هیئت سرپرستان شهرستان می‌تواند به اتفاق آرا تصمیم بگیرد که مالکیت یک پارک یا منطقه تفریحی متعلق به شهرستان را بدون دریافت وجهی به یک شهر منتقل کند، به شرطی که شهر موافقت کند آن را به عنوان یک امکان عمومی برای همه ساکنان شهرستان نگهداری کند. این پارک باید ماهیت محلی داشته باشد.

اگر شهرستان چنین پارکی را منتقل کند، می‌تواند هر اموال منقولی را که در آنجا قرار دارد نیز منتقل کند، باز هم بدون دریافت وجه، مشروط بر اینکه شهر موافقت کند اقلام را برای استفاده در پارک نگه دارد.

اگر یک شهرستان زمینی را برای پارک، تفریح یا سرگرمی داشته باشد که توسط یک شهر ضمیمه شود، شهرستان کنترل زمین را حفظ می‌کند. با این حال، هیئت نظارت شهرستان می‌تواند تصمیم بگیرد مالکیت را به شهر منتقل کند، طبق قوانینی که در قانون دیگری، بخش 25550.5، تعیین شده است.

اگر یک شهرستان ملکی را به یک شهر منتقل کند تا به عنوان پارک، منطقه تفریحی یا سرگرمی استفاده شود، شهر و شهرستان می‌توانند توافق کنند که این کاربری را تغییر دهند، به شرطی که شهر قول دهد زمین را به جای آن برای اهداف عمومی استفاده کند. شهر همچنین باید یک قطعه زمین جدید با ارزش برابر پیدا کند تا برای کاربری‌های عمومی مشابه توسعه دهد. حتی اگر بخشی از منافع شهرستان در زمین باقی بماند، شهر می‌تواند آن را به قیمت بازار خریداری کند. هر پولی که شهرستان از فروش یا انتقال این زمین به دست می‌آورد، باید برای نیازهای پارک و تفریح استفاده شود.

این بخش از قانون بیان می‌کند که هر قطعنامه‌ای که مربوط به یک پارک عمومی، ساحل، زمین گلف یا زمین تفریحی است، باید به وضوح مشخص کند که کدام مکان تحت تأثیر قرار گرفته است، بودجه مورد نیاز برای توسعه، بهبود یا نگهداری آن را بیان کند و شرح مفصلی از زمین یا ملکی که برای توسعه لازم است، ارائه دهد. همچنین باید توضیح دهد که چه بهبودهایی برنامه‌ریزی شده است، هزینه کل تخمینی آنها، یا هرگونه هزینه‌های نگهداری اضافی ناشی از استفاده غیرساکنان از این امکانات را مشخص کند.

این قانون به شهرستان‌ها اجازه می‌دهد تا برای منافع فرهنگی، آموزشی و تفریحی، موسیقی رایگان به مردم ارائه دهند. شهرستان‌ها می‌توانند یک ارکستر یا گروه موسیقی حرفه‌ای را تعیین کرده و به آنها دستمزد بپردازند، تجهیزات و فضاهای تمرین را برایشان فراهم کنند و با نوازندگان یا گروه‌ها برای ارائه موسیقی قرارداد ببندند. شهرستان‌ها می‌توانند با شهرها همکاری کنند و می‌توانند یک صندوق ویژه ایجاد کنند یا مالیات ویژه‌ای برای حمایت از این فعالیت‌ها وضع کنند. علاوه بر این، آنها می‌توانند یک کمیسیون برای نظارت بر این برنامه‌های موسیقی تشکیل دهند.

این قانون به هیئت‌های نظارت شهرستان اجازه می‌دهد تا بودجه شهرستان را برای سرگرمی‌های موسیقایی عمومی هزینه کنند. آنها می‌توانند شخصاً نوازنده استخدام کنند یا با سازمان‌های موسیقی، مانند ارکسترها و گروه‌های موسیقی، برای رویدادها در فضاهای عمومی مانند پارک‌ها یا نمایشگاه‌ها قرارداد ببندند. آنها همچنین می‌توانند از پول «صندوق بهره‌برداری» ویژه شهرستان برای ارائه کنسرت‌های رایگان در داخل و خارج از مرزهای شهرستان استفاده کنند. با این حال، این قوانین فقط برای شهرستان‌هایی با جمعیت ۹۰۰,۰۰۰ نفر یا بیشتر اعمال می‌شود.

این قانون به هیئت نظارت یک شهرستان اجازه می‌دهد تا زمینی را به یک منطقه آموزش و پرورش، منطقه دبیرستان یا منطقه کالج محلی بفروشد یا منتقل کند، اگر آن زمین در ابتدا برای اهداف پارک خریداری شده بود اما بیش از ۱۰ سال است که به عنوان پارک استفاده نشده است. آنها می‌توانند این کار را بدون دریافت هیچ هزینه‌ای انجام دهند یا مبلغ غرامتی را که مناسب می‌دانند، تعیین کنند.

این قانون به هیئت نظارت یک شهرستان اجازه می‌دهد تا زمینی را که در ابتدا برای اهداف پارک خریداری شده بود، برای ساخت و نگهداری ساختمان‌های دادگاه عالی استفاده یا اختصاص دهد. آنها می‌توانند این کار را انجام دهند اگر زمین برای بیش از ۱۰ سال توسط عموم به عنوان پارک استفاده نشده باشد و اگر حداقل چهار پنجم اعضای هیئت با آن موافقت کنند.

این قانون به هیئت نظارت شهرستان اجازه می‌دهد تا زمینی را که قرار بود پارک باشد، واگذار کند، اگر توسط عموم مردم استفاده نمی‌شود، هیچ پول عمومی برای آن هزینه نشده است، هیچ نهاد عمومی برای آن پولی پرداخت نکرده است، و اگر این کار به نفع عموم باشد. پس از واگذاری، شهرستان می‌تواند زمین را مانند هر ملک دیگری که متعلق به شهرستان است، بفروشد. با این حال، این امر بر هیچ حق ارتفاق خصوصی یا حقوق دیگری بر روی زمین تأثیر نمی‌گذارد، به این معنی که اگر کسی به طور خصوصی حق استفاده از بخشی از زمین را داشته باشد، آن حق دست‌نخورده باقی می‌ماند.