اطلاعرسانی به مستاجر در مورد نقض اجارهنامه، اگر با حسن نیت انجام شود، اشکالی ندارد. این قانون حقوق موجود مستاجران یا مقررات محلی در مورد آزار و اذیت مستاجر توسط موجر را تغییر نمیدهد.
Section § 1940.3
این قانون کالیفرنیا نهادهای عمومی و موجران را از پرسش در مورد، یا اقدام بر اساس، وضعیت مهاجرت یا تابعیت مستأجران یا مستأجران احتمالی منع میکند. این قانون تضمین میکند که موجران نمیتوانند از وضعیت مهاجرت به عنوان مبنایی برای آزار یا ارعاب مستأجران استفاده کنند، و همچنین نمیتوانند از مستأجران بخواهند وضعیت خود را افشا کنند. با این حال، موجران میتوانند از قوانین فدرال مربوط به برنامههای کمک اجاره پیروی کنند، و میتوانند اطلاعات لازم برای تأیید صلاحیتهای مالی یا هویت مستأجر را درخواست کنند. نهادهای عمومی شامل زیربخشهای مختلف دولتی در ایالت میشوند.
Section § 1940.4
این بخش از قانون بیان میکند که موجران نمیتوانند مستاجران را از نصب تابلوهای سیاسی مربوط به انتخابات، رایگیریهای قانونی یا مسائل عمومی در ملک اجارهای خود منع کنند. مستاجران در خانههای چند واحدی و تکواحدی میتوانند این تابلوها را نمایش دهند، اما موجران میتوانند آنها را ممنوع کنند اگر بیش از حد بزرگ باشند (بیش از شش فوت مربع) یا اگر قوانین یا مقررات خاص مسکن را نقض کنند. مستاجران باید از قوانین محلی در مورد زمان نصب و برداشتن تابلوها پیروی کنند، و اگر چنین قوانیمی وجود نداشته باشد، موجران میتوانند محدودیتهای زمانی معقولی تعیین کنند. این محدودیتهای زمانی باید حداقل 90 روز قبل از انتخابات شروع شده و حداقل 15 روز پس از آن به پایان برسند. هرگونه تغییر در شرایط اجاره برای انطباق با این قوانین، به منزله کاهش خدمات مسکن نخواهد بود.
Section § 1940.05
Section § 1940.5
این قانون بیان میکند که صاحبخانه نمیتواند صرفاً به دلیل داشتن تخت آبی توسط مستاجر، از اجاره دادن به او خودداری کند، به شرطی که شرایط خاصی رعایت شود. این شرایط شامل داشتن بیمهای است که خسارات ناشی از تخت آبی را پوشش دهد، رعایت محدودیتهای وزنی بر اساس ظرفیت کف، اطلاعرسانی قبلی به صاحبخانه در مورد نصب یا جابجایی، و نصب ایمن تخت. صاحبخانه میتواند ودیعه تضمینی را افزایش دهد و هزینهای برای تخت آبی دریافت کند، اما نمیتواند ادعای بیمه را صرفاً به این دلیل که از حقوق خود طبق این قانون استفاده نکرده است، رد کند. «مستاجر» به معنای هر اجارهکننده است و «اجاره» شامل هر دو نوع اجاره و لیزینگ میشود.
Section § 1940.6
این قانون موجران را ملزم میکند که هم مستأجران احتمالی و هم مستأجران فعلی را در صورت درخواست مجوز تخریب واحد اجارهای مطلع سازند. مستأجران احتمالی باید قبل از امضای قرارداد اجاره یا پرداخت هرگونه هزینه مطلع شوند. مستأجران فعلی باید قبل از ثبت درخواست تخریب مطلع شوند. این اطلاعیه باید شامل زمان مورد انتظار برای تخریب و زمان پایان اجاره باشد. اگر موجران از این قانون پیروی نکنند، مستأجران میتوانند برای جبران خسارت اقدام قانونی کنند و ممکن است جریمههایی تا سقف 2,500 دلار، به علاوه هزینههای قانونی، دریافت کنند. این قانون همچنین تضمین میکند که این حقوق، سایر قوانین مربوط به مستأجر یا موجر را لغو نمیکند.
Section § 1940.7
این قانون از مالکان میخواهد که اگر از وجود مناطقی در نزدیکی املاک اجارهای خود که قبلاً مناطق نظامی بودهاند و ممکن است حاوی سلاحهای منفجر نشده باشند، آگاهی دارند، مستاجران احتمالی را مطلع کنند. این امر در صورتی اعمال میشود که منطقه نظامی در فاصله یک مایلی از ملک اجارهای باشد. مالکان باید این اطلاعات را به صورت کتبی قبل از امضای قرارداد اجاره توسط مستاجران ارائه دهند. اگر مستاجران قبل از سال ۱۹۹۰ در آنجا زندگی میکردند، مالک باید در اسرع وقت به آنها اطلاع دهد. هدف این است که با آگاه کردن مستاجران از خطرات احتمالی که آشکار نیستند، ایمنی آنها تضمین شود.
Section § 1940.8
Section § 1940.8
این قانون موجران را ملزم میکند تا مستأجران را هنگام استفاده از آفتکشها در داخل یا اطراف واحدهای اجارهای آنها مطلع سازند. موجران باید قبل از استفاده از آفتکشها، اخطار کتبی ارائه دهند که جزئیات آفات مورد نظر، برند آفتکش، زمان استفاده و هشداری در مورد خطرات آفتکش را شامل شود. اگر آفتکش بدون حضور اپراتور مجاز استفاده شود، اخطار باید 24 ساعت قبل داده شود و برای سمپاشیهای گستردهتر، باید به مستأجران واحدهای مجاور نیز برسد. مستأجران میتوانند با سمپاشی سریعتر موافقت کنند، اما باید به صورت شفاهی و کتبی مطلع شوند. برای فضاهای مشترک، اخطارها باید نصب یا مستقیماً تحویل داده شوند. قوانین اطلاعرسانی خاصی برای استفاده برنامهریزی شده از آفتکشها اعمال میشود و مستأجران باید قبل از نقل مکان مطلع شوند. در نهایت، موجران نمیتوانند بدون اجازه وارد واحد مسکونی مستأجر شوند تا آفتکش استفاده کنند.
Section § 1940.9
Section § 1940.10
این قانون به مستأجران در برخی واحدهای مسکونی اجازه میدهد تا گیاهان خوراکی را در ظروف قابل حمل در حیاط خلوت خصوصی همکف خود پرورش دهند. با این حال، آنها باید شرایط خاصی مانند قرار دادن ظروف با تأیید موجر و نگهداری منظم را رعایت کنند. موجران میتوانند قوانینی در مورد عدم استفاده از مواد شیمیایی مصنوعی وضع کنند و میتوانند منطقه باغ را بازرسی کنند. کشت گیاهان خارج از ظروف نیاز به تأیید موجر دارد و ممکن است برای هرگونه هزینه اضافی آب یا زباله، توافقنامه کتبی لازم باشد. این قانون فقط برای املاکی با یک یا دو واحد مسکونی اعمال میشود.
Section § 1940.20
این قانون به مستأجران اجازه میدهد تا در فضاهای خصوصی خود از بند رخت یا رختآویز استفاده کنند، مشروط بر اینکه شرایط خاصی رعایت شود. این شرایط شامل اطمینان از این است که بند رخت یا رختآویز با نگهداری ملک تداخل نداشته باشد، خطرات بهداشتی یا ایمنی ایجاد نکند و مسیرهای ضروری مانند ورودیها یا دسترسی به تاسیسات را مسدود نکند. مستأجران باید قبل از نصب هر چیزی به ساختمان، رضایت موجر را کسب کنند و موجران میتوانند محدودیتهای معقولی را در مورد زمان و مکان استفاده از بند رخت اعمال کنند. مستأجر همچنین باید تأییدیه بند رخت یا رختآویز را از موجر دریافت کند.
Section § 1940.35
این قانون افشای وضعیت مهاجرت مستاجران توسط موجران به مقامات را غیرقانونی میداند، اگر این کار به قصد آزار، ارعاب، یا تلافی علیه آنها، یا وادار کردن آنها به ترک خانههایشان انجام شود. اگر موجری این قانون را نقض کند، دادگاه میتواند او را ملزم به پرداخت خسارت کند؛ او را از تکرار این عمل بازدارد؛ و دادستان را از نقضهای احتمالی بیشتر مطلع سازد. با این حال، موجران در صورتی که از الزامات فدرال یا دستورات دادگاه پیروی کنند، قانون را نقض نمیکنند. دادگاه میتواند سوابق اخراج را در نظر بگیرد و ممکن است حقالوکاله را به طرف پیروز در یک دعوا تحت این قانون اعطا کند. مستاجران نمیتوانند از این حقوق چشمپوشی کنند و سازمانهای غیرانتفاعی میتوانند برای توقف این رفتار شکایت کنند.
Section § 1940.41
این بخش از قانون به مقررات مربوط به وسایل نقلیه خرد شخصی، مانند دوچرخههای برقی و اسکوترهای برقی، برای مستاجران در واحدهای اجارهای میپردازد. صاحبخانهها نمیتوانند مستاجران را از مالکیت یا نگهداری وسایل نقلیه خرد شخصی در واحدهایشان منع کنند، مشروط بر اینکه این وسایل استانداردهای ایمنی را رعایت کنند یا مستاجر برای آنها بیمه داشته باشد. اگر صاحبخانه فضای ذخیرهسازی امن و بلندمدت با ویژگیهای خاص و بدون هزینه اضافی ارائه دهد، نیازی نیست به مستاجران اجازه دهد وسایل خود را در داخل واحد نگهداری کنند، مگر اینکه برای تسهیلات ناتوانی لازم باشد. صاحبخانهها میتوانند قوانینی برای جلوگیری از تعمیر و نگهداری این وسایل و الزام به رعایت ایمنی آتشنشانی وضع کنند. هیچ گونه تغییری در واحد اجارهای برای نگهداری این وسایل الزامی نیست. حقوق افراد دارای ناتوانی تحت این قانون محافظت میشود، بدون اینکه محدودیتهایی برای حمایتهای موجود فدرال یا ایالتی ایجاد کند.
Section § 1940.45
این قانون مالکان ملک را از ممنوع کردن نمایش اشیاء مذهبی بر روی درب ورودی یا چارچوب درب یک خانه بازمیدارد. با این حال، استثنائاتی اجازه چنین ممنوعیتهایی را میدهند اگر شیء مذهبی سلامت یا ایمنی را تهدید کند، مانع درب شود، قوانین را نقض کند، مستهجن باشد، یا از اندازه مشخصی (36 در 12 اینچ) تجاوز کند. مالک ملک به عنوان انجمنها، هیئت مدیرهها، اعضا، موجران یا اجارهدهندگان فرعی تعریف میشود. «اشیاء مذهبی» به اشیائی اشاره دارد که به دلایل مذهبی صادقانه نمایش داده میشوند.
Section § 1941
Section § 1941.1
این قانون بیان میکند که یک واحد مسکونی در صورتی غیرقابل سکونت تلقی میشود که شرایط اولیه خاصی را نداشته باشد. این شرایط شامل عایقبندی رطوبتی مناسب، لولهکشی کارآمد، آب گرم و سرد کافی، سیستمهای گرمایشی و برقی فعال، شرایط تمیز و بهداشتی، و امکانات مناسب دفع زباله است. همچنین، این قانون نگهداری مناسب کفها، راهپلهها و صندوقهای پستی را در برخی هتلهای مسکونی الزامی میکند. علاوه بر این، اشاره میکند که مستأجران و مالکان املاک همچنان میتوانند برای برنامههای کمک به تعمیرات سیستمهای گرمایشی یا آب گرم با هدف صرفهجویی در انرژی درخواست دهند.
Section § 1941.2
صاحبخانهها در کالیفرنیا موظف به تعمیر خسارات ملک نیستند، اگر مستأجر به طور قابل توجهی وظایف خود را نقض کرده باشد و این نقض عمدتاً مسئول آسیب باشد یا مانع از انجام تعمیرات لازم توسط صاحبخانه شود. وظایف مستأجر شامل تمیز نگه داشتن ملک، دفع صحیح زباله، استفاده صحیح از وسایل و تجهیزات، جلوگیری از آسیب رساندن توسط خود یا دیگران، و استفاده از ملک مطابق با هدف سکونت است. با این حال، اگر صاحبخانه کتباً موافقت کرده باشد که مسئولیت نظافت یا دفع زباله را بر عهده بگیرد، این وظایف ممکن است برای مستأجر اعمال نشود.
Section § 1941.3
از ۱ ژوئیه ۱۹۹۸ به بعد، موجران باید ویژگیهای امنیتی خاصی را در ساختمانهای مسکونی تضمین کنند. این شامل نصب قفلهای مغزی بر روی دربهای ورودی اصلی و دستگاههای امنیتی پنجره میشود. قفلها باید با کدهای ایمنی مطابقت داشته باشند و هر قفل موجود و مطابق با استاندارد باید هنگام تعمیرات بهروزرسانی شود. مستأجران باید در صورت خرابی دستگاههای امنیتی، موجران را مطلع کنند. موجران مسئول نیستند مگر اینکه نتوانند مسائل گزارش شده را به سرعت رفع کنند. مستأجران در صورت عدم رعایت موجران، راهحلهای قانونی خاصی دارند، از جمله استفاده از این موضوع به عنوان دفاع در اقدامات قانونی مربوط به اجاره. این قوانین شامل ساختمانهایی که به عنوان تاریخی تعیین شدهاند یا آنهایی که توسط وزارت حمل و نقل مدیریت میشوند، به جز برخی خریدهای قبلی، نمیشود. الزامات امنیتی اضافی همچنان میتواند توسط نهادهای عمومی اعمال شود.
Section § 1941.4
اگر خانهای را برای سکونت اجاره میدهید، باید مطمئن شوید که حداقل یک پریز تلفن کارآمد وجود دارد و سیمکشی تلفن در آن مکان طبق استانداردهای فعلی در وضعیت خوبی است. همچنین باید به شرکت تلفن اجازه دهید تا به تجهیزات خود تا جایی که به سیمکشی ملک شما متصل میشود، دسترسی داشته باشد. اصطلاح «سیمکشی داخلی تلفن» اساساً به معنای سیمکشی است که از محل اتصال تلفن در خانه به خود شبکه تلفن میرود.
Section § 1941.5
این قانون به مستأجری که قربانی آزار یا خشونت است، یا با قربانی زندگی میکند، اجازه میدهد از موجر بخواهد که قفلهای خانهاش را با هزینه موجر ظرف 24 ساعت تغییر دهد. اگر موجر این کار را به موقع انجام ندهد، مستأجر میتواند خودش قفلها را تغییر دهد و موجر باید هزینه آن را به او بازپرداخت کند. مستأجران باید مدارکی دال بر آزار ارائه دهند، که میتواند یک دستور حفاظتی، گزارش پلیس، یا اظهارنامهای از یک متخصص واجد شرایط باشد. این قانون تنها در صورتی اعمال میشود که آزارگر در همان واحد مسکونی زندگی نکند.
طبق ماده 1941.5 قانون مدنی
Section § 1941.6
اگر مستاجری دستور دادگاه داشته باشد که مستاجر دیگری را در همان خانه از تماس با او منع میکند، موجر باید ظرف 24 ساعت پس از دریافت دستور، قفلها را عوض کند. اگر موجر این کار را نکند، مستاجر محافظتشده میتواند خودش قفلها را عوض کند و موجر باید هزینههای او را جبران کند. مستاجر باید موجر را از تغییر قفلها مطلع کند و یک کلید جدید به او بدهد. موجر در صورتی که فرد محرومشده تلاش کند برگردد، مسئول نخواهد بود. فرد محرومشده همچنان باید اجارهبها را بپردازد. این قانون برای قراردادهای اجارهای که پس از 1 ژانویه 2011 شروع شدهاند، اعمال میشود.
Section § 1941.7
این بخش بیان میکند که موجر ملزم به رفع مشکلات کپک در ملک اجارهای نیست، مگر اینکه مستأجر او را از آن مطلع کرده باشد، یا اینکه خود مستأجر قوانین نگهداری خاصی را نقض کرده باشد. علاوه بر این، موجران میتوانند برای رفع مشکل کپک وارد واحد شوند، به شرطی که رویه صحیح ورود به خانه مستأجر را رعایت کنند.
Section § 1942
Section § 1942.1
این قانون بیان میکند که مستأجر نمیتواند حق خود را برای زندگی در خانهای امن و قابل سکونت واگذار یا تغییر دهد. هر توافقی که سعی در انجام این کار داشته باشد، معتبر نیست. با این حال، مستأجران و موجران میتوانند به صورت کتبی توافق کنند که مستأجران برخی تعمیرات را به عنوان بخشی از قرارداد اجاره خود انجام دهند. همچنین، هر دو طرف میتوانند توافق کنند که اختلافات مربوط به شرایط زندگی ناامن را از طریق داوری حل و فصل کنند. داور تصمیم خواهد گرفت که چه کسی هزینههای داوری را پرداخت کند.
Section § 1942.2
اگر مستأجر قبض خدمات عمومی را پرداخت کند که صاحبخانه مسئول پرداخت آن بوده است، مستأجر میتواند آن مبلغ را از اجارهبهای خود کسر کند.
Section § 1942.3
اگر موجری بخواهد مستأجری را تخلیه کند (دعوای تخلیه غیرقانونی) اما ملک دارای مشکلات جدی مانند کمبود امکانات اولیه، نامناسب بودن یا داشتن خطرات سرب باشد، قانونی وجود دارد که ممکن است به مستأجر کمک کند. اگر یک مقام مسئول مسکن به موجر بگوید این مشکلات را برطرف کند و آنها ظرف ۶۰ روز برطرف نشوند، این فرض میشود که موجر استانداردهای ایمنی و قابلیت سکونت را رعایت نکرده است. با این حال، این فقط در صورتی اعمال میشود که مستأجر باعث مشکلات نشده باشد. این حمایت به طور خاص برای قراردادهای اجارهای است که در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۸۶ یا پس از آن منعقد یا تمدید شدهاند.
Section § 1942.4
اگر یک ملک اجارهای مشکلات جدی نگهداری داشته باشد که صاحبخانه از آنها مطلع است اما آنها را رفع نکرده است، صاحبخانه نمیتواند اجاره بها را مطالبه کند یا تهدید به تخلیه کند. ابتدا، این مشکلات باید خطرناک باشند یا استانداردهای بهداشت و ایمنی را نقض کنند. سپس، یک مقام دولتی باید کتباً به صاحبخانه اطلاع دهد که این مشکلات را رفع کند. اگر صاحبخانه ظرف 35 روز اقدام نکند و این تاخیر تقصیر مستاجر نباشد، صاحبخانه باید خساراتی را به مستاجر بپردازد که میتواند از 100 دلار تا 5000 دلار متغیر باشد. دادگاه همچنین ممکن است به صاحبخانه دستور دهد که مشکلات را رفع کند، و مستاجر میتواند بدون نیاز به امتحان راهحلهای دیگر ابتدا اقدام کند. این کار میتواند در دادگاه دعاوی کوچک انجام شود اگر مبلغ به اندازه کافی کم باشد. این قانون علاوه بر هر گزینه دیگری است که مستاجر ممکن است داشته باشد، و بر حقوق صاحبخانه در برخی موقعیتهای کد دولتی تأثیری نمیگذارد.
Section § 1942.5
این قانون مستأجران را در برابر اقدامات تلافیجویانه موجران، در صورتی که حقوق قانونی خود را اعمال کنند، حمایت میکند. اگر مستأجری از شرایط نامناسب زندگی شکایت کند، موجر نمیتواند ظرف 180 روز او را بیرون کند، اجاره را افزایش دهد یا خدمات را کاهش دهد، مگر اینکه مستأجر از پرداخت اجاره خودداری کرده باشد. مستأجران فقط میتوانند سالی یک بار از این حمایت استفاده کنند. تهدید به گزارش دادن مستأجر به مقامات مهاجرت، تلافیجویانه محسوب میشود. موجرانی که تلافی میکنند، میتوانند مورد شکایت قرار گیرند و باید خسارات و احتمالاً خسارات تنبیهی بپردازند. اگر مستأجر یا موجر در پروندهای مربوط به تلافی پیروز شود، ممکن است هزینههای وکیلشان پوشش داده شود. با این حال، اگر موجر به طور قانونی و با اخطار مناسب عمل کند، همچنان میتواند تغییرات اجاره یا تخلیه را اعمال کند.
Section § 1942.6
این قانون میگوید که اگر با اجازه کسی در طول روز یا در شرایط اضطراری وارد خانه او شوید تا در مورد حقوق مستاجران صحبت کنید، به یک گروه مستاجران بپیوندید یا از حقوق مستاجران حمایت کنید، نمیتوانید به دلیل ورود غیرمجاز (تجاوز به ملک) مورد شکایت یا اتهام قرار بگیرید. این قانون هیچ یک از حقوق قانونی موجود را تغییر نمیدهد؛ فقط آنچه را که از قبل وجود دارد، روشن میکند.
Section § 1942.7
این قانون برای مالکان، مدیران املاک یا هر کسی که خدمات ملکی ارائه میدهد، غیرقانونی میسازد که اجاره دادن به افرادی را که حیواناتشان پنجهبرداری یا بیصدا نشدهاند، دلسرد کنند؛ یا بر اساس پنجهبرداری یا بیصدا نشدن حیوان، از اجاره دادن خودداری کنند؛ یا از مستأجران بخواهند حیواناتشان را پنجهبرداری یا بیصدا کنند. این قانون شامل تمام مراحل اجاره، از جمله تبلیغات در دسترس بودن ملک میشود. حیوانات به طور گسترده تعریف شدهاند و شامل پستانداران، پرندگان، خزندگان و دوزیستان میشوند. مقامات میتوانند برای توقف این اقدامات، پیگرد قانونی انجام دهند و متخلفان برای هر تخلف تا 1,000 دلار جریمه شوند.
Section § 1942.9
این قانون بیان میکند که اگر مستأجری به دلیل کووید-۱۹ اجاره پرداخت نشده دارد و مشکلات مالی خود را به موجر اطلاع داده است، موجر نمیتواند جریمه دیرکرد یا افزایش هزینه برای خدماتی که قبلاً رایگان بوده است، اعمال کند. همچنین، اگر موجری به دلیل رعایت قوانین بهداشت عمومی به طور موقت ارائه خدمتی را متوقف کند، قرارداد اجاره را نقض نکرده و شرایط اجاره را تحت قوانین کنترل اجاره محلی تغییر نداده است.
Section § 1943
وقتی ملکی را اجاره میدهید که خانه یا آپارتمان نیست، معمولاً اجاره آن ماه به ماه در نظر گرفته میشود، مگر اینکه یک توافق کتبی متفاوت وجود داشته باشد. اما اگر ملک برای کشاورزی یا چرای دام باشد، فرض بر این است که اجاره به مدت یک سال است، مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد.
Section § 1944
Section § 1945
Section § 1945.5
این قانون میگوید اگر قرارداد اجاره خانهای به طور خودکار تمدید شود، زمانی که مستأجر پس از پایان قرارداد در ملک بماند، شرط تمدید باید به وضوح و با حروف درشت و پررنگ در متن قرارداد و نزدیک محل امضا قابل مشاهده باشد. اگر اینطور نباشد، طرفی که قرارداد را تنظیم نکرده است میتواند آن را باطل کند. علاوه بر این، هیچکس نمیتواند از این قوانین چشمپوشی کند زیرا این کار خلاف سیاست عمومی است.
Section § 1946
این قانون به پایان دادن قرارداد اجارهای میپردازد که مدت زمان آن از قبل توافق نشده است. اگر نه موجر و نه مستأجر مایل به تمدید چنین اجارهای نباشند، باید قبل از پایان اجاره، اخطار کتبی به طرف دیگر بدهند، با محدودیت حداکثر ۳۰ روز اخطار. برای اجارههای ماه به ماه، هر یک از طرفین میتواند با ۳۰ روز اخطار کتبی آن را فسخ کند. طرفین همچنین میتوانند بر سر یک دوره اخطار کوتاهتر، حداقل هفت روزه، توافق کنند. اخطار باید طبق روشهای قانونی یا از طریق پست داده شود. اخطار باید شامل بیانیهای در مورد بازپسگیری اموال باقیمانده توسط مستأجران باشد، که هزینهها و شرایط احتمالی را توضیح میدهد. علاوه بر این، موجران نمیتوانند برای تحویل این اخطارها از مستأجران هزینهای دریافت کنند.
Section § 1946.1
این بخش قوانینی را برای پایان دادن به اجاره املاک مسکونی یا تجاری، زمانی که مدت اجاره مشخص نیست، توضیح میدهد. اگر صاحبخانه بخواهد اجاره را فسخ کند، باید حداقل 60 روز قبل اخطار کتبی بدهد، اما اگر مستأجر کمتر از یک سال آنجا بوده باشد، این مدت 30 روز است. در موارد خاص، اخطارهای کوتاهتر مجاز است، مثلاً اگر ملک در حال فروش باشد و خریدار قصد سکونت داشته باشد. مستأجران نیز حق دارند اجاره را فسخ کنند، اما باید برای مدتی حداقل به اندازه دوره اجاره اخطار بدهند. جزئیات مهم اخطار شامل یادآوریهایی در مورد بازپسگیری وسایل شخصی باقیمانده است. هیچ هزینهای برای ارسال این اخطارها نباید دریافت شود. این قانون تعریف میکند که چه کسی به عنوان «مستأجر تجاری واجد شرایط» (مانند کسبوکارهای کوچک یا سازمانهای غیرانتفاعی) محسوب میشود و نحوه ارسال اخطارها را توضیح میدهد.
Section § 1946.2
این قانون بیان میکند که پس از اینکه مستأجر حداقل 12 ماه در یک ملک اجارهای زندگی کرده باشد، موجر تنها به دلایل خاصی که به عنوان «دلیل موجه» شناخته میشوند، میتواند قرارداد اجاره را فسخ کند. دلایل موجه میتواند شامل مواردی مانند عدم پرداخت اجارهبها، نقض قرارداد اجاره، یا نیاز موجر به فضا برای خانوادهاش باشد. در برخی موارد، اگر مستأجر به دلایلی که تقصیر او نیست مجبور به ترک ملک شود، موجران باید به او در پرداخت هزینههای جابجایی کمک کنند. استثنائاتی برای این قانون وجود دارد، مانند زمانی که ملک تازه ساخته شده باشد یا انواع خاصی از مسکن باشد. این قانون همچنین نحوه اطلاعرسانی موجران به مستأجران در مورد این قوانین را مشخص میکند و حمایتهایی را در برابر تخلیه غیرقانونی ارائه میدهد. این بخش از 1 آوریل 2024 اجرایی میشود و از 1 ژانویه 2030 دیگر معتبر نخواهد بود.
Section § 1946.5
این قانون در مورد فسخ قرارداد اجاره برای کسی است که اتاقی را (مستأجر موقت) در خانهای که مالک نیز در آن زندگی میکند، اجاره کرده است. مالک یا مستأجر موقت میتوانند با ارائه اخطار کتبی، طبق قوانین یک رویه خاص یا با استفاده از پست سفارشی، اجاره را فسخ کنند. پس از پایان دوره اخطار، مستأجر موقت حق ماندن ندارد و خروج آنها میتواند طبق فرآیندهای قانونی خاصی انجام شود. این قانون مستأجر موقت را به عنوان کسی تعریف میکند که اتاقی را در خانهای که مالک در آن زندگی میکند و مالک به تمام مناطق آن دسترسی دارد، اجاره میکند. این قانون فقط زمانی اعمال میشود که تنها یک مستأجر موقت در خانه باشد و بر وضعیتهایی که چندین مستأجر موقت وجود دارد، تأثیری نمیگذارد.
Section § 1946.7
این قانون به مستأجران در کالیفرنیا اجازه میدهد تا در صورتی که خودشان یا اعضای خاصی از خانوادهشان قربانی جرایم خاصی مانند خشونت خانگی، آزار جنسی یا تعقیب و آزار باشند، قرارداد اجاره خود را فسخ کنند. برای این کار، مستأجر باید اخطار کتبی و مدارکی مانند دستور منع، گزارش پلیس یا اظهارنامهای از یک متخصص ارائه دهد. اگر اجاره را ظرف 180 روز از تاریخ حادثه فسخ کنند، مستأجر فقط برای حداکثر 14 روز دیگر مسئول پرداخت اجاره خواهد بود و نمیتواند با جریمه مواجه شود یا ودیعه تضمینی خود را از دست بدهد. صاحبخانهها نمیتوانند اطلاعات مربوط به حادثه را بدون رضایت فاش کنند و نباید علیه مستأجرانی که از این حقوق استفاده میکنند، تبعیض قائل شوند. اگر صاحبخانهها این قانون را نقض کنند، ممکن است مجبور به پرداخت خسارت به مستأجر شوند.
بر اساس بخش 1946.7 قانون مدنی
Section § 1946.8
این بخش به وضوح بیان میکند که هر بخشی از قرارداد اجاره یا اجارهنامه که تلاش میکند کسی را از تماس با پلیس یا خدمات اضطراری بازدارد یا محدود کند، مجاز نیست. این امر به ویژه برای قربانیان آزار، جرم یا وضعیتهای اضطراری اهمیت دارد. موجر نمیتواند مستأجران را به دلیل درخواست کمک در این شرایط مجازات کند. مستأجران نیازی به ارائه مدارک برای اثبات اعتقاد خود به لزوم درخواست کمک ندارند، اگرچه داشتن مدارک میتواند کمککننده باشد. اگر موجر تلاش کند کسی را به دلیل تماس با پلیس بیرون کند، مستأجر میتواند از این قانون به عنوان دفاع استفاده کند. این قانون مستأجران را تشویق میکند تا بدون ترس از تلافی مالکان، در امنیت بمانند.
Section § 1946.9
این قانون، تبعیض صاحبخانهها یا نمایندگان آنها را علیه مستأجران احتمالی که تجربه سوءاستفاده یا خشونت داشتهاند یا در چنین موقعیتهایی درگیر بودهاند، غیرقانونی میداند. به عنوان مثال، اگر یک مستأجر احتمالی به دلیل سوءاستفاده قرارداد اجاره را نقض کرده باشد یا برای حفظ امنیت خود درخواست تعویض قفلها را داده باشد، صاحبخانهها نمیتوانند از این موارد به عنوان دلیلی برای رد درخواست اجاره او استفاده کنند. اگر صاحبخانهای این قانون را نقض کند، ممکن است مجبور به پرداخت غرامت مالی به مستأجر شود. این قانون تعریف میکند که چه چیزی سوءاستفاده محسوب میشود و «اقدام نامطلوب» را مشخص میکند، مانند رد درخواست اجاره یا ارائه شرایط نامطلوب.
Section § 1947
Section § 1947.1
اگر مالک املاک مسکونی بزرگ خاصی در برخی شهرستانهای کالیفرنیا هستید و پارکینگ ارائه میدهید، باید هزینه پارکینگ را جداگانه دریافت کنید، نه اینکه آن را در اجارهبها بگنجانید. هر مستأجر حق تقدم برای اجاره فضاهای پارکینگ مربوط به واحد خود را دارد. پارکینگ باید برای همیشه از واحد مسکونی تفکیک شود و مستأجران را نمیتوان به دلیل عدم پرداخت هزینه پارکینگ تخلیه کرد. اگر تا روز (45)ام پرداخت نکنند، مالک میتواند فضای پارکینگ را پس بگیرد. این قانون برای املاکی اعمال میشود که حداقل (16) واحد دارند، گواهی پایان کار را از سال (2025) به بعد دریافت کردهاند، در شهرستانهای خاصی واقع شدهاند و انواع خاصی از مسکنهای مقرون به صرفه یا تامین مالی شده را شامل نمیشود.
Section § 1947.3
این قانون از مالکان میخواهد که به مستأجران اجازه دهند اجاره را حداقل با یک روش غیرنقدی و غیرالکترونیکی، مانند چک، پرداخت کنند، مگر اینکه پرداختهای قبلی مستأجر مشکلساز بوده باشد. اگر چک مستأجر برگشت بخورد یا پرداخت متوقف شود، مالک میتواند با اخطار مناسب، تا سه ماه پرداخت نقدی را مطالبه کند. مستأجران میتوانند از شخص دیگری بخواهند اجاره آنها را پرداخت کند، اما آن شخص باید یک اقرارنامه امضا شده ارائه دهد که در آن قید شده باشد با پرداخت اجاره، مستأجر نمیشود. مالک نمیتواند برای پرداخت با چک هزینههای اضافی دریافت کند، و مستأجران و مالکان میتوانند در مورد پرداخت نقدی یا الکترونیکی توافق کنند، مشروط بر اینکه روش پرداخت دیگری نیز در دسترس باشد. در نهایت، هرگونه تلاش برای چشمپوشی از این قوانین مجاز نیست.
Section § 1947.5
این قانون به صاحبخانهها اجازه میدهد که استعمال دخانیات را نه تنها در داخل واحدهای مسکونی، بلکه در هر نقطه از ملک ممنوع کنند. اگر ملکی دارای ممنوعیت استعمال دخانیات باشد، قراردادهای اجارهای که پس از 1 ژانویه 2012 امضا شدهاند، باید مشخص کنند که استعمال دخانیات در کدام مناطق مجاز نیست. برای قراردادهای اجارهای که قبل از این تاریخ منعقد شدهاند، صاحبخانهها باید در صورت تغییر شرایط برای ممنوعیت استعمال دخانیات، به مستأجران کتباً اطلاع دهند. قوانین محلی موجود در مورد استعمال دخانیات بر این قانون ارجحیت دارند. مهم این است که ممنوعیت استعمال دخانیات بر سایر شرایط اجاره تأثیری نمیگذارد و نیازی به مجوزهای قانونی خاصی ندارد. استعمال دخانیات و محصولات دخانی طبق کدهای تجاری مربوطه تعریف میشوند.
Section § 1947.6
از ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ به بعد، اگر شما مستأجر هستید و مایلید یک ایستگاه شارژ خودروی برقی در فضای پارکینگ اختصاصی خود نصب کنید، موجر شما معمولاً باید آن را تأیید کند، به شرطی که شما از قوانینی که آنها برای تغییرات در ملک تعیین کردهاند، پیروی کنید. با این حال، این قانون اعمال نمیشود اگر ایستگاههای شارژ کافی از قبل وجود داشته باشد، اگر پارکینگ در قرارداد اجاره شما گنجانده نشده باشد، تعداد فضاهای پارکینگ بسیار کم باشد، یا اگر ملک تحت کنترل اجاره با شرایط خاصی باشد. شما لزوماً یک فضای پارکینگ اضافی برای ایستگاه شارژ دریافت نخواهید کرد، و اگر داشتن آن به معنای دریافت یک فضای رزرو شده باشد، انتظار داشته باشید که اجاره بیشتری برای آن بپردازید. نصب و ایستگاه باید استانداردهای قانونی و ایمنی مختلفی را رعایت کنند، و شما باید کتباً موافقت کنید که تمام هزینههای مرتبط مانند نصب و نگهداری را پوشش دهید. علاوه بر این، ممکن است به بیمه برای پوشش خسارات یا صدمات احتمالی نیاز داشته باشید، مگر اینکه شارژر استانداردهای ایمنی و نصب خاصی را برآورده کند.
Section § 1947.7
این قانون در مورد چگونگی لزوم پیروی مالکان املاک اجارهای از قوانین محلی کنترل اجارهبها در کالیفرنیا است. اگر یک مالک تمام تلاش خود را برای پیروی از این قوانین انجام دهد اما اشتباه کوچکی مرتکب شود، عموماً با جریمه مواجه نخواهد شد. در عوض، مالکان ممکن است فقط نیاز داشته باشند که به مستأجر بازپرداخت کنند یا هزینههای ثبت بدهکار خود را بپردازند. اگر یک مالک تلاش زیادی برای انطباق کرده و بعداً هر مشکلی را برطرف کند، میتواند افزایشهای اجارهبها را که به دلیل اشتباه مسدود شده بودند، بازگرداند. مالکان همچنین باید اطلاعات مستأجر را در صورت لزوم محرمانه نگه دارند. این قانون به آژانسهای محلی هیچ قدرت جدیدی برای کنترل قیمت اجارهبها نمیدهد، اما محرمانه بودن اطلاعات مستأجر را تضمین میکند.
Section § 1947.8
این قانون به نحوه عملکرد قوانین محلی در کنترل میزان اجارهبهای واحدهای مسکونی میپردازد. این قانون ایجاب میکند که این قوانین سیستمی برای تعیین و تأیید سطوح صحیح اجارهبها برای واحدهای مختلف اجارهای ایجاد کنند که هم موجران و هم مستأجران بتوانند به آن دسترسی داشته باشند. اگر قانونی تا سال 1987 وجود داشت، باید تا سال 1988 این سیستمها را ایجاد میکرد. قوانین جدیدتر باید ظرف یک سال پس از تصویب این کار را انجام دهند. موجران و مستأجران میتوانند گواهی رسمی سطوح اجارهبها را دریافت کنند، نسبت به محتوای آن اعتراض کنند و تجدیدنظرها باید به سرعت تصمیمگیری شوند. نهادهای محلی میتوانند برای این خدمت هزینه کمی دریافت کنند. علاوه بر این، سوابق سطوح اجارهبها عمومی هستند و قوانین خاصی در مورد تأثیر آنها بر معاملات ملکی و رویههای قانونی وجود دارد.
Section § 1947.9
این قانون در سان فرانسیسکو قوانینی را برای جبران خسارت مستأجرانی که به طور موقت و برای کمتر از 20 روز از واحدهای تحت کنترل اجارهبها جابجا میشوند، تعیین میکند. مستأجران باید روزانه 275 دلار برای هزینههای مسکن و زندگی دریافت کنند و هرگونه هزینه جابجایی لازم نیز پوشش داده شود. به جای پرداخت پول، صاحبخانهها میتوانند مسکن موقت مشابهی ارائه دهند و هزینههای جابجایی را پوشش دهند. این قانون شرایط اجارهنامه، حقوق اجارهای یا قوانین تخلیه را تغییر نمیدهد. مستأجران میتوانند جبران خسارت جابجایی فدرال یا ایالتی دیگری را به جای این قانون انتخاب کنند. این فقط برای جابجاییهای کوتاهمدت اعمال میشود و رویههای محلی جابجایی را تغییر نمیدهد.
Section § 1947.10
این قانون میگوید که اگر صاحبخانه مستأجری را به این دلیل که خودش یا یکی از اعضای نزدیک خانوادهاش میخواهد در واحد اجارهای زندگی کند، تخلیه کند، صاحبخانه باید حداقل شش ماه واقعاً در آنجا زندگی کند. اگر دادگاه تشخیص دهد که صاحبخانه در این مورد دروغ گفته است، ممکن است صاحبخانه مجبور شود سه برابر هزینههای مربوط به جابجایی مستأجر یا افزایش اجارهبها را در صورتی که مستأجر بیرون بماند، بپردازد. اگر مستأجر تصمیم بگیرد که به واحد قبلی بازنگردد، صاحبخانه ممکن است مجبور شود سه برابر اجاره یک ماه و هزینههای جابجایی را بپردازد. طرف برنده در چنین پرونده دادگاهی همچنین میتواند حقالوکاله و هزینههای دادگاه خود را دریافت کند. علاوه بر این، این قانون هیچ گزینه قانونی دیگری را که افراد درگیر ممکن است داشته باشند، محدود نمیکند.
Section § 1947.11
اگر یک شهر یا شهرستان در کالیفرنیا میزان اجارهبهای دریافتی از سوی مالکان را کنترل کند و ثبت اجارهبها را الزامی بداند، هر مالکی که اجارهبهایی بیش از حد قانونی درخواست کند، باید مبلغ اضافی را در صورت درخواست به مستأجر بازگرداند. اگر مالکی عمداً بیش از حد مجاز اجاره دریافت کند، دادگاه میتواند دستور دهد که سه برابر مبلغ اضافی را بازپرداخت کند. طرف پیروز در پرونده دادگاه، هزینههای قانونی خود را دریافت میکند. این قانون سایر گزینههای قانونی را از بین نمیبرد و مهلتهای شروع اقدامات قانونی را نیز تغییر نمیدهد.
Section § 1947.12
این قانون میزان افزایش اجارهبها توسط مالکان مسکونی در کالیفرنیا را در هر سال محدود میکند. آنها فقط میتوانند اجارهبها را تا 5% به علاوه نرخ تورم (بر اساس شاخص قیمت مصرفکننده) یا 10%، هر کدام که کمتر باشد، در هر دوره 12 ماهه افزایش دهند. فقط دو بار افزایش اجارهبها برای یک مستاجر در یک سال مجاز است. برخی املاک از این قوانین مستثنی هستند، مانند ساختمانهای جدید کمتر از 15 سال و انواع خاصی از مسکنهای مقرون به صرفه. اگر مستاجری نقل مکان کند، مالک میتواند مبلغ اجاره اولیه جدیدی را برای مستاجران جدید تعیین کند. مستاجران نمیتوانند املاک را با اجارهای بیش از سقف قانونی اجاره فرعی دهند. برای نقض این محدودیتهای اجارهبها جریمههایی وجود دارد و مقامات میتوانند قانون را اجرا کنند. هدف این قانون تعادل بخشیدن به بحران مسکن کنونی است و تا 1 ژانویه 2030 لازمالاجرا خواهد بود.
Section § 1947.13
این قانون توضیح میدهد که پس از پایان یافتن برخی محدودیتهای اجاره، چه اتفاقی برای قیمتهای اجاره میافتد. اگر شما مالک یک مجموعه مسکونی با حمایت یا محدودیتهای نظارتی هستید، میتوانید اولین قیمت اجاره را پس از انقضای این قوانین تعیین کنید. اما، هرگونه افزایش اجارهبها در آینده باید از قوانین خاصی پیروی کند. این قانون تصریح میکند که از این حقوق نمیتوان چشمپوشی کرد و هدف آن لغو قوانین محلی نیست. این مقررات تا پایان سال 2029 لازمالاجرا خواهد بود.
Section § 1947.15
این قانون در مورد اطمینان از این است که مالکان املاک تحت کنترل اجارهبها همچنان بتوانند بازدهی منصفانهای از سرمایهگذاریهای خود داشته باشند. این قانون بر به رسمیت شناختن هزینههای حرفهای، مانند حقالوکاله یا هزینههای حسابداری، به عنوان هزینههای تجاری مشروع تمرکز دارد، زمانی که مالکان برای تعدیل سطح اجارهبها مراحل قانونی را طی میکنند. همچنین، آژانسها را تشویق میکند تا فرآیندهای تعدیل اجارهبها را کمهزینهتر کنند و اطمینان حاصل میکند که هرگونه هزینههای حرفهای لازم در محاسبات مالی مالکان گنجانده شود. اگر مالکان در تجدیدنظرخواهی علیه یک تصمیم اجارهبها پیروز شوند، هزینههای قانونی آنها باید پوشش داده شود. با این حال، اگر ادعای مالک بیاساس تشخیص داده شود، مستأجران میتوانند برای هزینههای دفاع خود غرامت دریافت کنند. این قانون همچنین اصطلاحاتی مانند «رفع کنترل اجاره در صورت خالی شدن» را روشن میکند و بیان میدارد که این قانون تا زمانی که قوانین کنترل اجارهبها مانند کاستا-هاوکینز لغو نشود، اجرایی نخواهد بود.
Section § 1948
Section § 1949
Section § 1950
اگر بخشی از یک اتاق را برای زندگی اجاره کنید، حق استفاده از کل اتاق را دارید، مهم نیست که هر توافقی چه میگوید. اگر موجری همان اتاق را به چندین خانواده اجاره دهد، اولین شخصی که بخشی از اتاق را اجاره میکند، حق استفاده از کل اتاق را برای مدت زمانی که توافق کردهاند دارد. سایر مستأجران در ساختمان مجبور نیستند اجارهبها بپردازند تا زمانی که این وضعیت اجاره مضاعف وجود دارد.
Section § 1950.1
این قانون در مورد گزارشهای غربالگری مستأجر قابل استفاده مجدد صحبت میکند، که گزارشهای مفصلی درباره مستأجران بالقوه هستند و میتوانند برای چندین درخواست استفاده شوند. این گزارش باید شامل اطلاعاتی مانند نام مستأجر، اطلاعات تماس، تأیید اشتغال، آخرین آدرس شناخته شده و سابقه تخلیه باشد. موجران میتوانند انتخاب کنند که این گزارشها را بپذیرند، بدون اینکه هزینهای برای دسترسی به آنها دریافت کنند. این گزارشها باید ظرف 30 روز تهیه شده، بدون هزینه در دسترس قرار گیرند و با قوانین ایالتی و فدرال مطابقت داشته باشند. حتی اگر مقررات محلی متفاوت باشد، قوانینی که حمایت بیشتری برای مستأجران فراهم میکنند، ارجحیت دارند. با این حال، موجران ملزم به پذیرش این گزارشهای قابل استفاده مجدد نیستند.
Section § 1950.5
این قانون، قوانین مربوط به ودیعههای تضمینی در قراردادهای اجاره مسکونی را تشریح میکند. توضیح میدهد که ودیعههای تضمینی هرگونه پرداختی هستند که در ابتدای دوره اجاره داده میشوند و ممکن است برای پوشش اجارههای پرداخت نشده، خسارات فراتر از فرسودگی و پارگی عادی، نظافت و هزینههای مشابه استفاده شوند. موجران نمیتوانند ودیعههای تضمینی بیش از اجاره یک ماه را مطالبه کنند، البته با برخی استثناها. موجران همچنین باید فرصت بازرسی اولیه را قبل از پایان دوره اجاره به مستأجران بدهند تا آنها بتوانند هرگونه مشکل را برطرف کنند و از کسر از ودیعه جلوگیری شود. پس از تخلیه ملک توسط مستأجر، موجران 21 روز فرصت دارند تا ودیعه را بازگردانند یا یک لیست تفصیلی از کسورات ارائه دهند. اگر منافع موجر در ملک اجارهای تغییر کند، مثلاً از طریق فروش، آنها موظفند ودیعهها را مسئولانه مدیریت کنند و مستأجران را از انتقال مطلع سازند. نگهداری یا مطالبات با سوء نیت میتواند منجر به جریمه شود. این قوانین در دادگاه دعاوی کوچک قابل اجرا هستند و ودیعههای تضمینی نمیتوانند «غیرقابل استرداد» نامیده شوند.
Section § 1950.6
این قانون به موجران اجازه میدهد تا برای بررسی درخواستهای اجاره از مستأجران احتمالی هزینه دریافت کنند. این هزینه میتواند شامل مواردی مانند بررسی مراجع و گزارشهای اعتباری باشد، اما نباید از هزینههای واقعی یا 30 دلار، با تعدیل تورم از سال 1998، بیشتر شود. موجران تنها در صورتی میتوانند این هزینه را دریافت کنند که درخواست را فعالانه بررسی کنند و اگر واحد در دسترس نباشد یا هزینه استفاده نشود، باید آن را بازپرداخت کنند. آنها همچنین باید رسیدی ارائه دهند که جزئیات نحوه استفاده از هزینه را نشان دهد و یک کپی از گزارش اعتباری را به متقاضی بدهند. حمایتهای مختلفی برای تضمین انصاف وجود دارد، مانند بازپرداخت هزینههای استفاده نشده و ارائه فرآیندهای درخواست شفاف و منظم.
Section § 1950.7
این قانون توضیح میدهد که چه اتفاقی برای ودیعههای تضمینی قراردادهای اجاره غیرمسکونی میافتد. بیان میکند که موجر باید ودیعه را برای مستأجر نگه دارد و ادعای مستأجر نسبت به ودیعه بر اکثر طلبکاران دیگر اولویت دارد. موجر فقط میتواند از ودیعه برای پوشش اجارههای پرداخت نشده، تعمیر خسارات وارده توسط مستأجر، یا نظافت ملک پس از خروج مستأجر استفاده کند. موجر باید هر مبلغ استفاده نشده را در چارچوبهای زمانی مشخص به مستأجر بازگرداند. اگر ملک دست به دست شود، موجر قبلی باید ودیعه را به موجر جدید منتقل کند یا به مستأجر بازگرداند. اگر موجر ودیعه را به ناحق نگه دارد، ممکن است مجبور به پرداخت جریمه شود. این قانون برای تمام اجارههای غیرمسکونی که پس از (1) ژانویه (1971) منعقد یا تمدید شدهاند، اعمال میشود.
Section § 1950.8
این قانون مربوط به اجارهنامههای تجاری و اجاره املاک غیرمسکونی است. این قانون درخواست یا پذیرش پرداختهای اضافی مانند «سرقفلی» یا هزینههای قانونی لازم برای تنظیم اجارهنامه را ممنوع میکند، مگر اینکه این پرداختها به وضوح در قرارداد اجاره ذکر شده باشند. نقض این قانون میتواند منجر به جریمه سنگین، از جمله پرداخت هزینههای قانونی طرف متضرر شود. با این حال، پرداخت اجارهبهای پیشاپیش و برخی هزینهها، مانند هزینههای بررسی اعتبار یا نظافت، در صورت افشا در قرارداد اجاره مجاز است. افزایش اجارهبها برای پوشش هزینههای عملیاتی ساختمان نیز در صورت جزئیات در اجارهنامه مجاز است.
Section § 1950.9
این قانون برای موجران املاک تجاری، هنگام دریافت هزینههای عملیاتی ساختمان از مستأجران خاص، قوانینی را تعیین میکند. موجران تنها در صورتی میتوانند این هزینهها را دریافت کنند که هزینهها را به طور عادلانه بین مستأجران تقسیم کنند، هزینههای اخیر یا آتی داشته باشند و اسناد دقیق هزینهها را ارائه دهند. مستأجران میتوانند درخواست مشاهده مدارک این هزینهها را داشته باشند و موجران باید ظرف ۳۰ روز آن را ارائه دهند. هزینههایی که مستأجران مستقیماً پرداخت میکنند یا موجران برای آنها بازپرداخت دریافت میکنند، قابل دریافت نیستند. موجران نمیتوانند نحوه محاسبه هزینههای مستأجر را بدون اطلاع قبلی تغییر دهند. اگر موجران این قوانین را نقض کنند، با جریمه مواجه میشوند و مستأجران میتوانند عدم رعایت این قوانین را به عنوان دفاع در اقدامات قانونی مربوط به هزینههای پرداخت نشده مطرح کنند. این حمایتها شامل کسبوکارهای کوچک و سازمانهای غیرانتفاعی با تعداد مشخصی کارمند میشود و به قراردادهای اجارهای که در یا پس از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ امضا یا تمدید شدهاند، اعمال میگردد.
Section § 1951
این بخش دو اصطلاح خاص را برای استفاده در سایر قوانین مرتبط تعریف میکند: «اجاره» نه تنها پرداخت سنتی برای استفاده از ملک است، بلکه شامل هرگونه هزینه دیگری مشابه اجاره نیز میشود. «اجارهنامه» همچنین اجارههای فرعی را پوشش میدهد، که قراردادهایی هستند که در آن مستأجر ملک را به شخص دیگری اجاره میدهد.
Section § 1951.2
وقتی مستأجر ملک اجارهای را رها میکند یا به دلیل نقض قرارداد اجاره اخراج میشود، قرارداد اجاره به پایان میرسد و موجر میتواند خسارات خاصی را مطالبه کند. این خسارات شامل اجارهبهای پرداختنشده تا زمان پایان قرارداد، اجارهبهای از دست رفته احتمالی که به طور معقول قابل اجتناب نبوده است، ضررهای اضافی که موجر متحمل میشود، و هر هزینه دیگری که مستقیماً ناشی از نقض قرارداد توسط مستأجر باشد، میشود. موجر تنها در صورتی میتواند خسارات اجارهبهای آتی را مطالبه کند که قرارداد اجاره اجازه دهد یا اگر او با حسن نیت تلاش کرده باشد ملک را دوباره اجاره دهد. تلاش برای کاهش خسارت به این معنی نیست که موجر حق خود را برای مطالبه این خسارات از دست میدهد. این قانون همچنین هیچ یک از شرایط قرارداد اجاره در مورد جبران خسارت موجر برای صدمات یا خساراتی که قبل از پایان قرارداد اجاره رخ داده است را تغییر نمیدهد.
Section § 1951.3
این بخش توضیح میدهد که چگونه یک صاحبخانه میتواند یک ملک مسکونی را رها شده اعلام کند اگر مستأجر به مدت 14 روز اجاره را پرداخت نکرده باشد و به نظر میرسد ملک را ترک کرده است. صاحبخانه باید یک اخطار کتبی به مستأجر ارسال کند، که مستأجر میتواند با پاسخ دادن مبنی بر قصد ماندن و ارائه یک آدرس پستی برای ابلاغهای قانونی، این روند را متوقف کند. این اخطار به مستأجر مهلتی برای پاسخ میدهد، و اگر پاسخ ندهند، اجارهنامه میتواند در تاریخ مشخص شده فسخ شود. با این حال، اگر مستأجر بتواند ثابت کند که اجاره سررسید نشده بود، اعتقاد صاحبخانه به رها شدن ملک معقول نبوده است، یا اگر آنها مقداری اجاره پرداخت کنند یا صاحبخانه را از قصد خود مبنی بر عدم رها کردن ملک قبل از پایان اجاره مطلع کنند، ملک رها شده تلقی نخواهد شد. صاحبخانه همچنان باید سایر مراحل قانونی اخطار تخلیه را نیز دنبال کند.
Section § 1951.4
این بخش از قانون به موجران اجازه میدهد که حتی اگر مستأجر اجارهنامه را نقض کرده و ملک را ترک کند، قرارداد اجاره را فعال نگه دارند، مشروط بر اینکه اجارهنامه به طور خاص این موضوع را ذکر کرده باشد. مستأجر همچنین باید حق اجاره فرعی یا انتقال اجارهنامه را داشته باشد، تنها با محدودیتهای معقول. موجر میتواند به دریافت اجارهبها ادامه دهد اگر این شرایط برآورده شوند و تا زمانی که او رسماً حق مستأجر را بر ملک پایان ندهد. اقدامات خاصی، مانند نگهداری از ملک یا تلاش برای یافتن مستأجران جدید، به منزله پایان دادن به حقوق مستأجر محسوب نمیشوند. قانون میخواهد اطمینان حاصل کند که موجر در مورد رضایت برای اجاره فرعی یا انتقال اجارهنامه نامعقول عمل نمیکند.
Section § 1951.5
این بخش به زبان ساده میگوید که قوانین مربوط به خسارات مقطوع که در بخش ۱۶۷۱ آمده است، برای قراردادهای اجاره املاک نیز کاربرد دارد.
Section § 1951.7
این قانون توضیح میدهد که چه زمانی و چگونه یک موجر باید مستأجر را در مورد اجاره مجدد یک ملک مطلع کند، اگر مستأجر پیشپرداخت (مانند اجاره پیشپرداخت شده یا ودیعه تضمینی) انجام داده باشد. اگر شرایط خاصی برآورده شود، مانند اینکه مستأجر کتباً به طور خاص درخواست کرده باشد و اجارهنامه تحت شرایط خاصی فسخ شده باشد، موجر باید ظرف ۳۰ روز پس از اجاره مجدد ملک، مستأجر را مطلع کند. این اخطار باید شامل جزئیات مربوط به مستأجر جدید و شرایط اجاره باشد، مگر اینکه مستأجر در زمان پایان اجاره، اجاره بیشتری نسبت به مبلغ پیشپرداخت بدهکار بوده باشد.
Section § 1951.8
این قانون میگوید که هیچیک از مفاد بخشهای (1951.2) یا (1951.4) حق صاحبخانه را برای درخواست راهکارهای حقوقی منصفانه (که به آن «معافیت عادلانه» میگویند) در مواقعی که مناسب باشد، تغییر نمیدهد.
Section § 1951.35
این بخش از قانون توضیح میدهد که چه زمانی صاحبخانه میتواند یک ملک تجاری اجارهای را توسط مستأجر رها شده تلقی کند. اگر مستأجر برای تعداد مشخصی از روزها اجاره را پرداخت نکرده باشد و صاحبخانه به طور منطقی معتقد باشد که مستأجر ملک را ترک کرده است، صاحبخانه باید یک اخطار کتبی به نام «اخطار اعتقاد به رها شدن ملک» ارسال کند. این اخطار به مستأجر اطلاع میدهد که ملک رها شده تلقی خواهد شد و اجارهنامه فسخ میشود، مگر اینکه مستأجر قبل از تاریخ مشخص شده پاسخ دهد و اعلام کند که ملک را رها نکرده است و آدرسی برای ابلاغ اوراق قانونی ارائه دهد. مستأجر میتواند با پرداخت اجاره یا اطلاعرسانی مبنی بر عدم ترک ملک، از رها شده تلقی شدن ملک جلوگیری کند. این بخش روشن میکند که صاحبخانه همچنان میتواند اجاره معوقه را به طور جداگانه مطالبه کند و بر سایر اخطارهای قانونی یا اقدامات تأثیری نمیگذارد.
Section § 1952
این بخش از قانون بیان میکند که اگر صاحبخانه (موجر) بخواهد مستأجر را به دلیل تصرف عدوانی یا اقداماتی مانند ورود به زور تخلیه کند، این امر رویههای تخلیه دیگری را که در بخشهای 1951 تا 1951.8 آمده است، تغییر نمیدهد. با این حال، صاحبخانه همچنان میتواند اقدامات قانونی اضافی را برای مواردی مانند خسارات دنبال کند، مشروط بر اینکه این موارد قبلاً در پرونده تخلیه قبلی حل و فصل نشده باشند. اگر صاحبخانه قبلاً از طریق تخلیه، تصرف ملک را به دست آورده باشد، معمولاً نمیتواند به دنبال جبران خسارت بیشتر از مستأجر باشد، مگر اینکه مستأجر از نظر قانونی وضعیت خود را بازگرداند یا کمک قانونی دریافت کند.
Section § 1952.2
این بخش از قانون میگوید که برخی از قوانین مربوط به بخشهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۲ شامل اجارهنامههایی که قبل از ۱ ژوئیه ۱۹۷۱ تنظیم شدهاند، نمیشوند. همچنین، این قوانین شامل اجارهنامههایی که در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۹۷۱ یا پس از آن تنظیم شدهاند نیز نمیشوند، به شرطی که شرایط آن اجارهنامهها توسط توافقی که قبل از ۱ ژوئیه ۱۹۷۱ انجام شده بود، تعیین شده باشد.
Section § 1952.3
این قانون توضیح میدهد که در یک پرونده تخلیه مستأجر و موجر چه اتفاقی میافتد اگر مستأجر قبل از محاکمه یا صدور حکم، ملک را به موجر بازگرداند. پرونده از یک دعوای تخلیه به یک دعوای حقوقی عادی تغییر میکند. موجر میتواند با تغییر شکایت و اطلاعرسانی به مستأجر، خسارات اضافی را که در پرونده تخلیه قابل مطالبه نبوده، درخواست کند. مستأجر نیز میتواند دفاعیات خود را مطرح کرده و ادعاهایی داشته باشد، اما قوانین خاصی بسته به اینکه آیا قبلاً ملک را بازگرداندهاند یا خیر، اعمال میشود. اگر مستأجر در وضعیت عدم حضور باشد و پرونده به یک دعوای حقوقی عادی تغییر نکرده باشد، پرونده به عنوان یک دعوای تخلیه باقی میماند. جدول زمانی پاسخگویی مستأجر تغییر نمیکند مگر اینکه موجر شکایت را اصلاح کند.
Section § 1952.4
Section § 1952.6
این قانون بیان میکند که برخی مقررات مربوط به اجاره املاک در بخشهای قبلی، در مورد اجارهنامههای بین نهادهای عمومی و شرکتهای غیرانتفاعی یا سایر نهادهای عمومی اعمال نمیشود، به شرطی که منافع ملک ممکن است به یک نهاد عمومی بازگردد و شامل اوراق قرضه معاف از مالیات باشد. این استثناها همچنین اعمال نمیشوند مگر اینکه اجارهنامه به طور خاص خلاف آن را بیان کند. نهادهای عمومی که در اجارهنامههای با ارزش بالا دخیل هستند، میتوانند در صورت نقض اجارهنامه، به جای پایبندی به راهحلهای ذکر شده در بخشهای قبلی، راهحلهای قانونی متفاوتی را انتخاب کنند. در اینجا، یک نهاد عمومی میتواند هر سازمان مرتبط با دولت مانند ایالت، شهر یا منطقه باشد.
Section § 1952.7
اگر شما یک ملک تجاری اجاره میکنید، و اجارهنامه شما پس از ۱ ژانویه ۲۰۱۵ امضا، تمدید یا گسترش یافته است، مالکان نمیتوانند شرایطی در اجارهنامه بگنجانند که نصب ایستگاههای شارژ خودروی برقی را مسدود یا به شدت محدود کند، مگر اینکه این محدودیتها معقول تلقی شوند. کالیفرنیا از استفاده از این ایستگاهها حمایت میکند، به شرطی که بیش از حد نباشند. با این حال، مستأجران نمیتوانند ایستگاههای شارژ بیشتری نسبت به تعداد فضاهای پارکینگ مجاز در اجارهنامه خود نصب کنند. اگر یک ایستگاه شارژ به مستأجر یک فضای پارکینگ اختصاصی بدهد که در اجارهنامه پوشش داده نشده است، مالک میتواند اجاره ماهانه منصفانهای برای آن فضا دریافت کند. برخی از املاک معاف هستند اگر از قبل به اندازه کافی ایستگاه شارژ داشته باشند یا کمتر از 50 فضای پارکینگ داشته باشند.
مهم است که این ایستگاههای شارژ استانداردهای بهداشتی، ایمنی و قانونی را رعایت کنند. مالکان نمیتوانند درخواستهای نصب این ایستگاهها را به تعویق بیندازند یا ناعادلانه رد کنند. در صورت اجازه، نصب باید از مراحل خاصی مانند استفاده از پیمانکاران دارای مجوز و دریافت بیمه پیروی کند. مستأجران باید هزینههای نصب و نگهداری، همراه با هزینههای برق را پوشش دهند. در برخی موارد، مالکان حتی ممکن است یک فضای پارکینگ جدید برای این ایستگاهها ایجاد کنند، به شرطی که با قوانین مطابقت داشته باشند. علاوه بر این، این قوانین برای توسعههای با منافع مشترک نیز اعمال میشود.
Section § 1952.8
Section § 1953
این قانون کالیفرنیا تضمین میکند که برخی از حقوق مستأجران را نمیتوان با اجارهنامه یا قرارداد اجاره واگذار یا تغییر داد. مستأجران نمیتوانند مجبور شوند از حقوقی مانند طرح دعوا علیه موجر خود، دریافت اخطارهای قانونی، یا اینکه موجرشان مسئولانه برای جلوگیری از آسیب عمل کند، چشمپوشی کنند. برخی از چشمپوشیها ممکن است مجاز باشند اگر بخشی از اجارهنامه اصلی بوده و مستأجر قبل از نقل مکان به ملک آنها را دیده باشد. این قوانین برای اجارهنامههایی که پس از 1 ژانویه 1976 امضا شدهاند، اعمال میشود.
Section § 1954
این قانون مشخص میکند که موجر چه زمانی میتواند وارد خانه مستأجر شود. آنها فقط در موارد اضطراری، برای انجام تعمیرات یا نمایش ملک، در صورتی که مستأجر ملک را ترک کرده باشد، به دستور دادگاه، یا برای رعایت قوانین بهداشت و ایمنی میتوانند وارد شوند. به جز موارد اضطراری و خانههای رها شده، موجران باید در ساعات کاری عادی وارد شوند و باید اطلاع کتبی، معمولاً حداقل 24 ساعت قبل، ارائه دهند، مگر اینکه توافق دیگری صورت گرفته باشد. موجر نمیتواند از حق دسترسی خود برای آزار و اذیت مستأجر سوءاستفاده کند. در صورت اضطراری بودن، رضایت مستأجر در لحظه ورود، یا ترک واحد توسط مستأجر، نیازی به اطلاع قبلی نیست.
Section § 1954.05
Section § 1954.06
از 1 ژوئیه 2021، صاحبخانههای مجتمعهای مسکونی حمایتی با پنج واحد یا بیشتر باید به مستاجران این امکان را بدهند که پرداختهای اجاره خود را به یک آژانس اعتباری گزارش دهند. این کار به مستاجران کمک میکند تا در صورت تمایل، سابقه اعتباری خود را بسازند. مستاجران میتوانند به صورت کتبی این گزینه را انتخاب یا رد کنند و صاحبخانهها میتوانند برای این سرویس هزینه کمی دریافت کنند، اما نه بیشتر از 10 دلار در ماه. اگر مستاجران هزینه را پرداخت نکنند، گزارشدهی متوقف میشود و آنها نمیتوانند تا شش ماه دوباره ثبتنام کنند. مستاجران حقوق خود را برای نگه داشتن اجاره بهاء برای تعمیرات حفظ میکنند و چنین اقداماتی به عنوان پرداخت دیرکرد محسوب نمیشود. برخی از صاحبخانههای کوچک یا آنهایی که چندین مجتمع را دارند، ممکن است مجبور به رعایت این قانون نباشند، مگر اینکه نهادهای سرمایهگذاری بزرگی مانند شرکتها یا تراستها باشند.
Section § 1954.07
این قانون موجران برخی املاک مسکونی را ملزم میکند که به مستأجران خود این گزینه را پیشنهاد دهند که پرداختهای اجاره به موقع آنها به آژانسهای اعتباری مصرفکننده گزارش شود، که میتواند به ساخت سابقه اعتباری مستأجر کمک کند. برای اجارهنامههایی که پس از 1 آوریل 2025 آغاز میشوند، این پیشنهاد باید در ابتدای اجاره و سپس حداقل سالی یک بار ارائه شود. موجران میتوانند این گزینه را از طریق پست یا ایمیل به مستأجران اطلاع دهند و باید اطلاعات خاصی از جمله اینکه کدام آژانسها اطلاعات را دریافت خواهند کرد و هرگونه هزینه مربوطه (تا 10 دلار در ماه) را شامل شود. مستأجران میتوانند در هر زمان انتخاب کنند که در این طرح شرکت کنند یا از آن خارج شوند، اما خروج به این معنی است که آنها باید حداقل شش ماه صبر کنند تا دوباره بتوانند شرکت کنند. اگر مستأجری هزینه را پرداخت نکند، پرداختهای اجاره او دیگر گزارش نخواهد شد، اما به دلیل عدم پرداخت این هزینه اخراج نخواهد شد. این قانون در مورد موجرانی که 15 واحد یا کمتر دارند اعمال نمیشود، مگر اینکه آنها چندین ساختمان را مالک باشند و به عنوان یک شرکت سهامی، شرکت با مسئولیت محدود، یا صندوق سرمایهگذاری املاک و مستغلات سازماندهی شده باشند. مستأجران تمام حقوق مسکن خود را حفظ میکنند، از جمله حقوق مربوط به قابلیت سکونت و تعمیرات لازم.
Section § 1954.071
این قانون کالیفرنیا توضیح میدهد که چگونه اقامتگاهها باید با مهمانانی که به دلیل بلایای طبیعی، مانند آتشسوزی یا سیل، آواره شدهاند و در مکانهایی مانند هتلها یا متلها اقامت میکنند، رفتار کنند. اگر به دلیل آسیب دیدن خانهتان بر اثر بلای طبیعی در هتلی اقامت دارید، تا زمانی که 270 روز در آنجا نمانده باشید، «مستأجر» محسوب نمیشوید. اگر بیش از 30 روز اقامت کنید، هتل میتواند در صورت تمایل به خروج شما، اخطاریه به شما بدهد. با این حال، آنها باید 72 ساعت قبل به شما اطلاع دهند، مگر اینکه صورتحساب خود را پرداخت نکرده باشید، باعث مزاحمت شده باشید یا خطری برای اطرافیان خود ایجاد کنید. مهمانان همچنین باید به صورت فیزیکی یا الکترونیکی، دلیل اقامت خود را تأیید کنند – چه به دلیل آوارگی ناشی از بلای طبیعی باشد یا خیر. این قانون موقتی است و پس از 1 ژانویه 2031 دیگر معتبر نخواهد بود.