این بخش از قانون توضیح می‌دهد که کارمندان این انتخاب را دارند که مشارکت‌های پس از کسر مالیات را به طرح بازنشستگی خود انجام دهند. آنها می‌توانند این کار را مستقیماً و طبق یک برنامه منظم که توسط هیئت مدیره تعیین شده است انجام دهند، یا اجازه دهند کارفرما پس از کسر مالیات، آن را از حقوقشان کسر کند. هیئت مدیره حداقل مبلغی را که کارمندان می‌توانند مشارکت کنند، تعیین خواهد کرد.

این بخش به قوانین مربوط به کمک‌های مالی به برخی از طرح‌های بازنشستگی می‌پردازد. کمک‌های مالی نباید از محدودیت‌های تعیین شده توسط قانون مالیاتی فدرال، به ویژه بخش 415 قانون درآمد داخلی، که می‌تواند در طول زمان تغییر کند، تجاوز کند. به همین ترتیب، حقوقی که برای تعیین تخصیص‌های حساب شرکت‌کنندگان در نظر گرفته می‌شود، نمی‌تواند از محدودیت‌های یک قانون مالیاتی فدرال دیگر، بخش 401، تجاوز کند. علاوه بر این، اگر کمک‌های مالی به یک طرح بیش از حد باشد، طرح باید مازاد و هر سودی که از آن حاصل شده است را طبق دستورالعمل‌های فدرال بازگرداند. اگر یک شرکت‌کننده در چندین طرح باشد، کمک‌های مالی به این طرح ابتدا محاسبه می‌شوند.

این قانون بیان می‌کند که کارفرما به طرح کارمندی سهمی نخواهد پرداخت، به این معنی که کارفرما خودش پولی به آن واریز نخواهد کرد. علاوه بر این، کارفرمایان نمی‌توانند از طرف مشارکت‌کنندگان برای سهم آنها از مشارکت‌ها پرداختی انجام دهند.