Section § 13710

Explanation

این قانون تعریف می‌کند که منظور از «چاه» یا «چاه آب» چیست. بر اساس این قانون، این اصطلاحات به هر حفره دست‌ساز اشاره دارد که برای خارج کردن آب از زمین یا وارد کردن آب به آن ایجاد شده است. با این حال، چاه‌هایی که برای مقاصد نفت، گاز یا زمین‌گرمایی استفاده می‌شوند، از این تعریف مستثنی هستند، مگر اینکه به عنوان چاه آب تغییر کاربری داده باشند. علاوه بر این، چاه‌هایی که برای تخلیه آب در طول ساخت و ساز یا برای تثبیت دامنه‌ها یا خاک استفاده می‌شوند، طبق این تعریف، چاه آب محسوب نمی‌شوند.

«چاه» یا «چاه آب» همانطور که در این فصل به کار رفته است، به معنای هر گودبرداری مصنوعی است که به هر روشی به منظور استخراج آب از زیرزمین، یا تزریق آب به آن ساخته شده باشد. این تعریف شامل موارد زیر نمی‌شود: (a) چاه‌های نفت و گاز، یا چاه‌های زمین‌گرمایی که تحت صلاحیت وزارت حفاظت ساخته شده‌اند، مگر آن دسته از چاه‌هایی که برای استفاده به عنوان چاه آب تبدیل شده‌اند؛ یا (b) چاه‌هایی که به منظور (1) آب‌کشی گودبرداری در طول ساخت و ساز، یا (2) تثبیت دامنه‌ها یا خاکریزها استفاده می‌شوند.

Section § 13711

Explanation

این قانون «چاه حفاظت کاتدی» را به عنوان هرگونه گودبرداری دست‌ساز عمیق‌تر از 50 فوت تعریف می‌کند که برای نصب تجهیزاتی ایجاد شده است که سازه‌های فلزی در زمین را در برابر خوردگی الکتریکی محافظت می‌کند. این تکنیک به عنوان حفاظت کاتدی شناخته می‌شود.

«چاه حفاظت کاتدی»، همانطور که در این فصل به کار رفته است، به معنای هرگونه گودبرداری مصنوعی بیش از 50 فوت است که به هر روشی به منظور نصب تجهیزات یا تأسیسات برای حفاظت الکتریکی تجهیزات فلزی در تماس با زمین ساخته شده و معمولاً به آن حفاظت کاتدی گفته می‌شود.

Section § 13712

Explanation
این بخش از قانون «چاه پایش» را به عنوان هر گودال حفر شده‌ای تعریف می‌کند که برای نظارت بر تغییرات در سطوح آب‌های زیرزمینی، کیفیت آب زیرزمینی، یا میزان آلودگی موجود در آن آب‌ها ایجاد شده است.

Section § 13712.5

Explanation
این بخش بیان می‌کند که چاه‌هایی که به طور خاص برای پایش آب‌های زیرزمینی ساخته شده‌اند و این آب‌ها به ریشه‌های محصولات کشاورزی آسیب می‌رسانند یا ممکن است آسیب برسانند، نیازی به رعایت قوانین معمول گزارش‌دهی این فصل ندارند.

Section § 13713

Explanation
این بخش «چاه تبادل حرارتی زمین‌گرمایی» را به عنوان نوعی حفره مصنوعی در زمین تعریف می‌کند که با لوله پوششی (کیسینگ) پوشانده نشده است. هدف آن استفاده از گرمای زمین برای کنترل دما، به ویژه گرمایش و سرمایش است. دمای زمین باید 30 درجه سانتی‌گراد (86 degrees Fahrenheit) یا کمتر باشد، و باید از یک سیستم سیال حلقه بسته استفاده کند تا اطمینان حاصل شود که چیزی به زمین یا آب اطراف نشت نمی‌کند. اساساً، اینها سیستم‌هایی مانند پمپ‌های حرارتی منبع زمینی هستند که در آنها سیال مورد استفاده برای انتقال حرارت محصور است و با محیط خارجی مخلوط نمی‌شود.