این بخش مشخص می‌کند که چه اطلاعاتی باید در دفتر ارزیابی زمین گنجانده شود. این دفتر باید شامل نام مالک زمین، توصیفی که زمین را مشخص کند، و ارزش نقدی زمین باشد. اگر نام مالک زمین مشخص نیست، باید این موضوع ذکر شود.

این قانون به هیئت مدیره اجازه می‌دهد تا به یک ارزیاب دستور دهد که ارزش ارزیابی شده زمین توسط شهرستان را به عنوان ارزش نقدی زمین برای اهداف ارزیابی استفاده کند. با این حال، اگر فهرست ارزیابی شده شهرستان شامل ارزش حقوق معدنی (مانند نفت یا گاز) زیر زمین باشد، ارزیاب باید آن ارزش را قبل از تعیین ارزش نقدی زمین کسر کند.

این قانون به هیئت مدیره اجازه می‌دهد تا روش متفاوتی برای ارزیابی ارزش زمین در یک منطقه انتخاب کند. به جای استفاده از ارزش نقدی یا ارزش ارزیابی شده توسط شهرستان، هیئت مدیره می‌تواند تصمیم بگیرد که زمین را بر اساس منافعی که زمین دریافت می‌کند، ارزش‌گذاری کند. آنها به ارزیاب دستور خواهند داد که از ارزشی که تعیین می‌کنند استفاده کند.

این قانون فرآیند ارزش‌گذاری زمین در یک منطقه را بر اساس منافع، به جای روش‌های معمول مالیات بر دارایی، تشریح می‌کند. ابتدا، اگر هیئت مدیره یک منطقه تصمیم به استفاده از این سیستم بگیرد، باید یک جلسه استماع عمومی برگزار کند که به مالکان املاک و ساکنان اجازه صحبت می‌دهد. اطلاعیه جلسه استماع باید 20 روز قبل به مالکان زمین پست و ارسال شود. در طول جلسه استماع، شواهد مربوط به جداول ارزش‌گذاری می‌تواند ارائه شود. پس از جلسه استماع، هیئت مدیره جداول ارزش‌گذاری را تعیین می‌کند که منافع دریافتی املاک از منطقه را منعکس می‌کند، با در نظر گرفتن عواملی مانند نوع کاربری زمین و اینکه آیا زمین آبیاری شده است یا خیر. سپس هیئت مدیره نقش‌های اداری خاصی را که معمولاً توسط نهادهای شهرستانی در مورد مسائل مالیات بر دارایی ایفا می‌شود، بر عهده می‌گیرد. مهم این است که مناطق استفاده‌کننده از این روش، تخصیص مالیات بر دارایی دریافت نخواهند کرد و باید این تصمیم را به حسابرس شهرستان اطلاع دهند.