این قانون دو اصطلاح مهم را در زمینه قراردادهای حق امتیاز تولید موسیقی تعریف می‌کند. «دریافت‌کننده حق امتیاز» فردی است که یک ضبط صوتی را ایجاد کرده یا در ایجاد آن کمک کرده و مستحق دریافت حق امتیاز از آن است. «طرف گزارش‌دهنده حق امتیاز» شخص یا شرکتی است که طبق قراردادشان، مسئول پرداخت آن حق امتیازها به خالق اثر است.

این بخش به کسی که حق امتیاز (پولی که از چیزی مانند کتاب یا آهنگ به دست می‌آید) دریافت می‌کند، اجازه می‌دهد تا بررسی کند که آیا مبلغ صحیح به او پرداخت می‌شود یا خیر. آنها می‌توانند این کار را با استخدام یک حسابرس برای بررسی سوابق، سالی یک بار انجام دهند و سه سال فرصت دارند تا برای هر دوره مشخصی درخواست حسابرسی کنند. آنها نمی‌توانند یک دوره را بیش از یک بار حسابرسی کنند. حسابرسی که انتخاب می‌کنند می‌تواند همزمان برای سایر دریافت‌کنندگان حق امتیاز نیز کار کند و می‌تواند توافق کند که بر اساس آنچه پیدا می‌کند، دستمزد بگیرد. هرگونه اطلاعات محرمانه‌ای که حسابرس به دست می‌آورد باید خصوصی نگه داشته شود، مگر اینکه دریافت‌کننده حق امتیاز اجازه اشتراک‌گذاری بدهد. این بخش به حقوق دیگری که ممکن است طبق قراردادشان یا سایر قوانین داشته باشند، اضافه می‌کند و هیچ محدودیت زمانی یا حقوق دیگری را تحت توافقنامه‌های چانه‌زنی جمعی یا سایر قوانین تغییر نمی‌دهد.