این قانون بیان می‌کند که یک عضو انجمن غیرانتفاعی مسئول قراردادهای انجمن نیست، مگر اینکه شرایط خاصی اعمال شود. این شرایط شامل موارد زیر است: عضو شخصاً مسئولیت را به صورت کتبی بر عهده بگیرد؛ قراردادی را به صورت کتبی تأیید یا تصویب کند (اما نه در سمت مدیر، افسر یا نماینده)؛ با اطلاع از قرارداد، از آن منفعتی دریافت کند؛ قرارداد را بدون افشای اینکه به نمایندگی از انجمن عمل می‌کند، امضا کند؛ یا قراردادی را بدون داشتن اختیار برای انجام آن امضا کند.

اگر شما مدیر، افسر یا نماینده یک انجمن غیرانتفاعی هستید، معمولاً شخصاً مسئول قراردادهای گروه نیستید، مگر اینکه به طور خاص مسئولیت را بپذیرید، قراردادی را بدون ذکر اینکه برای انجمن است امضا کنید، یا از طرف انجمن اختیار امضای قرارداد را نداشته باشید.

این قانون توضیح می‌دهد که افراد خاصی که با یک سازمان غیرانتفاعی در ارتباط هستند، مانند اعضا یا مدیران، می‌توانند شخصاً مسئول شناخته شوند اگر اقدامات یا کوتاهی‌های آن‌ها باعث آسیب شود. سه سناریوی اصلی وجود دارد که این موضوع در آن‌ها صدق می‌کند: اگر آن‌ها موافقت کنند که مسئولیت اقدامات مضر خاصی را بر عهده بگیرند، اگر شخصاً کار اشتباهی انجام دهند که باعث آسیب شود، یا اگر قانون دیگری آن‌ها را مسئول بداند. این قانون همچنین اشاره می‌کند که این‌ها تنها موقعیت‌هایی نیستند که ممکن است آن‌ها مسئول باشند، زیرا اصول حقوقی دیگری نیز ممکن است اعمال شوند.

این بخش بیان می‌کند که قوانین موجود در این فصل، قوانین یافت شده در قانون یکنواخت معاملات قابل ابطال را لغو یا محدود نمی‌کنند. بنابراین، اگر چیزی تحت پوشش قانون یکنواخت معاملات قابل ابطال قرار گیرد، آن قوانین همچنان اعمال می‌شوند.