این بخش اصطلاحات کلیدی مورد استفاده در قوانین حضانت کودک در کالیفرنیا را تعریف می‌کند. این بخش روشن می‌کند که «رها شده» به چه معناست، چه کسی به عنوان «کودک» واجد شرایط است، و چه چیزی «تعیین حضانت کودک» را تشکیل می‌دهد، که به دستورات مختلف دادگاه در مورد حضانت کودک اشاره دارد اما شامل مسائل نفقه کودک نمی‌شود. این بخش «رسیدگی به حضانت کودک» را توصیف می‌کند، که شامل تصمیمات قانونی در مورد مراقبت از کودک است و انواع پرونده‌هایی را که شامل می‌شود، مانند طلاق یا سوءاستفاده، ذکر می‌کند، اما بزهکاری نوجوانان را شامل نمی‌شود. این بخش «ایالت اصلی» را به عنوان محلی که کودک قبل از شروع پرونده‌های حضانت در آن زندگی می‌کرده تعریف می‌کند و اصطلاحاتی مانند «تعیین اولیه»، «اصلاح»، و اینکه چه کسی «شخصی که به عنوان والد عمل می‌کند» است را توضیح می‌دهد. سایر اصطلاحات تعریف شده شامل «حضانت فیزیکی»، «ایالت»، «قبیله»، و «حکم جلب» هستند.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که در مورد پرونده‌های حضانت کودک مربوط به کودکان بومی آمریکایی، قانون رفاه کودکان بومی آمریکایی بر قوانین کالیفرنیا اولویت دارد. همچنین، از دادگاه‌های کالیفرنیا می‌خواهد که هنگام اعمال قوانین خاص حضانت کودک، قبایل بومی آمریکایی را مانند سایر ایالت‌های آمریکا در نظر بگیرند. در نهایت، اگر یک قبیله تصمیمی در مورد حضانت کودک بگیرد که استانداردهای خاصی را برآورده کند، دادگاه‌های کالیفرنیا باید آن تصمیم را به رسمیت شناخته و اجرا کنند.

این قانون می‌گوید که دادگاه‌های کالیفرنیا باید با کشورهای خارجی مانند سایر ایالت‌های آمریکا در رسیدگی به پرونده‌های حضانت فرزند رفتار کنند. اگر یک کشور خارجی تصمیمی در مورد حضانت فرزند بگیرد که از استانداردهای مشابه کالیفرنیا پیروی می‌کند، آن تصمیم معمولاً باید به رسمیت شناخته شده و اجرا شود. اما، اگر قوانین حضانت فرزند آن کشور خارجی با حقوق اساسی بشر مغایرت داشته باشد، دادگاه‌های کالیفرنیا مجبور نیستند آن تصمیمات را به رسمیت بشناسند یا اجرا کنند.

وقتی دادگاهی در کالیفرنیا می‌خواهد بر شخصی که خارج از ایالت است، اعمال نفوذ کند (صلاحیت قضایی اعمال کند)، باید به گونه‌ای به او اطلاع دهد که احتمالاً واقعاً به دستش برسد، چه از طریق رویه‌های کالیفرنیا و چه از طریق قوانین ایالت دیگر. اگر روش‌های معمول کارساز نباشند، می‌توانند از اطلاعیه‌های عمومی (انتشار) استفاده کنند. اثبات ارسال این اخطار باید از قوانین ایالت مبدأ یا ایالتی که ابلاغ در آن انجام می‌شود، پیروی کند. اما، اگر فرد داوطلبانه با صلاحیت دادگاه موافقت کند، هیچ اخطاری لازم نیست.

این قانون می‌گوید که اگر شما در یک پرونده حضانت فرزند در کالیفرنیا درگیر هستید، صرفاً به این دلیل که برای آن منظور در ایالت حضور دارید، به این معنی نیست که برای هر چیز دیگری تحت صلاحیت قانونی کالیفرنیا قرار می‌گیرید. با این حال، اگر شما ارتباطات قانونی دیگری با کالیفرنیا دارید، از ابلاغ اوراق قانونی مصون نیستید. علاوه بر این، اگر شما برای پرونده حضانت اینجا هستید و کاری نامرتبط انجام دهید که از نظر قانونی قابل اعتراض باشد، این قانون شما را از شکایت شدن برای آن عمل دیگر محافظت نخواهد کرد.

این قانون به افراد درگیر در پرونده‌های حضانت فرزند اجازه می‌دهد تا شهادت خود را از خارج از ایالت از طریق روش‌هایی مانند استماع شهادت یا تماس‌های تصویری ارائه دهند. دادگاه می‌تواند شهادت خارج از ایالت را الزامی کند و نحوه انجام آن را تعیین کند. همچنین به دادگاه‌ها اجازه می‌دهد تا برای اطمینان از انجام روان شهادت‌ها با یکدیگر همکاری کنند و استفاده از روش‌های فناورانه برای ارسال اسناد از سایر ایالت‌ها را مجاز می‌داند، حتی اگر به شکل اصلی خود نباشند.

این قانون به دادگاه‌های یک ایالت اجازه می‌دهد تا از دادگاه‌های ایالت دیگر برای کمک در برخی اقدامات مربوط به پرونده‌های حضانت کودک درخواست کنند. این اقدامات می‌تواند شامل برگزاری جلسات استماع، جمع‌آوری مدارک، ارزیابی وضعیت حضانت کودک، و الزام افراد درگیر در پرونده به حضور در دادگاه باشد. علاوه بر این، دادگاه‌ها می‌توانند این سوابق را در صورت نیاز با یکدیگر به اشتراک بگذارند. دادگاه‌ها همچنین می‌توانند هزینه‌های معقول مربوط به این اقدامات را از افراد مطالبه کنند. نکته مهم این است که هرگونه اسناد و سوابق مربوط به پرونده حضانت کودک باید تا زمانی که کودک 18 ساله شود نگهداری شود و در صورت درخواست دادگاه یا مقامات اجرای قانون ایالت دیگر، می‌توانند با سایر ایالت‌ها به اشتراک گذاشته شوند.