Section § 22500

Explanation
این قانون بیان می‌کند که اصطلاح «هزینه‌ها» شامل تمام هزینه‌های مربوط به یک وام یا خدمات مالی است. این هزینه‌ها می‌تواند شامل سود، کارمزد، پاداش، کمیسیون، یا هرگونه مخارج مرتبط با فعالیت‌هایی مانند مذاکره یا وصول وام باشد. این امر در مورد خدماتی که توسط یک دارنده مجوز یا هر شخص درگیر دیگری ارائه شده است، صدق می‌کند.

Section § 22501

Explanation

این قانون توضیح می‌دهد که منظور از «هزینه‌ها»، کمیسیون‌هایی که یک نماینده یا کارگزار بیمه دارای مجوز دریافت می‌کند، نیست.

«هزینه‌ها» شامل کمیسیون‌های دریافتی به عنوان یک نماینده یا کارگزار بیمه دارای مجوز نمی‌شود.

Section § 22502

Explanation
این قانون «وام تجاری» را به عنوان هر وامی به مبلغ $5,000 یا بیشتر، یا هر وامی تحت یک برنامه اعتبار چرخشی تعریف می‌کند، که در آن پول عمدتاً برای مقاصد غیرشخصی، غیرخانوادگی یا غیرخانگی استفاده می‌شود. فرقی نمی‌کند وام با وثیقه باشد یا بدون وثیقه. وام‌دهندگان می‌توانند به هر اظهارنامه کتبی از سوی وام‌گیرنده در مورد هدف مورد نظر وام، از جمله درخواست‌های وام یا سایر اسناد امضا شده، اعتماد کنند. وام‌دهندگان مجبور نیستند تأیید کنند که وام‌گیرنده واقعاً پول را طبق اظهارات استفاده می‌کند.