این بخش از قانون، معیارهای لازم برای تایید یک توافقنامه یکپارچه‌سازی (واحدسازی) برای عملیات میادین نفت و گاز را مشخص می‌کند. اولاً، منطقه پیشنهادی باید شامل تمام قطعات زمین لازم باشد و قطعات غیرضروری را طبق روش‌های استاندارد نفتی حذف کند. ثانیاً، حداقل سه چهارم صاحبان سهم عملیاتی و صاحبان حق‌الامتیاز باید با این پیشنهاد موافقت کنند. ثالثاً، این توافقنامه باید عملیاتی مانند حفظ فشار یا تزریق گاز را برای افزایش بازیافت نفت و گاز تسهیل کند. رابعاً، منافع مالی حاصل از افزایش بازیافت باید از هزینه‌های عملیاتی بیشتر باشد. خامساً، توافقنامه باید توزیع عادلانه منابع و منافع را برای همه صاحبان قطعات زمین تضمین کند. علاوه بر این، باید تاسیسات سطحی را بهینه و یکپارچه کند تا از هدر رفتن زمین جلوگیری کرده و امکان استفاده مولد در آینده را فراهم آورد. همچنین، باید از هر نظر دیگر عادلانه و منطقی تلقی شود و در صورت شامل شدن اراضی دولتی، تایید کمیسیون اراضی دولتی را دریافت کند.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه سهم عادلانه‌ای از تولید نفت و گاز را برای یک قطعه زمین در یک واحد تولیدی بزرگتر تعیین کنیم. این ارزش بر اساس پتانسیل هر قطعه زمین برای تولید نفت و گاز، در مقایسه با سایر قطعات در همان واحد، تعیین می‌شود. عوامل شامل ارزش تخمینی تولید اولیه از زمین بدون تلاش‌های بازیافت ثانویه، و ارزش مورد انتظار در صورت استفاده از تکنیک‌های بازیافت پیشرفته است. این اندازه‌گیری در نظر می‌گیرد که چه مقدار نفت و گاز قابل بازیافت در زیر زمین قرار دارد، و اگر داده‌های دقیق در دسترس نباشد، تخمین‌ها با استفاده از روش‌های مهندسی تثبیت شده انجام می‌شود. تمام عوامل دیگری که بر ارزش تولید زمین تأثیر می‌گذارند نیز در نظر گرفته می‌شوند.

این قانون بیان می‌کند که پس از تأیید یک توافقنامه واحد، دستوری برای عملیات واحد باید صادر شود. این دستور ایجاب می‌کند که توافقنامه در هر شهرستانی که زمین در منطقه واحد دارد، ثبت شود و منافع همه افراد در آن منطقه طبق توافقنامه الزام‌آور باشد، گویی که آنها موافقت کرده‌اند. این دستور در تاریخ مشخصی اجرایی می‌شود، اما تنها پس از آنکه تمام پیشنهادهای فروش در منطقه واحد خریداری شوند یا آن پیشنهادها به پایان برسند.

اگر شما سهمی در زمین نفت یا گاز دارید که مشمول یک توافقنامه واحدسازی است و با این توافق موافقت نکرده‌اید، می‌توانید ۶۰ روز پس از صدور دستور ناظر برای آن توافقنامه، سهم خود را بفروشید. کسانی که موافقت کرده‌اند، می‌توانند سهم شما را بر اساس سهم خود از تولید خریداری کنند. اگر کسی نخرد، توافقنامه اجرایی نمی‌شود.

اگر بر سر قیمت سهم شما اختلاف نظر وجود داشته باشد، هر یک از طرفین می‌تواند درخواست کند یک کمیته داوری سه نفره ارزش منصفانه‌ای را تعیین کند. تصمیم کمیته قطعی است، مگر اینکه ظرف ۳۰ روز در دادگاه به چالش کشیده شود. هزینه‌های داوری توسط مالکان سهمی که موافقت کرده‌اند پرداخت می‌شود، اگر توافقنامه پیش برود؛ یا توسط کسانی که درخواست ارزیابی را کرده‌اند، اگر اجرایی نشود.

این بخش به تغییرات در توافقنامه‌های تأیید شده برای مناطق استخراج نفت یا گاز، که به عنوان توافقنامه‌های واحد شناخته می‌شوند، می‌پردازد. هرگونه تغییر باید توسط ناظر بررسی و تأیید شود و نمی‌تواند بر نحوه توزیع تولید تأثیر بگذارد مگر اینکه همه افراد متأثر به صورت کتبی موافقت کنند. ناظر اصلاحات را تأیید خواهد کرد اگر، پس از یک جلسه استماع عمومی، تغییر مورد توافق مالکان حداقل سه چهارم از کل منافع کاری و حق امتیاز باشد، از قوانین توافقنامه موجود پیروی کند، با هدف فصل همسو باشد، و منصفانه و معقول باشد. پس از تأیید، تغییرات باید در دفتر ثبت اسناد شهرستان ثبت شود و برای همه افراد درگیر در منطقه واحد اعمال می‌شود، درست مانند اینکه همه آنها با آن موافقت کرده بودند. این قانون شامل تغییراتی که منحصراً توسط مالکان منافع کاری انجام می‌شود، نمی‌شود.

این قانون به یک ناظر اختیار می‌دهد تا دستوری صادر کند که مناطق زمین اضافی را بخشی از عملیات یکپارچه برای استخراج نفت و گاز قرار دهد. این امر در صورتی اتفاق می‌افتد که شرایط خاصی برآورده شود: زمین شامل بخشی از یک مخزن باشد که قبلاً تحت عملیات یکپارچه قرار گرفته است، حداقل سه چهارم مالکان زمین و دارندگان حق امتیاز موافقت کنند، و این گسترش برای جلوگیری از هدر رفت یا بهبود برداشت نفت و گاز ضروری باشد.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه تولید نفت و گاز بین مالکان مختلف زمین هنگام گسترش یک واحد تولیدی تقسیم می‌شود. هنگامی که مناطق جدید زمین اضافه می‌شوند، تولید ابتدا به واحد قبلاً تأسیس‌شده، گویی یک قطعه زمین واحد است، تخصیص می‌یابد. سپس، تولید بین زمین‌های جدید و قدیمی بر اساس ارزش آنها برای استخراج نفت و گاز تقسیم می‌شود. این ارزش، پتانسیل زمین برای تولید نفت و گاز از طریق روش‌های اولیه یا تکنیک‌های بازیافت ثانویه مانند استخراج از لایه‌های زیرزمینی نفوذپذیر را در نظر می‌گیرد. اگر داده‌های دقیق در دسترس نباشد، تخمین‌ها می‌توانند از روش‌های مهندسی محتاطانه استفاده کنند. سایر عواملی که بر ارزش زمین برای تولید تأثیر می‌گذارند نیز در نظر گرفته می‌شوند.

اگر افرادی که بخش‌هایی از یک منبع مشترک، مانند یک مخزن نفتی، را در اختیار دارند، نتوانند در مورد نحوه مدیریت مشترک آن به توافق برسند، می‌توانند از یک ناظر بخواهند که این اختلاف را بررسی کرده و تصمیم‌گیری کند.

اگر درخواستی برای تأیید یک توافقنامه واحد ارائه می‌دهید، باید شامل درخواست تأیید، یک نسخه از توافقنامه، و گزارش‌های مفصل با داده‌های مهندسی و زمین‌شناسی باشد. علاوه بر این، باید مدرکی ارائه دهید که تعداد لازم از مالکان سهم عملیاتی و مالکان سهم حق امتیاز با این توافقنامه واحد موافق هستند. اگر کسی مدرک شما را به چالش بکشد، باید شواهد بیشتری ارائه دهید.

این بخش نحوه محاسبه منافع سه چهارم را در میان مالکان سهم عملیاتی و حق امتیاز که در یک توافقنامه واحد دخیل هستند، توضیح می‌دهد. ابتدا، به تمامی قطعات زمین تحت توافقنامه واحد، یک ارزش کل اختصاص داده می‌شود که ترکیبی از تخصیص‌های قطعه اصلی و فرعی است. هر مالک سهم عملیاتی سهمی را بر اساس ارزش قطعاتی که مالک آن است و سهم خود از آن مالکیت دریافت می‌کند. به همین ترتیب، مالکان سهم حق امتیاز سهمی را بر اساس قطعاتی که مالک آن هستند و سهم کسری خود دریافت می‌کنند. اگر هیچ حق امتیازی معوق نباشد، مالکان سهم عملیاتی طوری تلقی می‌شوند که گویی آنها نیز سهم حق امتیاز را به همان نسبت سهم عملیاتی خود دارند.

این بخش از قانون بیان می‌کند که یک توافقنامه واحد که توسط ناظر تأیید شده است، نمی‌تواند باعث هیچ تغییری در مالکیت یا سند مالکیت زمین یا حقوق معدنی زیر آن زمین شود. به عبارت دیگر، چنین توافقنامه‌هایی مالکیت را از یک شخص یا طرف به دیگری منتقل نخواهند کرد.

این بخش از قانون بیان می‌کند که وقتی یک چاه در یک منطقه واحد حفر یا بهره‌برداری می‌شود، به گونه‌ای تلقی می‌شود که گویی عملیات در هر قطعه زمین با مالکیت جداگانه در آن منطقه در حال انجام است. نفت یا گاز تولید شده به هر قطعه زمین به گونه‌ای تخصیص می‌یابد که گویی مستقیماً از چاهی که در آن زمین حفر شده است، می‌آید.

پیش از برگزاری یک جلسه عمومی در مورد استفاده از زمین برای عملیات واحد، مسئول باید به هر کسی که ذینفع است، مانند مالکان زمین، بر اساس سوابق اداره مالیات، اطلاع‌رسانی کتبی بدهد. آنها همچنین باید به هر شهر یا شهرستانی که زمین در آن قرار دارد، اطلاع دهند. در طول جلسه، شهر، شهرستان یا هر شخص ذینفع دیگری مجاز است شهادت و مدارک مرتبط را برای بررسی مسئول ارائه کند.