این قانون مقرر می‌دارد که هیئت امنای بیمارستان حداقل ماهی یک بار، طبق برنامه‌ای که خودشان تعیین می‌کنند، جلسه داشته باشد. اگر نیاز به برگزاری یک جلسه اضافی یا «فوق‌العاده» داشته باشند، این جلسه می‌تواند توسط رئیس، رئیس موقت، یا اکثر اعضای هیئت امنا با اخطار کتبی به سایر اعضا فراخوانده شود، به شرطی که رویه‌های خاصی را که در بخش‌های قانونی دیگر آمده است، رعایت کنند.

این قانون بیان می‌کند که به طور کلی، جلسات هیئت امنا باید برای عموم آزاد باشد، اما استثنائاتی وجود دارد. یک جلسه می‌تواند برای بحث در مورد اسرار تجاری بیمارستان که به دلایل اقتصادی نیاز به محرمانگی دارند، غیرعلنی برگزار شود. با این حال، جلسات نمی‌توانند در صورتی که شامل تصمیم‌گیری یا اقدامات واقعی باشند، غیرعلنی برگزار شوند. این قانون همچنین تصریح می‌کند که جلسات غیرعلنی نمی‌توانند برای بحث در مورد تغییرات عمده در یک بیمارستان شهری، مانند فروش، اجاره، یا انحلال آن، استفاده شوند.

این بخش به شورای شهر اجازه می‌دهد تا جلسات خصوصی را به طور خاص برای بحث در مورد اسرار تجاری یک بیمارستان شهرداری که توسط هیئت مدیره منصوب شهردار اداره می‌شود، برگزار کند. این اسرار تجاری به عنوان مواردی تعریف می‌شوند که برای خدمات یا امکانات جدید ضروری هستند و در صورت افشا، می‌توانند به منافع اقتصادی بیمارستان آسیب قابل توجهی وارد کنند.

با این حال، این جلسات غیرعلنی نمی‌توانند شامل تصمیم‌گیری در مورد فروش، تبدیل، قراردادهای مدیریتی، اجاره یا انحلال بیمارستان باشند. جلسات غیرعلنی همچنین باید از قوانین کلی مربوط به جلسات علنی پیروی کنند، مگر در مواردی که به بحث در مورد این اسرار تجاری می‌پردازند.

این قانون، قواعدی را که بیمارستان‌ها باید در مورد سازماندهی و عملکرد کادر پزشکی خود رعایت کنند، مشخص می‌کند. این قانون تشکیل یک کادر پزشکی رسمی شامل پزشکان، جراحان، متخصصین پا و دندانپزشکان را با مسئولین و اساسنامه خاص خود الزامی می‌داند. انتصابات کادر پزشکی باید سالانه یا هر دو سال یکبار، مطابق با استانداردهای تعیین شده توسط کمیسیون مشترک اعتباربخشی سازمان‌های مراقبت بهداشتی، تمدید شود. کادر پزشکی باید در مورد کارهای حرفه‌ای خود خودگردان باشد و سوابق پزشکی کاملی را برای همه بیماران، شامل اطلاعات جامع سلامت، نگهداری کند. علاوه بر این، قوانین بیمارستان باید با استانداردهای بیمارستان‌های خصوصی یا داوطلبانه همخوانی داشته باشد و هیئت امنا می‌تواند در صورت اجازه قانون، قوانین اضافی را نیز وضع کند.

این قانون به بیمارستان‌های شهرداری و سازمان‌های غیرانتفاعی وابسته اجازه می‌دهد تا اقدامات خاصی را برای جذب پزشکان به جوامع خود انجام دهند. با رأی چهار پنجم، آنها می‌توانند حداقل درآمد پزشک را تضمین کنند، تجهیزات ضروری را خریداری کنند، نرخ اجاره دفتر کار را کاهش دهند یا مشوق‌های دیگری را برای حداکثر سه سال ارائه دهند. اما، قراردادها نمی‌توانند پزشکان را ملزم کنند که بیماران را فقط در یک بیمارستان پذیرش کنند یا آنها را از کار در جای دیگر محدود کنند. قراردادها همچنین باید شامل شرایط بازپرداخت باشند اگر مشوق‌ها قابل بازپرداخت هستند و نباید به پزشکان برای ارجاع بیماران به بیمارستان پولی پرداخت کنند. در صورت وجود تضاد، بخش 650 قانون کسب و کار و حرفه‌ها ارجحیت خواهد داشت. این مقررات به منظور کمک به بیمارستان‌ها برای جذب پزشکان واجد شرایط جهت تأمین نیازهای بهداشتی جوامعشان است.

هیئت مدیره مسئول بیمارستان می‌تواند هر موقوفه‌ای را که برای بیمارستان ایجاد شده است، مدیریت کند. آنها می‌توانند اموال را، چه در داخل و چه در خارج از ایالت باشد، از طریق هدایا، وصیت‌نامه‌ها یا ارث دریافت کنند. مگر اینکه اهداکننده دستورالعمل‌های دیگری داشته باشد، هیئت مدیره می‌تواند این اموال را بفروشد یا به نحو دیگری برای منفعت بیمارستان استفاده کند.

این قانون بیان می‌کند که هیئت امنای یک بیمارستان می‌تواند وظایف و مسئولیت‌های مدیر بیمارستان، منشی، و سایر کارکنان را تعیین کند. این کارکنان و مسئولین می‌توانند در هر زمان بر اساس تصمیم هیئت امنا در سمت خود باقی بمانند یا برکنار شوند.

این قانون اختیارات و مسئولیت‌های بیمارستان‌های شهرداری محلی را تشریح می‌کند. آنها می‌توانند اموال و دارایی‌ها را مدیریت کنند، تراست‌ها (صندوق‌های امانی) ایجاد و اداره کنند و کارکنان لازم برای عملیات بیمارستان را استخدام کنند. همچنین می‌توانند خدمات و امکانات بهداشتی مختلفی مانند برنامه‌های سرپایی، بهبود اعتیاد و برنامه‌های سلامتی را اداره کنند. بیمارستان‌های شهرداری می‌توانند با تأیید شورای شهر در مشارکت‌ها یا سرمایه‌گذاری‌های مشترک شرکت کنند. آنها می‌توانند طرح‌های مراقبت بهداشتی ارائه دهند، آمبولانس اداره کنند و در برنامه‌های مراقبت مدیریت شده شرکت کنند، مشروط بر اینکه قانون اساسی ایالت را نقض نکنند یا امکانات متعلق به شهر را منتقل نکنند. علاوه بر این، آنها می‌توانند پوشش مراقبت بهداشتی را به کارکنان بیمارستان به صورت پرداخت شخصی ارائه دهند، اما برای پوشش دیگران در منطقه خدماتی خود به مجوز قانونگذاری نیاز دارند.

بیمارستان‌ها همچنین می‌توانند دارایی‌ها را به شرکت‌های غیرانتفاعی منتقل کنند، طرح‌های بهداشتی سرانه را ترویج دهند و کلینیک‌های رایگان و سایر خدمات بهداشتی جامعه را تأسیس کنند. با این حال، آنها نمی‌توانند مراکز پرستاری جداگانه را در خارج از مرزهای شهرداری بدون مجوز مناسب اداره کنند.

هیئت امنا بر اداره بیمارستان‌های متعلق به شهر یا اجاره‌ای برای اهداف بهداشت عمومی نظارت می‌کند. آنها قوانین لازم برای مدیریت، حفاظت و نگهداری بیمارستان‌ها، از جمله نحوه پذیرش بیماران را ایجاد و اجرا می‌کنند. بیمارستان‌ها نمی‌توانند مراقبت از بیماران بی‌بضاعت شهرستان را با نرخی کمتر از هزینه مراقبت ارائه دهند. نرخ‌ها باید طوری تعیین شوند که بیمارستان بتواند از نظر مالی خودکفا باشد.

این قانون به هیئت امنای یک بیمارستان شهرداری اجازه می‌دهد تا اقدامات خاصی را برای اطمینان از دریافت خدمات بهداشتی کافی توسط جوامع انجام دهد. آنها می‌توانند با ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی قرارداد امضا کنند، به سازمان‌های غیرانتفاعی و کلینیک‌های محلی کمک یا کمک‌های مالی (گرنت) ارائه دهند، و با گروه‌های پزشکی مختلف یا پزشکان مستقل همکاری کنند. با این حال، آنها باید اطمینان حاصل کنند که این اقدامات قوانین مربوط به شرکت‌ها و سایر نهادها را طبق قانون دیگری، یعنی بخش 2400 قانون کسب و کار و حرفه‌ها، نقض نمی‌کند.

این قانون به هیئت امنای یک بیمارستان شهری اجازه می‌دهد تا با پزشکان، گروه‌های درمانی و سازمان‌های غیرانتفاعی برای ارائه خدمات درمانی توافق کند. نکته اصلی این است که این خدمات نباید برای بیمارستان سودی داشته باشد. هیئت امنا همچنین باید اطمینان حاصل کند که هرگونه هزینه‌ای که دریافت می‌شود، منصفانه و معقول باشد و با مأموریت بیمارستان برای ارائه مراقبت کافی به همه ساکنان منطقه همسو باشد. با این حال، این قانون به کسی اجازه نمی‌دهد که طبق قوانین تجاری خاص، در فعالیت‌های غیرقانونی شرکت کند.

اگر راه دیگری برای تأمین مالی نگهداری بیمارستان وجود نداشته باشد، دولت محلی می‌تواند یک مالیات ویژه وضع کند تا هزینه‌های نگهداری را پوشش دهد و هر آنچه بیمارستان نیاز دارد را خریداری کند. این مالیات علاوه بر سایر مالیات‌های شهری است.

این قانون به بیمارستان‌های شهرداری اجازه می‌دهد تا برای ساخت، توسعه یا نوسازی امکانات خود، از حمایت مالی دولتی بهره‌مند شوند. این قانون به این بیمارستان‌ها اجازه می‌دهد تا برای تضمین وام‌های لازم برای پروژه‌های تأسیسات بهداشتی، پول قرض بگیرند، اوراق قرضه صادر کنند و رهن یا سایر منافع تضمینی ایجاد کنند. نکته مهم این است که این وام‌ها نمی‌توانند با استفاده از وجوه مالیاتی شهرداری بازپرداخت شوند. هدف این قانون کمک به جذب سرمایه‌گذاری‌های خصوصی برای ساخت‌وسازهای ضروری تأسیسات بهداشتی بدون تحمیل هزینه به دولت، و حمایت از سلامت و ایمنی عمومی است.

این قانون به بیمارستان شهرداری اجازه می‌دهد تا وام بگیرد یا بدهکار شود، حداکثر تا (85) درصد از درآمد و عواید پیش‌بینی شده‌اش برای سال مالی جاری. این شامل پولی است که از مالیات، فعالیت‌های بیمارستان و هر منبع درآمدی دیگری انتظار می‌رود. پول قرض گرفته شده یا بدهی باید در همان سال مالی بازپرداخت شود.

بیمارستان‌های شهرداری در کالیفرنیا می‌توانند از طریق اسناد تعهدآور قابل معامله (سفته‌های قابل انتقال) برای اهداف مرتبط با بیمارستان، وجوهی را تأمین کنند. این اسناد، که اساساً وام هستند، باید توسط اکثریت هیئت امنای بیمارستان تأیید شوند. سررسید این اسناد باید ظرف ۱۰ سال باشد و مبلغ آنها نباید از ۸۵ درصد درآمد تخمینی بیمارستان برای سال مالی، شامل مالیات و سایر درآمدها، تجاوز کند. این قانون همچنین تصریح می‌کند که این اسناد فقط می‌توانند برای خرید تأسیسات یا تجهیزاتی استفاده شوند که انتظار می‌رود حداقل به اندازه مدت زمان سررسید سند، عمر مفید داشته باشند. علاوه بر این، نرخ سود این اسناد تعهدآور نمی‌تواند بیشتر از نرخی باشد که طبق یک قانون دیگر، بخش ۵۳۵۳۱، مجاز است.

این قانون کالیفرنیا تصریح می‌کند که یک مسئول بیمارستان شهرداری که بخشی از کادر حرفه‌ای پزشکی یا پیراپزشکی است، به طور خودکار در قراردادهای خاصی ذی‌نفع مالی محسوب نمی‌شود، مشروط بر اینکه شرایط خاصی رعایت شود.

این شرایط شامل خودداری مسئول از مشارکت در بحث‌های قرارداد، افشای و ثبت منافع او، و اطمینان هیئت مدیره از منصفانه بودن و تصویب قرارداد بدون دخالت مسئول است.

این قانون به سه نوع قرارداد اعمال می‌شود: قراردادهای مربوط به خدمات حرفه‌ای ارائه شده توسط مسئول، توافق‌نامه‌های خدماتی با بیمه‌گران یا طرح‌های درمانی که مسئول برای ارائه خدمات با آنها قرارداد دارد، و قراردادهایی که شامل چندین عضو کادر می‌شوند و مسئول شرایط مطلوب‌تری دریافت نمی‌کند.

این قانون به کسی که در غیر این صورت از عضویت در هیئت امنای بیمارستان منع شده است، اجازه عضویت نمی‌دهد و قراردادهایی را که توسط قوانین دیگر محدود شده‌اند، مجاز نمی‌شمارد.

قراردادهایی که توسط یک نهاد عملیاتی که مسئول در آن ذی‌نفع است منعقد می‌شوند، همانند قراردادهایی تلقی می‌شوند که مستقیماً توسط مسئول منعقد شده‌اند.