این قانون بیان می‌کند که مجموعه‌ای از بخش‌های قانونی قدیمی‌تر، مربوط به سال‌های مختلف، رسماً لغو شده‌اند. با این حال، اگر شرکتی قبل از ۱ ژانویه ۱۸۷۳ تأسیس شده باشد و انتخاب نکرده باشد که تحت یک قانون مدنی جدیداً تصویب شده فعالیت کند، قوانین قدیمی همچنان برای آن اعمال می‌شوند، صرف نظر از لغو.

این بخش، بخش‌های خاصی از قوانین عمومی مختلف، قانون مدنی، قانون جزا و قانون سیاسی را که رسماً لغو شده‌اند، فهرست می‌کند. در اصل، این بخش مشخص می‌کند که کدام قوانین دیگر معتبر نیستند و بنابراین از این پس قابل اجرا نخواهند بود. این شامل بخش‌های متعدد و جداگانه‌ای است که طیف وسیعی از موضوعات را در این قوانین پوشش می‌دهند، اما متن به محتوای هر بخش لغو شده اشاره‌ای نمی‌کند. این صرفاً برای اطلاع‌رسانی است که این بخش‌ها دیگر معتبر نیستند.

این بخش از قانون نشان می‌دهد که برخی قوانین و مواد قانونی در قوانین عمومی، قانون مدنی و قانون جزا لغو شده‌اند. به‌طور خاص، بخش‌هایی از قوانین عمومی سال‌های 1869-70، مواد خاصی در قانون مدنی (مواد 2395 تا 2506)، و ماده 358 قانون جزا لغو شده‌اند. این لغو به این معنی است که این مقررات قانونی دیگر معتبر یا قابل اجرا نیستند.

این بخش از قانون بیان می‌کند که برخی قوانین و بخش‌های قانونی لغو شده‌اند، به این معنی که دیگر معتبر نیستند. به طور خاص، از قوانین عمومی، مصوبات سال‌های ۱۹۱۱، ۱۹۳۳ و ۱۹۴۵ لغو شده‌اند. در قانون مدنی، بخش‌های ۲۵۲۳، ۲۵۲۴ و ۲۵۲۵ لغو شده‌اند. به همین ترتیب، در قانون مجازات، بخش‌های ۵۵۹، ۵۶۳، ۵۶۴ و ۵۶۸ لغو شده‌اند.

این قانون بیان می‌کند که فصل ۱۸۳، که در سال ۱۹۴۱ وضع شده بود، لغو شده است. این بدان معناست که هرگونه قوانین یا مقرراتی که بخشی از فصل ۱۸۳ بودند، دیگر معتبر یا قابل اجرا نیستند.

این بخش از قانون بیان می‌کند که فصل ۷۸۴ مربوط به سال ۱۹۳۷ رسماً لغو یا باطل شده است.

این بخش نشان می‌دهد که فصل ۱۰۳۵ مصوبات سال ۱۹۴۵ دیگر لازم‌الاجرا نیست؛ این قانون رسماً لغو یا بی‌اعتبار شده است.