این قانون مالیات بر مصرف سوخت را وضع می‌کند که از 14 سنت به ازای هر گالن در سال 1990 آغاز شد و سالانه افزایش یافت تا در سال 1994 به 18 سنت به ازای هر گالن رسید. اگر مالیات فدرال بر سوخت به کمتر از 15 سنت به ازای هر گالن کاهش یابد و بودجه‌های فدرال بزرگراهی به ایالت کم شود، مالیات سوخت ایالتی تنظیم خواهد شد تا اطمینان حاصل شود که مالیات ترکیبی ایالتی و فدرال با نرخ‌های مشخص شده بین 29 تا 33 سنت به ازای هر گالن، بسته به سال، ثابت می‌ماند. علاوه بر این، هر کسی که در زمان هرگونه کاهش مالیات فدرال از مالیات فدرال بر سوخت معاف باشد، همچنان از این مالیات ایالتی معاف خواهد ماند.

این قانون بیان می‌کند که از 1 ژوئیه 2021، مالیاتی به میزان شش سنت برای هر گالن مصرف ترکیب سوخت دی‌متیل اتر-گاز مایع نفتی وضع می‌شود. این قانون روشن می‌کند که تمامی اشارات به مالیات غیرمستقیم در سایر بخش‌های قانون، شامل این نرخ مالیاتی برای این ترکیب سوخت نیز می‌شود.

اگر کسی قبلاً مالیات سالانه سوخت با نرخ ثابت را پرداخت کرده باشد، این مالیات‌ها هنگام استفاده از این ترکیب اعمال نمی‌شوند. علاوه بر این، اگر راننده وسیله نقلیه به فروشنده سوخت اطلاع دهد که این مالیات را پیش‌پرداخت کرده است، مسئولیت هرگونه مالیات بر عهده راننده است، نه فروشنده سوخت.

این قانون نرخ‌های مالیات غیرمستقیم برای گاز طبیعی مصرفی در وسایل نقلیه را تعیین می‌کند. بین سال‌های 1971 و 2015، مالیات هفت سنت برای هر 100 فوت مکعب گاز طبیعی فشرده و شش سنت برای هر گالن گاز طبیعی مایع بود. از سال 2015، نرخ‌های مالیات تغییر کرد: 8.87 سنت برای 126.67 فوت مکعب گاز طبیعی فشرده، و 10.17 سنت برای 6.06 پوند گاز طبیعی مایع.

این مالیات اعمال نمی‌شود اگر مالک یا اپراتور وسیله نقلیه مالیات سالانه سوخت با نرخ ثابت را پرداخت کرده باشد، که در بخش دیگری به آن پرداخته شده است. اگر اپراتور وسیله نقلیه مدرکی دال بر پیش‌پرداخت این مالیات سالانه ارائه دهد، مسئولیت هرگونه مالیات قابل پرداخت بر عهده اوست، نه فروشنده سوخت.

این قانون به مالکان یا بهره‌برداران وسایل نقلیه، به جز آنهایی که در سراسر ایالت‌ها سفر می‌کنند، اجازه می‌دهد به جای پرداخت به ازای هر بار استفاده، مالیات سوخت سالانه با نرخ ثابت را پرداخت کنند، اگر وسیله نقلیه آنها با گاز مایع نفتی، ترکیبات گازی خاص، یا گاز طبیعی کار می‌کند. مبلغ مالیات به وزن وسیله نقلیه بستگی دارد، با هزینه‌های مشخص برای دسته‌بندی‌های وزنی مختلف که سالانه از ۳۶ دلار تا ۱۶۸ دلار متغیر است. برای وسایل نقلیه‌ای که در اواسط سال اضافه می‌شوند، مالیات می‌تواند بر اساس ماه‌های باقی‌مانده در سال مالیاتی به نسبت محاسبه شود. اداره یک روش شناسایی برای وسایل نقلیه‌ای که این مالیات را پرداخت کرده‌اند، ایجاد خواهد کرد.

توجه: نرخ ثابت تا پس از ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ برای برخی از انواع سوخت اعمال نمی‌شود.

این قانون از تاریخ 1 ژوئیه 2021، مالیاتی معادل شش سنت (0.06 دلار) برای هر گالن سوخت دی‌متیل اتر تعیین می‌کند. این قانون تصریح می‌کند که اگر مالک یا اپراتور وسیله نقلیه به جای آن، مالیات سوخت نرخ ثابت سالانه را پرداخت کند، این مالیات اعمال نمی‌شود. اگر مالک یا اپراتور مدرکی دال بر پرداخت این نرخ ثابت به فروشنده سوخت ارائه دهد، مسئولیت مالیات بر عهده اوست، نه فروشنده.

این قانون بیان می‌کند که مالیاتی بر سوخت مصرفی در شرایط خاص اعمال نمی‌شود. برای کشاورزان، سوختی که در تراکتورها یا کامیون‌هایی استفاده می‌شود که عمدتاً خارج از جاده در فعالیت‌های کشاورزی به کار می‌روند و فقط گاهی اوقات در جاده‌ها حرکت می‌کنند، از مالیات معاف است. همین امر در مورد تجهیزات ساختمانی که در محل‌های ساخت و ساز استفاده می‌شوند و فقط گاهی اوقات در جاده‌ها حرکت می‌کنند نیز صدق می‌کند. همچنین، سوختی که برای تولید نیروی غیر از وسایل نقلیه استفاده می‌شود، از مالیات معاف است.

این قانون می‌گوید که اگر یک وسیله نقلیه در بزرگراهی که تحت مدیریت وزارت کشاورزی ایالات متحده است رانندگی کند، مالیاتی بر سوخت مصرفی آن دریافت نمی‌شود. اما این معافیت فقط زمانی اعمال می‌شود که استفاده‌کننده از بزرگراه، هزینه ساخت یا نگهداری آن را از طریق توافق یا اجازه از این وزارتخانه پرداخت کند یا در پرداخت آن مشارکت داشته باشد.

این قانون کالیفرنیا بیان می‌کند که سوخت مصرفی در وسایل نقلیه متعلق به شهرستان‌ها، شهرها یا سایر نهادهای عمومی، زمانی که این وسایل نقلیه در بزرگراه‌های داخل پایگاه‌های نظامی که توسط دولت ایالات متحده ساخته و نگهداری می‌شوند، رانده شوند، مشمول مالیات نخواهد بود. اما، اگر این وسایل نقلیه در همان سفر در جاده‌های عمومی خارج از پایگاه نیز تردد کنند، مالیات سوخت به آن بخش از سفر که در جاده‌های عمومی انجام شده است، اعمال می‌شود. این قانون روشن می‌کند که این معافیت شامل سوخت مصرفی در بزرگراه‌های عمومی داخل پایگاه‌های نظامی که توسط دولت ایالتی یا محلی نگهداری می‌شوند، نمی‌شود.

این بخش، که قانون میلز-هیز نامیده می‌شود، شرایطی را مشخص می‌کند که در آن هیچ مالیاتی بر سوخت مصرفی برای برخی خدمات حمل و نقل اعمال نمی‌شود. سیستم‌های حمل و نقل عمومی، نهادهای خصوصی با قراردادهای حمل و نقل عمومی، شرکت‌های حمل و نقل مسافر که در مناطق خاصی فعالیت می‌کنند، و اتوبوس‌های مدارس و کالج‌های اجتماعی، همگی واجد شرایط معافیت از مالیات سوخت هستند. با این حال، آنها همچنان باید مبلغ کمی را برای فعالیت در جاده‌های ایالتی پرداخت کنند. این قانون شرکت‌های حمل و نقل مسافر چارتر را از مالیات سوخت معاف نمی‌کند. هدف این است که به اپراتورهای حمل و نقل محلی کمک مالی شود تا خدمات حمل و نقل عمومی بهبود یابد و تنها به مالیات بر دارایی محلی وابسته نباشند. صرفه‌جویی‌های حاصله باید برای بهبود عملیات حمل و نقل مجدداً سرمایه‌گذاری شود.

این قانون بیان می‌کند که الکل تولید شده برای استفاده به عنوان سوخت وسایل نقلیه، به عنوان سوخت مالیات‌بندی می‌شود، نه به عنوان یک نوشیدنی الکلی. این قانون روشن می‌سازد که مقررات مربوط به تعیین اینکه آیا الکل برای سوخت است و نه برای نوشیدن، با قوانین فدرال تعیین شده توسط اداره الکل، تنباکو و سلاح گرم همسو است.