این بخش از قانون تعریف می‌کند که «منطقه حفاظت‌شده» در مورد برخی از سامانه‌های آبی کالیفرنیا به چه معناست. یک منطقه حفاظت‌شده شامل تمام زمین‌هایی است که به طور طبیعی آب آنها به اقیانوس، یک حوضه آبریز بسته، یا ایالتی دیگر در داخل سامانه‌های رودخانه‌ای خاصی تخلیه می‌شود. این سامانه‌های رودخانه‌ای عبارتند از رودخانه‌های ساکرامنتو، موکلومنه، کالاوراس و سن واکین، و همچنین دریاچه مونو و رودخانه‌های ترکیبی تراکی، واکر و کارسون. همچنین شامل سامانه‌های رودخانه‌ای از رودخانه روسی به سمت شمال تا مرز کالیفرنیا-اورگن می‌شود. علاوه بر این، منطقه دلتا که این رودخانه‌ها به هم می‌رسند نیز بخشی از منطقه حفاظت‌شده است.

این قانون تضمین می‌کند که مناطقی که به عنوان «حفاظت‌شده» تعیین شده‌اند، نمی‌توانند دسترسی اولویت‌دار خود را به آبی که برای مصارف محلی ضروری است، از دست بدهند. این امر زمانی اعمال می‌شود که یک تامین‌کننده آب تلاش کند آب را از منطقه برای استفاده در جای دیگر ببرد، به ویژه اگر حقوق آب پس از ۱ ژانویه ۱۹۸۵ ادعا شده باشد. اساساً، افراد و املاک در مناطق حفاظت‌شده قبل از شروع هرگونه تلاش برای صادرات، حق اولویت بر منابع آب در مجاورت خود را دارند.

این بخش تضمین می‌کند که مصرف‌کنندگان آب در مناطق حفاظت‌شده، در مورد تأمین آب، حقوق خاصی دارند. آنها می‌توانند آبی را که توسط صادرکنندگان در دسترس قرار می‌گیرد، خریداری کنند، اما این به معنای از دست دادن آبی نیست که به آن حق دارند. در صورت لزوم، آنها می‌توانند با صادرکنندگان مذاکره کنند و این مذاکره باید با حسن نیت انجام شود. اگر صادرکنندگان رعایت نکنند، مصرف‌کنندگان آب متضرر می‌توانند برای اجرای این مذاکرات به دادگاه مراجعه کنند. نکته مهم این است که جلسات مذاکره مشمول برخی از قوانین جلسات دولتی نیستند. در نهایت، این بخش اختیارات هیئت مدیره را برای تعیین استانداردهای کیفیت آب یا تنظیم حقوق آب برای حفاظت مناسب از این منابع محدود نمی‌کند.

این بخش توضیح می‌دهد که اگر تأمین‌کنندگان یا مصرف‌کنندگان آب در یک منطقه حفاظت‌شده نتوانند بر سر مذاکرات آب به توافق برسند، چه اتفاقی می‌افتد. اگر به بن‌بست برسند، می‌توانند از مدیر بخواهند که هیئتی متشکل از پنج نفر بی‌طرف را برای انتخاب میانجی از طریق حذف منصوب کند. سپس میانجی به طرفین کمک می‌کند تا به توافق برسند. طرفین هزینه‌ها و مخارج میانجی را پرداخت می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند در صورت توافق هر دو طرف، رویه میانجی‌گری خود را بدون کمک مدیر انتخاب کنند.

این قانون مشخص می‌کند که آب زیرزمینی را نمی‌توان از حوضه‌های ساکرامنتو و دلتا-سنترال سیرا پمپاژ و صادر کرد، مگر اینکه با یک طرح مدیریت آب زیرزمینی مطابقت داشته باشد. این طرح باید پس از مشورت هیئت نظارت شهرستان با مناطق آبی، با رأی‌گیری در شهرستان‌ها تأیید شود. شهرستان ممکن است به یک آژانس آب اجازه دهد این کار را مدیریت کند، اگر مدیران آژانس منتخب مردم باشند و کل شهرستان را پوشش دهند، اما شهرستان می‌تواند هر زمان این تصمیم را تغییر دهد.

هیئت نظارت شهرستان می‌تواند طرح‌های مدیریت آب زیرزمینی را به طور خاص برای این منظور ایجاد کند. با این حال، آنها نمی‌توانند آب را در محدوده یک آژانس محلی دیگر بدون توافق آن آژانس محلی مدیریت کنند.

این قانون در مورد پمپاژ آب زیرزمینی برای صادرات توسط آژانس مشترک قدرت‌های اتحاد آب شرقی از حوضه شرقی شهرستان سن خواکین اعمال نمی‌شود، مشروط بر اینکه طبق قوانین شهرستان سن خواکین تأیید شده باشد. همچنین، اشاره شده است که یک کد خاص، بخش 10753.1، مربوط به هرگونه مقررات تحت این بخش است.