این قانون توضیح می‌دهد که یک قرارداد یا توافق که توسط شخصی منعقد شده که از نظر ذهنی کاملاً سالم نیست، اما کاملاً هم ناتوان نیست، می‌تواند فسخ شود اگر عدم اهلیت ذهنی او در آن زمان به طور قانونی تأیید نشده باشد. همچنین قاعده‌ای وجود دارد که اگر شخصی نتواند امور مالی خود را مدیریت کند یا به راحتی فریب بخورد، فرض می‌شود که او از سلامت عقل برخوردار نیست. با این حال، اشتباهات کوچک به تنهایی این عدم توانایی را اثبات نمی‌کند.

این قانون می‌گوید که اگر دادگاه تشخیص دهد که یک شخص از نظر ذهنی توانایی ندارد، نمی‌تواند هیچ توافق قانونی انجام دهد یا از هیچ حق قانونی صرف نظر کند تا زمانی که دوباره توانمند شناخته شود. همچنین، اگر دادگاه یک قیم (conservator) (شخصی که امور دیگری را مدیریت می‌کند) منصوب کند، این به طور رسمی به این معنی است که آن شخص قادر به اتخاذ تصمیمات قانونی خود نیست.