این قانون اصطلاحات مختلفی را در رابطه با سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی تعریف می‌کند. «سیستم ذخیره‌سازی انرژی» فناوری‌ای است که می‌تواند انرژی را برای استفاده بعدی ذخیره کند و می‌تواند متمرکز یا توزیع‌شده باشد، متعلق به نهادهای مختلف باشد و باید مقرون‌به‌صرفه باشد. این سیستم باید یا گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهد، یا تقاضای برق را مدیریت کند، یا جایگزین سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی شود، یا قابلیت اطمینان شبکه را بهبود بخشد.

چنین سیستم‌هایی می‌توانند از روش‌های مکانیکی، شیمیایی یا حرارتی برای ذخیره و استفاده از انرژی بهره ببرند. «نهاد ارائه‌دهنده بار» به ارائه‌دهندگان برق اشاره دارد و سیستم‌های «جدید» آنهایی هستند که پس از سال 2010 عملیاتی شده‌اند. «خارج از اوج مصرف» و «دوره‌های اوج تقاضا» به ترتیب به زمان‌های مصرف کمتر یا بیشتر برق تعریف می‌شوند که توسط مقامات مربوطه تعیین می‌گردند.

«تأمین کردن» به معنای کسب مالکیت یا حقوق استفاده از یک سیستم ذخیره‌سازی انرژی، چه از طریق خرید و چه از طریق قرارداد است.

این قانون هم کمیسیون خدمات عمومی ایالتی و هم شرکت‌های برق محلی متعلق به عموم را ملزم می‌کند تا ارزیابی کنند که آیا باید اهدافی برای خرید سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی تعیین کنند یا خیر. این اهداف باید برای تکمیل تا پایان سال‌های ۲۰۱۵، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ در نظر گرفته شوند. تصمیم کمیسیون در مورد اهداف، در صورت وجود، باید تا ۱ اکتبر ۲۰۱۳ اتخاذ می‌شد، در حالی که شرکت‌های برق محلی تا ۱ اکتبر ۲۰۱۴ فرصت داشتند. هر دو موظفند تصمیمات خود را هر سه سال یک بار بازبینی کنند. حتی خارج از این رسیدگی‌ها، کمیسیون می‌تواند سرمایه‌گذاری در پروژه‌های ذخیره‌سازی انرژی را تأیید کند.

این بخش از قانون مراحلی را که کمیسیون باید هنگام تعیین یا به‌روزرسانی اهداف و سیاست‌های خرید سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی طی کند، مشخص می‌کند. ابتدا، آنها باید داده‌های فعلی و نتایج حاصل از تأسیسات ذخیره‌سازی موجود و پروژه‌های پایلوت را بررسی کنند. همچنین باید بینش‌های حاصل از آزمایش‌های انجام شده توسط اپراتور مستقل سیستم کالیفرنیا را در نظر بگیرند. علاوه بر این، مهم است که ببینند چگونه فناوری‌های ذخیره‌سازی می‌توانند با برنامه‌های دیگر مانند مدیریت سمت تقاضا همکاری کنند، با هدف استفاده کارآمد از برق و مدیریت شبکه. در نهایت، تمام اهداف و سیاست‌ها باید از نظر فناوری و هزینه قابل اجرا باشند.

این قانون به ارائه‌دهندگان برق اجازه می‌دهد تا از سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی برای برآورده کردن الزامات کفایت منابع خود استفاده کنند. این الزامات تضمین می‌کنند که آنها منابع کافی برای تامین برق و پاسخگویی به تقاضا را دارند. با این حال، سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی برای واجد شرایط بودن باید استانداردهای خاصی را رعایت کنند. این قانون هم شامل نهادهای خصوصی و هم شرکت‌های برق عمومی محلی می‌شود.

این قانون ایجاب می‌کند که شرکت‌های برق یا شرکت‌های برق محلی در کالیفرنیا هنگام خرید سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی، باید اطمینان حاصل کنند که این سیستم‌ها مقرون‌به‌صرفه هستند. به زبان ساده، هرگونه خرید فناوری‌های ذخیره‌سازی انرژی باید ارزش خوبی در قبال پولی که برای آن هزینه می‌شود، داشته باشد.

این بخش مقرر می‌دارد که تا اول ژوئن ۲۰۱۸، اداره آب و برق لس آنجلس (LADWP) و کمیسیون کالیفرنیا، امکان‌سنجی و مقرون به صرفه بودن استقرار راه‌حل‌های ذخیره‌سازی انرژی را برای رفع محدودیت‌های سیستم برق در حوضه لس آنجلس، ناشی از مشکلات در تأسیسات ذخیره‌سازی گاز طبیعی آلیسو کنیون، ارزیابی کنند.

در صورت امکان‌پذیری، LADWP باید نصب حداقل ۱۰۰ مگاوات ذخیره‌سازی انرژی را در نظر بگیرد، در حالی که کمیسیون باید یک شرکت برق را برای افزودن حداقل ۲۰ مگاوات هدایت کند. علاوه بر این، هم شرکت‌های خدمات عمومی و هم دولت‌های محلی تشویق می‌شوند تا فرآیندهایی مانند مجوزدهی را برای کمک به اجرای سریع تسریع بخشند.

هدف این قانون اطمینان از وجود ظرفیت کافی برق و تأکید بر اقدامات سریع برای تسهیل ادغام راه‌حل‌های ذخیره‌سازی انرژی مقرون به صرفه است.

این قانون شرکت‌های برق را ملزم می‌کند که سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی را در برنامه‌های انرژی تجدیدپذیر خود بگنجانند. این سیستم‌ها به ادغام انرژی تجدیدپذیر در شبکه، به حداکثر رساندن استفاده از آن و کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی کمک می‌کنند. همچنین هدف آنها کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، بهبود کارایی شبکه، مدیریت تقاضای اوج برق و به تأخیر انداختن ارتقاء پرهزینه سیستم است. سیستم‌های ذخیره‌سازی از عملیات شبکه که به طور سنتی به سوخت‌های فسیلی متکی بودند، پشتیبانی می‌کنند.

این قانون مقرر می‌دارد که تا ۱ ژانویه ۲۰۱۶ و مجدداً تا ۱ ژانویه ۲۰۲۱، تمامی نهادهای ارائه‌دهنده بار باید گزارش‌هایی را به کمیسیون مربوطه ارائه دهند. این گزارش‌ها باید نشان دهند که آنها با اهداف و سیاست‌های از پیش تعیین شده برای تامین سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی مطابقت داشته‌اند. علاوه بر این، کمیسیون موظف است این گزارش‌ها را، پس از حذف هرگونه اطلاعات حساس، به صورت عمومی و آنلاین در دسترس قرار دهد.

این قانون، سیستم‌های ذخیره‌سازی انرژی توزیع‌شده را تعریف و ترویج می‌کند. این سیستم‌ها واحدهای ذخیره‌سازی انرژی با عمر مفید حداقل ۱۰ سال هستند که در سیستم توزیع برق متصل می‌شوند. این قانون، سه شرکت بزرگ برق کالیفرنیا را موظف می‌کند تا راه‌هایی برای گسترش این سیستم‌ها بیابند تا به مشترکین برق سود برسانند، وابستگی به نفت را کاهش دهند، استانداردهای کیفیت هوا را رعایت کنند و انتشار گازهای گلخانه‌ای را کم کنند، ضمن اینکه هزینه‌ها را نیز پایین نگه دارند.

کمیسیون انرژی می‌تواند چنین برنامه‌ها و سرمایه‌گذاری‌هایی را تأیید کند، به شرطی که شامل سیستم‌های مدیریت انرژی مناسب باشند و رقابت عادلانه را برای شرکت‌های غیربرقی فراهم آورند. مقررات، ظرفیت کلی سیستم را به ۵۰۰ مگاوات محدود می‌کنند که بین سه شرکت تقسیم می‌شود، و حداکثر ۲۵ درصد از این ظرفیت باید از سیستم‌های پشت کنتور تأمین شود.

علاوه بر این، کمیسیون موظف است درخواست‌ها را ظرف یک سال رسیدگی کند و پروژه‌هایی را که به بخش عمومی و مشتریان کم‌درآمد کمک می‌کنند، در اولویت قرار دهد.

این قانون بیان می‌کند که مقررات این فصل به دو گروه خاص اعمال نمی‌شود. اولاً، هر شرکت برقی که ۶۰,۰۰۰ یا کمتر مشتری در کالیفرنیا دارد، معاف است. ثانیاً، مناطق خدمات عمومی که تمام برق خود را تحت حقوق ویژه از قانون تقسیم رودخانه ترینیتی دریافت می‌کنند نیز معاف هستند.

این قانون بیان می‌کند که کمیسیون نمی‌تواند قوانین این فصل را در مورد شرکت‌های برق محلی دولتی اجرا کند. این بدان معناست که این شرکت‌ها از نظارت و اجرای کمیسیون برای این الزامات خاص معاف هستند.