این قانون به دادگاه‌ها اجازه می‌دهد که به ناپدری یا نامادری حق ملاقات با فرزندخوانده‌شان را بدهند، اگر این ملاقات به نفع کودک باشد. اگر دستور حمایتی علیه ناپدری یا نامادری وجود داشته باشد، دادگاه باید بررسی کند که آیا اجازه دادن به ملاقات به نفع عالیه کودک است یا خیر. تصمیم دادگاه نباید با حقوق حضانت والد بیولوژیکی که در پرونده حقوقی دخیل نیست، تداخل داشته باشد. این قانون توضیح می‌دهد که «والد بیولوژیک» والد طبیعی کودک است و «ناپدری یا نامادری» کسی است که با والد کودک ازدواج کرده است.

اگر یکی از والدین یک فرزند صغیر فوت کرده باشد، اعضای خانواده والد فوت شده، مانند فرزندان، خواهر و برادران، والدین و پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، می‌توانند از دادگاه درخواست حق ملاقات با کودک را داشته باشند، به شرطی که این ملاقات به نفع کودک باشد. هنگام اعطای این حق به کسی که پدربزرگ یا مادربزرگ کودک نیست، دادگاه میزان تماس شخصی آن فرد با کودک را قبل از درخواست در نظر می‌گیرد. این قانون در صورتی که کودک توسط شخصی غیر از ناپدری یا نامادری یا پدربزرگ یا مادربزرگ به فرزندی پذیرفته شود، اعمال نمی‌شود. اگر چنین فرزندخواندگی‌ای اتفاق بیفتد، هرگونه حق ملاقاتی که قبل از آن اعطا شده بود، به طور خودکار خاتمه می‌یابد.

این قانون به دادگاه اجازه می‌دهد که اگر به نفع عالیه کودک باشد، حق ملاقات را به پدربزرگ یا مادربزرگ یک فرزند صغیر اعطا کند. اما اگر دستور حمایتی علیه پدربزرگ یا مادربزرگ وجود داشته باشد، دادگاه ممکن است ملاقات را رد کند. اگر هر دو والدین توافق کنند که نمی‌خواهند پدربزرگ یا مادربزرگ حق ملاقات داشته باشد، دادگاه فرض می‌کند که ملاقات به نفع کودک نیست، اما این فرض قابل اعتراض است. اگر دستور ملاقات با حقوق والد بیولوژیکی تداخل داشته باشد، صادر نخواهد شد. دادگاه ممکن است ملاقات را هنگام تصمیم‌گیری در مورد تغییر محل اقامت کودک در نظر بگیرد، اما ملاقات مستقیماً باعث تغییر محل اقامت نمی‌شود. دادگاه همچنین می‌تواند در مورد نحوه رسیدگی به نفقه کودک مرتبط با ملاقات پدربزرگ و مادربزرگ تصمیم بگیرد که شامل هزینه‌هایی مانند حمل و نقل و مراقبت از کودک است. هنگامی که از «والد بیولوژیکی» صحبت می‌شود، قانون به یک تعریف قانونی خاص دیگر ارجاع می‌دهد.

قانون کالیفرنیا به پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها اجازه می‌دهد تا حقوق ملاقات با نوه‌های خود را درخواست کنند، اما شرایط خاصی باید رعایت شود. دادگاه باید تشخیص دهد که یک رابطه معنادار وجود دارد که به نفع عالی کودک است، در حالی که حقوق والدین را نیز در نظر می‌گیرد. این درخواست می‌تواند رد شود اگر والدین با هم زندگی می‌کنند، مگر اینکه شرایط خاصی مانند جدایی یا غیبت یکی از والدین رخ دهد. در صورت ارائه دادخواست، هر دو والدین باید مطلع شوند. یک دستور حمایتی علیه پدربزرگ/مادربزرگ ممکن است منجر به رد ملاقات شود. دادگاه فرض می‌کند که ملاقات پدربزرگ/مادربزرگ مفید نیست اگر هر دو والدین مخالف آن باشند یا والد دارای حضانت اعتراض کند. چنین ملاقاتی نباید با هیچ یک از حقوق حضانت والدینی موجود تداخل داشته باشد. بسته به شرایط، دادگاه ممکن است همچنین تصمیم بگیرد که ملاقات چگونه بر مسئولیت‌های نفقه کودک تأثیر می‌گذارد و می‌تواند حمایت مالی برای هزینه‌های مربوط به ملاقات مانند حمل و نقل را دستور دهد.

والدین حق اساسی برای مراقبت از فرزندان خود دارند، اما این حق مطلق نیست. کودکان نیز حق دارند روابط قوی با افرادی که نقش والدینی مهمی داشته‌اند، حفظ کنند. دادگاه‌ها می‌توانند به قیم‌های قانونی سابق اجازه ملاقات با کودک را بدهند، اگر این به نفع کودک باشد. اگر دستور دادگاهی در مورد ملاقات وجود نداشته باشد و پرونده‌های وابستگی فعالی در جریان نباشد، یک قیم سابق می‌تواند پرونده جداگانه‌ای برای درخواست ملاقات آغاز کند. اگر کودک والد زنده نداشته باشد، تصمیمات ملاقات تحت قانون خانواده رسیدگی نمی‌شود، بلکه از طریق فرآیند قیمومت انجام می‌گیرد.