این قانون بر کمک به افرادی که کمک‌های عمومی دریافت می‌کنند، تمرکز دارد؛ با ارائه آموزش، توانبخشی و فرصت‌های شغلی به آنها برای کاهش فقر و وابستگی به کمک‌ها. هدف آن هماهنگ‌سازی خدمات مختلف دولتی مربوط به آموزش فنی و حرفه‌ای و اشتغال است تا از تکرار و همپوشانی بی‌مورد جلوگیری شود و بهترین خدمات ممکن ارائه گردد.

این قانون ایجاب می‌کند که اداره خدمات اجتماعی کالیفرنیا و اداره توانبخشی ایالتی با یکدیگر همکاری کنند تا دریافت‌کنندگان کمک‌های عمومی را که می‌توانند از خدمات توانبخشی حرفه‌ای بهره‌مند شوند، شناسایی کنند. آنها باید یک توافقنامه سراسری ایجاد کنند که جزئیات نحوه اجرای برنامه‌های توانبخشی را مشخص کند و از بودجه‌های فدرال موجود حداکثر استفاده را ببرد. این توافقنامه می‌تواند شامل انتقال وجوه مالی باشد، با تأیید مدیر مالی، با هدف افزایش بودجه برای این خدمات. تمام وجوه اضافی به دست آمده باید منحصراً برای توانبخشی حرفه‌ای به منظور کمک به دریافت‌کنندگان فعلی، سابق یا آتی کمک‌های عمومی استفاده شود.

این قانون بیان می کند که اداره شهرستان مسئول انتخاب دریافت کنندگان کمک های عمومی برای پیوستن به برنامه های آموزشی و آماده سازی شغلی است. آنها همچنین باید خدماتی ارائه دهند تا به این دریافت کنندگان کمک کنند برای آموزش فنی و حرفه ای و خدمات شغلی موجود از ادارات مختلف دولتی و فدرال آماده شوند. هدف این است که اطمینان حاصل شود دریافت کنندگان کمک های عمومی می توانند از این برنامه ها به طور کامل بهره مند شوند و استقلال و مهارت های شغلی خود را بهبود بخشند.

اداره توسعه اشتغال (EDD) مسئول کمک به دریافت‌کنندگان کمک‌های عمومی برای یافتن شغل است. با این حال، ادارات شهرستان نیز می‌توانند همزمان این افراد را به آژانس‌های کاریابی خصوصی معرفی کنند. شهرستان‌ها می‌توانند با آژانس‌های خصوصی قرارداد ببندند، اما نمی‌توانند همان دریافت‌کننده را تا شش ماه پس از اولین کاریابی، دوباره برای کاریابی به آژانس خصوصی دیگری بفرستند. نکته مهم این است که دریافت‌کنندگان نباید هیچ هزینه یا مبلغی بابت این خدمات پرداخت کنند.

این قانون بیان می‌کند که مقررات ذکر شده در این فصل باید تا زمانی که بودجه کافی برای حمایت از آنها موجود باشد، اجرا شوند.