این بخش از قانون توضیح می‌دهد که کمیسر چه زمانی و به چه کسانی می‌تواند اطلاعات مربوط به مسائل مالی را به اشتراک بگذارد. این قانون بیان می‌کند که کمیسر می‌تواند اطلاعات را با سازمان‌های دولتی مختلفی به اشتراک بگذارد، از جمله آنهایی که موسسات مالی را تنظیم می‌کنند، برنامه‌های تضمین وام را اداره می‌کنند، بر فعالیت‌های تجاری نظارت دارند و سازمان‌های اجرای قانون. همچنین شامل به اشتراک‌گذاری با افرادی است که در بیمه سهام اتحادیه‌های اعتباری و تیم‌های مدیریتی دارندگان مجوز دخیل هستند. این بخش روشن می‌کند که شرایط احتمالی دیگری نیز برای به اشتراک‌گذاری اطلاعات وجود دارد که محدود به موارد صراحتاً ذکر شده نیست.

این بخش از قانون، افراد خاصی مانند مدیران، مسئولان، کارمندان، وکلا و مشاوران مرتبط با یک نهاد مالی دارای مجوز را از به اشتراک گذاشتن اطلاعات محرمانه‌ای که از کمیسر دریافت کرده‌اند، منع می‌کند. با این حال، استثنائاتی برای این افشاگری‌ها وجود دارد، مانند زمانی که توسط دادگاه دستور داده شود، به سازمان‌های نظارتی یا مجری قانون خاص، یا طبق الزامات قانونی. نقض این قانون می‌تواند منجر به جریمه مدنی تا سقف ۵۰,۰۰۰ دلار شود. این قانون اجازه می‌دهد که این اطلاعات محرمانه به صورت داخلی بین پرسنل مجاز در سازمان به اشتراک گذاشته شود.

این قانون از هر کسب و کار دارای مجوز می‌خواهد که هر زمان که کمیسر درخواست کند، یک گزارش مالی به او ارائه دهد. این گزارش باید در قالب و به روشی باشد که کمیسر مشخص می‌کند و وضعیت مالی شرکت را در یک روز خاص که توسط کمیسر انتخاب شده، نشان دهد. علاوه بر این، مسئولینی که گزارش را تأیید می‌کنند، باید شخصاً از اطلاعات موجود در آن آگاه باشند و آن را صحیح بدانند.

این قانون به کمیسر اجازه می‌دهد تا از یک دارنده مجوز بخواهد گزارشی ویژه ارائه دهد که اطلاعات دقیقی درباره وضعیت مالی و سایر امور او فراهم کند. کمیسر فرم گزارش و تاریخ سررسید را تعیین می‌کند و در صورت لزوم، ممکن است نیاز باشد که گزارش به روش خاصی تأیید شود. این امر تضمین می‌کند که کمیسر کاملاً از وضعیت مالی واقعی دارنده مجوز مطلع باشد.

اگر یک کسب و کار دارای مجوز در هر یک از سمت‌های کلیدی مدیریتی خود، مانند رئیس هیئت مدیره، مدیر عامل، رئیس، مدیر کل، مدیر اجرایی، مدیر ارشد مالی، یا مدیر ارشد اعتباری، تغییراتی داشته باشد، باید این تغییرات را به کمیسر اطلاع دهد.

این بخش از هر نهاد دارای مجوز می‌خواهد که یک نسخه از تمام اسنادی را که نزد سازمان‌های نظارتی فدرال یا سازمان‌های مجری قانون ثبت می‌کنند، به کمیسر ارائه دهد. این نسخه‌ها باید تا همان تاریخی که نزد آن سازمان‌ها ثبت می‌شوند، به کمیسر ارسال شوند.

این اسناد باید برای عموم قابل دسترسی باشند، مگر اینکه تحت قوانین محرمانگی محافظت شوند.

اگر کسی آگاهانه در گزارشی که باید طبق مقررات تحت نظارت کمیسر ارائه شود، اظهارات دروغی ارائه دهد، ممکن است به جرم شهادت دروغ متهم شود.

این قانون توضیح می‌دهد که موسسات مالی باید اطلاعات مربوط به دارایی‌های یک شخص را با اداره خدمات بهداشتی ایالتی به اشتراک بگذارند، اگر آن شخص برای مزایا درخواست داده یا در حال دریافت آن است و اجازه این کار را داده باشد. این اشتراک‌گذاری اطلاعات نباید هزینه‌ای برای متقاضی یا دریافت‌کننده در بر داشته باشد.

درخواست اداره برای سوابق مالی از برخی الزامات قانون حریم خصوصی فدرال معاف است و نیازی نیست به بانک نشان داده شود. علاوه بر این، الزامات خاص گواهی و توصیف فدرال در این موارد برای درخواست‌های اداره اعمال نمی‌شود.