این قانون به یک ناحیه اجازه می‌دهد تا اختیارات خود را به طور کامل اعمال کرده و به اهداف خود دست یابد. یک ناحیه می‌تواند انواع مختلف اموال، اعم از املاک و مستغلات یا اقلام شخصی، را از طریق روش‌های گوناگون مانند خرید، اجاره یا دریافت به عنوان هدیه به دست آورد.

علاوه بر این، ناحیه مجاز است این اموال را نگهداری، مدیریت، استفاده، تصرف، یا حتی در صورت لزوم بفروشد یا اجاره دهد.

این قانون بیان می‌کند که هر زمان یک ناحیه ملکی را به دست می‌آورد، مالکیت قانونی آن به طور خودکار به آن ناحیه تعلق می‌گیرد. این ملک باید برای اهداف خاصی که در این بخش از قانون تعریف شده است، استفاده شود.

این بخش به یک منطقه اجازه می‌دهد تا از حق تملک دولتی استفاده کند، به این معنی که آنها می‌توانند به طور قانونی اموال خصوصی را تصرف کنند، اگر برای ساخت یا نگهداری سازه‌های مرتبط با آب مانند سدها، کانال‌ها و مخازن آب مورد نیاز باشد. هدف این است که از عملیات مدیریت و استفاده از آب منطقه حمایت شود.

این قانون می‌گوید که دولت نمی‌تواند از قدرت خود برای گرفتن زمین‌های خصوصی (که به آن اجازه می‌دهد اموال خصوصی را برای استفاده عمومی تصرف کند) در مورد زمینی که برای قبرستان استفاده می‌شود یا به عنوان قبرستان اختصاص یافته است، استفاده کند.