کمیسیون حمل و نقل کلانشهری (MTC) به عنوان یک آژانس برنامهریزی محلی، جدا از دولت ایالتی، تأسیس شده است. وظیفه این کمیسیون نظارت بر برنامهریزی حمل و نقل برای یک منطقه خاص در کالیفرنیا است. این منطقه شامل سانفرانسیسکو و چندین شهرستان اطراف آن است که عبارتند از آلامدا، کنترا کوستا، مارین، ناپا، سن ماتئو، سانتا کلارا، سولانو و سونوما.
این بخش ساختار و نحوه انتصاب یک کمیسیون 21 نفره را از شهرستانها و نهادهای مختلف در منطقه خلیج توضیح میدهد.
(a) این کمیسیون شامل اعضایی از شهر و شهرستان سانفرانسیسکو، و شهرستانهای آلامدا، کنترا کوستا، سن ماتئو و سانتا کلارا است که انتصابات توسط شهرداران یا کمیتههای انتخاب شهر انجام میشود.
(b) اعضای شهرستانهای مارین، ناپا، سولانو و سونوما توسط هیئت نظارت آنها از لیستی از نامزدها منصوب میشوند.
(c) اعضای اضافی شامل نمایندگانی از انجمن دولتهای منطقه خلیج و کمیسیون حفاظت و توسعه خلیج سانفرانسیسکو هستند.
(d و e) نمایندگان بدون حق رأی از وزارت حمل و نقل ایالات متحده و وزارت مسکن و توسعه شهری وجود دارند.
(f) مقامات دولتی میتوانند در طول دوره خدمت خود به عضویت کمیسیون منصوب شوند.
(g) محدودیتی تعیین شده است که بیش از سه عضو نمیتوانند از یک شهرستان باشند.
کمیسیون موظف است یک مدیر اجرایی منصوب کند که فعالیتهای کمیسیون را طبق راهنماییها و سیاستهای آن مدیریت میکند.
مدیر اجرایی میتواند کارکنان لازم را برای کمک به تحقق اهداف کمیسیون استخدام کند، اما این انتصابات نیاز به تأیید کمیسیون دارد.
این بخش از قانون به کمیسیون اجازه میدهد تا اقدامات مختلفی را برای حمایت از کار خود انجام دهد. این کمیسیون میتواند حمایت مالی را از نهادهای عمومی، بنیادهای خصوصی، یا افراد دریافت کند. کمیسیون میتواند کمیتههایی را از میان اعضای خود و سایر گروههای مشورتی تشکیل دهد. همچنین مجاز است برای کارهایی که تیم خودش یا سایر نهادهای دولتی نمیتوانند به خوبی از عهده آن برآیند، متخصصان یا خدماتی را استخدام کند. در نهایت، کمیسیون میتواند هر کاری را که برای انجام وظایف خود لازم است، انجام دهد.
این قانون بیان میکند که یک کمیسیون جدید وظایف برنامهریزی را از کمیسیون مطالعات حمل و نقل منطقه خلیج و کمیته برنامهریزی حمل و نقل منطقهای بر عهده خواهد گرفت. تمام پروندهها و دادههای برنامهریزی از این سازمانهای قبلی به کمیسیون جدید داده خواهد شد.
این قانون کمیسیون را ملزم میکند تا ۳۰ ژوئن ۱۹۷۳ یک طرح حمل و نقل منطقهای ایجاد کند. تا زمانی که این طرح تصویب شود، پروژههای حمل و نقل میتوانند بدون نیاز به تأیید کمیسیون پیش بروند.
این بخش از قانون حکم میکند که هنگام تدوین طرح حمل و نقل منطقهای، کمیسیون باید چندین عامل را در نظر بگیرد. این عوامل شامل توصیههای کمیسیون مطالعات حمل و نقل منطقه خلیج است که توسط کمیته برنامهریزی حمل و نقل منطقهای تنظیم شدهاند. آنها همچنین باید تأثیرات زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی سیستمهای حمل و نقل را بر جنبههایی مانند مسکن، مشاغل، تفریح و محیط زیست، به ویژه برای جوامع محروم، ارزیابی کنند.
علاوه بر این، آنها باید طرحهای منطقهای سایر سازمانها را که بر رفع نیازهای برنامهریزی منطقه متمرکز هستند، از جمله ورودیهای انجمن دولتهای منطقه خلیج و سایر نهادهای ذکر شده، در نظر بگیرند.
این قانون بیان میکند که طرح حمل و نقل منطقهای باید چندین جزء کلیدی از سیستم حمل و نقل را پوشش دهد. این موارد شامل بزرگراههای بینایالتی و دفاعی، سیستم آزادراه کالیفرنیا، سایر بزرگراههای ایالتی، پلهای بینخلیجی و سیستمهای حمل و نقل عمومی انبوه است. این طرح باید بر چگونگی اتصال و همکاری این حالتهای مختلف حمل و نقل تمرکز کند.
این قانون ایجاب میکند که یک طرح حمل و نقل منطقهای، نیازهای حمل و نقل منطقه را طی ۱۰ سال آینده مشخص کند. همچنین باید پروژهها را بر اساس فوریت رتبهبندی کند و مشخص سازد که کدام بخشهای سیستم حمل و نقل برای برآوردن این نیازها باید ساخته، تغییر داده یا نگهداری شوند.
این بخش از قانون ایجاب میکند که یک برنامه مالی در طرح حمل و نقل منطقهای گنجانده شود. برنامه مالی باید جزئیات تامین بودجه برای هر بخش از سیستم حمل و نقل را مشخص کند، از جمله اینکه چقدر پول لازم است و از کجا تامین خواهد شد.
کمیسیون باید منابع درآمدی مختلف را بررسی کند، حتی اگر محدودیتهای قانونی فعلی در مورد نحوه هزینه کردن این وجوه وجود داشته باشد، تا اطمینان حاصل کند که سیستم حمل و نقل به اندازه کافی تامین مالی شده است. آنها همچنین ممکن است در صورت نیاز، قوانین جدیدی را به مجلس قانونگذاری پیشنهاد دهند تا این بودجه را تامین کنند.
این قانون به یک کمیسیون اجازه میدهد تا با یک شورای حمل و نقل منطقهای همکاری کند تا بخشهایی از سیستمهای حمل و نقل عمومی را که میتوانند برای کارایی بهتر ترکیب شوند، شناسایی کند. آنها میتوانند ترکیب یا برونسپاری این وظایف را برای بهبود خدمات توصیه کنند. علاوه بر این، کمیسیون میتواند راههایی برای افزایش هماهنگی خدمات در کریدورهای حمل و نقل کلیدی با کاهش خدمات همپوشان و تضمین عملیات حمل و نقل روان در سراسر سیستمهای حمل و نقل مختلف پیشنهاد کند.
این قانون از کمیسیون میخواهد که از سامانههای حمل و نقل عمومی محلی شهری یا نهادهای عمومی حمایت و به آنها کمک کند. هدف این است که اطمینان حاصل شود این سامانهها خدمات تغذیهکننده کافی (که همان پیوندهای حمل و نقل محلی هستند) را برای اتصال به شبکههای حمل و نقل منطقهای بزرگتر فراهم میکنند.
این قانون از کمیسیون میخواهد که اهداف و معیارهایی را برای خدمات حمل و نقل عمومی منطقهای تعیین کند تا اطمینان حاصل شود که آنها کارآمد و مؤثر هستند. آنها همچنین باید الزامات دادهای یکسانی را برای ارزیابی مزایا و هزینههای این خدمات ایجاد کنند. علاوه بر این، کمیسیون مسئول تعیین رویههایی برای اولویتبندی بودجه حمل و نقل منطقهای است.
این قانون همچنین ایجاد استانداردهایی را برای یک سیستم یکپارچه گزارشدهی و حسابداری الزامی میکند تا اپراتورهای حمل و نقل عمومی گزارشهای مالی خود را به صورت فصلی ارائه دهند و بودجههای خود را برای بررسی ارائه کنند. سایر استانداردها شامل حفظ حمایت محلی از حمل و نقل عمومی و اطمینان از عملیات مقرون به صرفه است.
اگر یک شهرستان، شهر، یا منطقه حمل و نقل در این منطقه بخواهد برای یک کمک مالی فدرال یا ایالتی که شامل بخش حمل و نقل است درخواست دهد، ابتدا باید درخواست خود را به کمیسیون بفرستد. کمیسیون بررسی میکند که آیا این درخواست با طرح منطقهای حمل و نقل همخوانی دارد یا خیر. فقط درخواستهایی که با طرح مطابقت دارند، تأیید و ارسال خواهند شد.
اما، اگر پول مورد نظر از مالیات بر مجوز سوخت وسایل نقلیه موتوری باشد و طبق قانون به دولتهای محلی داده شود، این مرحله بررسی توسط کمیسیون لازم نیست.
این بخش از قانون توضیح میدهد که چگونه دولت فدرال، ایالت و نهادهای محلی باید از یک کمیسیون خاص حمایت کنند. ایده این است که فعالیتهای کمیسیون، به ویژه در حمل و نقل و برنامهریزی، از این سطوح دولتی حمایت مالی دریافت کنند. برای دستیابی به این هدف، کمیسیون و آژانس حمل و نقل قراردادهایی را برای استفاده از بودجههای بزرگراه فدرال و بودجههای ایالتی برای برنامهریزی بزرگراهها، جادهها و خیابانها در منطقه ترتیب خواهند داد.
علاوه بر این، کمیسیون باید با نهادهای فدرال، مانند وزارت مسکن و توسعه شهری، همکاری کند تا کمکهای بلاعوض برای فعالیتهای مطالعاتی و برنامهریزی خود تأمین کند. همچنین باید توافقنامههای عادلانهای با نهادهای محلی، مانند شهر و شهرستان سانفرانسیسکو، و مناطق مختلف و گروههای حمل و نقل منعقد کند تا بودجه یا خدمات را برای حمایت از ابتکارات خود مشارکت دهند. این نهادهای محلی میتوانند از بودجههای حاصل از عوارض وسایل نقلیه موتوری برای کمک به این حمایت استفاده کنند.
این بخش از قانون بیان میکند که کمیسیون مسئول مدیریت طرح هزینه حمل و نقل یک شهرستان است، در صورتی که این طرح شامل قوانینی برای اجرای مالیات بر فروش خردهفروشی برای این منظور باشد.
هر دو سال یک بار، شهرستانها در منطقه خلیج سانفرانسیسکو، به همراه شهرها و اپراتورهای حمل و نقل خود، میتوانند یک برنامه حمل و نقل ایجاد و بهروزرسانی کنند. این برنامه باید به نهاد تعیینشده مسئول مدیریت تراکم ارائه شود، مگر اینکه نهاد دیگری برای این کار تعیین شده باشد. برنامههای حمل و نقل شهرستان باید با برنامههای مدیریت تراکم همسو باشند و عوامل برنامهریزی حمل و نقل فدرال را در نظر بگیرند.
کمیسیون دستورالعملهایی برای این برنامهها تدوین خواهد کرد و اطمینان حاصل میکند که آنها با برنامههای منطقهای همسو هستند. این دستورالعملها باید به سرمایهگذاریها برای مدیریت تراکم، بررسی استراتژیهای سیستم حمل و نقل، مدیریت تأثیرات حمل و نقل مرتبط با کاربری اراضی، و در نظر گرفتن درآمدهای مورد انتظار بپردازند. همچنین، آنها باید بهبودهایی را برای 10 و 20 سال آینده توصیه کنند و به برنامه حمل و نقل منطقهای کمک کنند. در صورت لزوم، کمیسیون میتواند اختلافات بین برنامههای مختلف شهرستانها را حل و فصل کند. شهرستانها همچنین میتوانند برنامههای خود را توسط کمیسیون تهیه کنند، مشروط بر اینکه هر دو طرف موافقت کنند. در نهایت، استراتژیهای تأمین مالی برای این برنامهها باید به طور مشترک با کمیسیون تدوین شوند.
این قانون از یک کمیسیون میخواهد که طرحی برای مدیریت وضعیتهای اضطراری حمل و نقل در زمان آسیب دیدن بزرگراهها بر اثر زلزله ایجاد کند. این طرح بر خدمات مورد نیاز در طول بازسازی بزرگراههای خاص در شهرستان آلامدا و سانفرانسیسکو تمرکز خواهد داشت. بودجه این خدمات قرار است از طریق اقدامات قانونی آتی تأمین شود.
تا ۱ ژوئیه ۲۰۰۳، کمیسیون باید معیارهای عملکردی را برای ارزیابی پروژههای حملونقل جدیدی که هنوز در طرح ۲۰۰۲ شناسایی نشدهاند، ایجاد کند. این شامل ارزیابی تأثیر پروژهها بر کریدورهایشان و اولویتبندی سرمایهگذاریها برای طرح ۲۰۰۴ بر اساس اهداف هر کریدور است.
کمیسیون همچنین باید اهدافی برای برنامهریزی کریدور تعیین کند که با معیارهای عملکردی طرح منطقهای ۲۰۰۴ مطابقت داشته باشند.
هزینههای این فرآیند باید از محل وجوه خاصی تأمین شود. اگر این وجوه کافی نباشند، کمیسیون ملزم به انجام این وظایف نیست.
این قانون درباره همکاری بین انجمن دولتهای منطقه خلیج (ABAG) و کمیسیون حمل و نقل شهری (MTC) برای برنامهریزی منطقهای بهتر صحبت میکند. در سال 2003، آنها کارگروه ABAG-MTC را برای بحث در مورد بهبود برنامهریزی منطقهای، از جمله تغییرات سازمانی، تشکیل دادند. به جای ادغام، کارگروه تصمیم گرفت یک کمیته سیاستگذاری مشترک برای رسیدگی به وظایف برنامهریزی و حل مسائل حمل و نقل منطقهای ایجاد کند.
علاوه بر این، منطقه مدیریت کیفیت هوای منطقه خلیج از لحاظ تاریخی بخشی از این تلاش مشترک بود و بر روی برنامههای کیفیت هوا کار میکرد. تا 30 ژوئن 2005، این منطقه ملزم شد که بخشی از کمیته مشترک باشد، که بر ارتباط بین کاربری زمین، حمل و نقل و کیفیت هوا تأکید دارد.
این بخش از قانون، مسئولیتهای یک کمیته سیاستگذاری مشترک را که از اعضای نهادهای منطقهای مختلف در منطقه خلیج سان فرانسیسکو تشکیل شده است، تشریح میکند. اولاً، کمیته باید گزارشی درباره امکانسنجی ادغام برخی از وظایف دو سازمان (ABAG و MTC) تهیه کرده و تا سال ۲۰۰۶ به مجلس قانونگذاری ارائه دهد. ثانیاً، کمیته باید شامل نمایندگانی از نه شهرستان منطقه خلیج باشد، به طوری که تا سال ۲۰۱۱، اکثر منصوبشدگان از یک آژانس خاص، مقامات منتخب محلی باشند. در نهایت، کمیته وظیفه هماهنگی و بررسی اسناد برنامهریزی اصلی از ABAG، MTC، منطقه مدیریت کیفیت هوای منطقه خلیج و کمیسیون حفاظت و توسعه خلیج سان فرانسیسکو را بر عهده دارد. این برنامهها شامل حمل و نقل منطقهای، نیازهای مسکن، کیفیت هوا و طرح خلیج سان فرانسیسکو است.
این قانون درباره تلاشها برای بهبود برنامهریزی در منطقه خلیج، به ویژه در زمینه کاربری زمین، حمل و نقل و کیفیت هوا صحبت میکند. سه نهاد در این زمینه با یکدیگر همکاری کردهاند: انجمن دولتهای منطقه خلیج، منطقه مدیریت کیفیت هوای منطقه خلیج، و کمیسیون حمل و نقل کلانشهری. کمیسیون حفاظت و توسعه خلیج سانفرانسیسکو (BCDC) نیز مهم است، زیرا بر برنامهریزی و مقررات در چندین منطقه کلیدی مانند خلیج سانفرانسیسکو و تالاب سوئیسون نظارت دارد.
این قانون اشاره میکند که BCDC علاقه خود را به پیوستن به این تلاشهای برنامهریزی نشان داده است و کمیته سیاستگذاری مشترک از این الحاق حمایت میکند. تا ۱ ژانویه ۲۰۰۹، BCDC باید به عنوان عضوی از کمیته سیاستگذاری مشترک با نمایندگی برابر با سایر نهادها درآید.
دوستان خود را معرفی کنید© 2021 - 2025 Legalfina Inc. تمام حقوق محفوظ است.
LDA License #172 (Alameda County)
35111F Newark Blvd #314, Newark, CA
408-673-0810
