این قانون به خردسالان ۱۵ سال یا بیشتر اجازه می‌دهد تا در مورد مراقبت‌های پزشکی، بینایی یا دندانپزشکی خود تصمیم بگیرند، به شرطی که جدا از والدین خود زندگی کنند و امور مالی خود را مدیریت کنند، صرف‌نظر از منبع درآمدشان. والدین مسئول هزینه‌های مربوط به این مراقبت‌ها نیستند. پزشکان و سایر ارائه‌دهندگان خدمات درمانی می‌توانند والدین خردسال را در مورد درمان مطلع کنند، اگر راه تماس با آن‌ها را بدانند، اما نیازی به کسب اجازه قبلی از خردسال ندارند.

این قانون به خردسالان ۱۲ ساله و بالاتر اجازه می‌دهد تا به تنهایی با دریافت خدمات درمان یا مشاوره سلامت روان موافقت کنند، به شرطی که یک متخصص معتقد باشد آنها به اندازه کافی بالغ هستند که بتوانند هوشمندانه در این خدمات شرکت کنند. این شامل خدمات مختلفی است که توسط سازمان‌های دولتی، نهادهای قراردادی، سازمان‌های با بودجه جامعه، خانه‌های فرار، یا مراکز بحران ارائه می‌شود. اگر یک خردسال این خدمات را دریافت کند، متخصص باید تلاش کند والدین را مطلع سازد، اما اگر این کار نامناسب باشد، می‌تواند تصمیم بگیرد که اطلاع‌رسانی نکند. والدین مسئول پرداخت هزینه نیستند، مگر اینکه در درمان مشارکت داشته باشند یا به ارائه خدمات رضایت داده باشند. این قانون به خردسالان اجازه نمی‌دهد بدون تأیید والدین، درمان‌های فشرده خاصی مانند درمان تشنجی یا جراحی‌های بزرگ را دریافت کنند. این قانون از ۱ ژوئیه ۲۰۲۴ لازم‌الاجرا می‌شود.

این قانون به خردسالان در کالیفرنیا اجازه می‌دهد که به تنهایی برای دریافت مراقبت‌های پزشکی مرتبط با پیشگیری یا درمان بارداری رضایت دهند. با این حال، خردسالان نمی‌توانند بدون تأیید والدین یا قیم خود عقیم شوند.

این قانون به خردسالان ۱۲ ساله یا بالاتر اجازه می‌دهد تا برای مراقبت‌های پزشکی خود رضایت دهند، اگر ممکن است با بیماری‌های خاصی مانند آنهایی که باید به مسئولان بهداشتی گزارش شوند یا بیماری‌های مقاربتی (STDs) در تماس بوده باشند. آنها همچنین می‌توانند برای مراقبت‌های پیشگیرانه از بیماری‌های مقاربتی رضایت دهند. علاوه بر این، والدین یا قیم آنها مجبور به پرداخت هزینه این مراقبت‌های بهداشتی نیستند.

این قانون بیان می‌کند که خردسالانی که گمان می‌رود مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند، می‌توانند برای درمان جراحات و جمع‌آوری شواهد مربوط به تجاوز، با مراقبت‌های پزشکی موافقت کنند. ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی باید تلاش کند والدین یا قیم خردسال را در مورد درمان پزشکی مطلع کند، مگر اینکه فکر کند والدین یا قیم مسئول تجاوز هستند. در هر صورت، آنها باید در پرونده درمانی خردسال ثبت کنند که آیا توانسته‌اند با والدین یا قیم تماس بگیرند یا خیر.

این قانون به خردسالان 12 ساله و بزرگتر اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به اجازه والدین خود، به مراقبت‌های پزشکی و مشاوره برای مشکلات مرتبط با مواد مخدر یا الکل رضایت دهند. با این حال، برنامه درمانی باید در صورت لزوم شامل مشارکت والدین باشد و متخصصان باید ثبت کنند که آیا تلاش کرده‌اند والدین را مطلع کنند یا خیر. والدین مسئول پرداخت هزینه درمان خردسال نیستند، مگر اینکه خودشان در برنامه مشاوره شرکت کنند. خردسالان نمی‌توانند بدون رضایت والدین، درمان جایگزین مواد مخدر دریافت کنند، مگر اینکه 16 ساله یا بزرگتر باشند و تحت قوانین فدرال به درمان‌های خاصی رضایت دهند. این قانون به حق والدین برای جستجوی درمان برای فرزندانشان بدون رضایت آنها احترام می‌گذارد و پزشکان باید اطلاعات پزشکی را در صورت درخواست والدین با آنها به اشتراک بگذارند.

این قانون می‌گوید که اگر کودکی که حداقل ۱۲ سال دارد، اظهار کند که به دلیل خشونت از سوی فردی که با او رابطه دارد آسیب دیده است، می‌تواند بدون نیاز به اجازه والدین یا قیم، به مراقبت پزشکی رضایت دهد. این مراقبت می‌تواند شامل تشخیص، درمان و جمع‌آوری شواهد پزشکی از جراحت باشد. «خشونت شریک صمیمی» به معنای آسیبی است که توسط فردی وارد شده که کودک با او رابطه جنسی، دوستی (عاشقانه) یا زناشویی داشته یا دارد. اما این قانون در مواردی که آسیب ناشی از تجاوز جنسی یا تعرض جنسی باشد، اعمال نمی‌شود، زیرا این موارد تحت پوشش قوانین دیگری هستند. اگر پزشک معتقد باشد که جراحت باید به پلیس گزارش شود، باید به کودک اطلاع دهد و سعی کند والدین یا قیم کودک را مطلع کند، مگر اینکه والدین یا قیم ممکن است همان کسی باشند که به کودک آسیب رسانده است.