این قانون بیان می‌کند که هر انجمنی که قبل از ۱ ژانویه ۱۹۴۷ سازماندهی و فعالیت کرده است، تا زمانی که از قوانین ذکر شده در این فصل پیروی کند، مشمول قوانین بیمه کالیفرنیا نیست. علاوه بر این، هیچ انجمن جدیدی نمی‌تواند تحت این قوانین خاص تشکیل شود یا به کسب و کار بیمه بپردازد.

از تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۵۴، هر انجمنی که می‌خواهد فعالیت‌های بیمه‌ای را طبق این فصل انجام دهد، به گواهی معافیت از کمیسر بیمه نیاز دارد. قبل از دریافت این گواهی، انجمن باید اسنادی مانند اساسنامه خود و بیمه‌نامه‌هایی که قصد ارائه آن‌ها را دارد، ارائه کند. انجمن باید هرگونه تغییر در این اسناد را به اطلاع کمیسر برساند. اگر انجمن از قوانین پیروی نکند، گواهی می‌تواند تعلیق یا لغو شود. روند این اقدامات از کدهای رویه‌ای دولتی خاصی پیروی می‌کند و کمیسر در این موارد اختیارات گسترده‌ای دارد. انجمن همچنین باید از بخش‌ها و مواد خاصی از قانون بیمه تبعیت کند.

این قانون، قواعدی را برای سازمان‌های مذهبی در کالیفرنیا مشخص می‌کند که بیمه آتش‌سوزی را منحصراً به اعضا و کلیساهای خود ارائه می‌دهند. این قانون شامل سازمان‌هایی می‌شود که از ۱ ژانویه ۱۹۲۵ این خدمات را ارائه کرده‌اند. این سازمان‌ها باید از مقررات خاصی پیروی کنند، از جمله محدودیت‌هایی در میزان بیمه‌ای که می‌توانند بر اساس وضعیت مالی خود ارائه دهند.

آنها از بیمه کردن بیش از ۱۰ درصد سرمایه خود برای هر ریسک واحد، یا بیش از ۲۰ درصد برای املاک در یک بلوک شهری، منع شده‌اند، مگر اینکه برای مازاد آن پوشش اضافی تأمین کنند. علاوه بر این، آنها از بیمه کردن اموال تجاری در شهرهای ثبت‌شده منع شده‌اند.

این قانون مراحل لازم برای تشکیل یک انجمن بیمه در کالیفرنیا را توضیح می‌دهد. انجمن باید یک گواهی را هم نزد دبیر ایالت و هم در هر شهرستانی که اعضایش اموال بیمه شده دارند، ثبت کند. این گواهی باید شامل اهداف کلی انجمن، محل اصلی کسب و کار آن، و اسامی مسئولینش باشد. مسئولین باید گواهی را امضا کنند، و حداقل سه نفر از آنها باید آن را تأیید کنند.

این قانون بیان می‌کند که هیئت مدیره انجمن بیمه باید از اعضای انجمن باشند و اموالشان را از طریق آن بیمه کرده باشند.

این بخش شرایطی را توضیح می‌دهد که تحت آن یک انجمن اعضا می‌تواند اموال اعضای خود را در برابر خسارت آتش‌سوزی بیمه کند. حداکثر پوشش برای یک ریسک واحد ۱۰,۰۰۰ دلار است. با این حال، اگر ریسک از حدود مشخصی (۳,۵۰۰ دلار، ۱,۵۰۰ دلار، یا هر مبلغی) فراتر رود، بیمه تا زمانی که ریسک‌های دیگری به مجموع مبالغ مشخص (۲۰۰,۰۰۰ دلار، ۱۰۰,۰۰۰ دلار، یا ۷۵,۰۰۰ دلار) پوشش داده نشده و تمام حق بیمه‌ها پرداخت نشده باشد، معتبر نخواهد بود.

این قانون بیان می‌کند که پوشش بیمه از یک انجمن فقط می‌تواند به اعضایی داده شود که وضعیت خوبی در جامعه‌ای که انجمن را ایجاد کرده است، داشته باشند. اگر کسی از جامعه تعلیق شود یا خارج شود، بیمه او متوقف می‌شود تا زمانی که دوباره به وضعیت خوب بازگردد. اما، اگر عضوی پس از تعلیق دوباره به عضویت پذیرفته شود، مدت اصلی بیمه فراتر از تاریخ پایان اولیه آن تمدید نمی‌شود.

این قانون انجمن‌های بیمه را ملزم می‌کند که هنگام صدور بیمه‌نامه، اموال را بر اساس سطح خطر ناشی از خسارت آتش‌سوزی دسته‌بندی کنند. این طبقه‌بندی باید از نرخ‌های متفاوتی استفاده کند که منعکس‌کننده سطوح مختلف خطر آتش‌سوزی مرتبط با هر ملک باشد.

این قانون بیان می‌کند که در داخل هر شهر یا قصبه‌ای، فقط انواع خاصی از اموال می‌توانند بیمه شوند. اینها شامل خانه‌ها و محتویات آنها، سالن‌های گرنج و محتویات آنها، سایر املاک مرتبط با گرنج، و هر ساختمانی که به آنها متصل است، می‌شود.

این قانون ایجاب می‌کند که انجمن‌ها در اساسنامه خود، رویه‌های مشخصی را برای تعیین خسارات یا آسیب‌های ناشی از آتش‌سوزی و پرداخت آن خسارات بگنجانند.

این قانون به یک انجمن اجازه می‌دهد که به نام خود چندین فعالیت را انجام دهد. این انجمن می‌تواند در دعاوی حقوقی، چه به عنوان خواهان و چه به عنوان خوانده، شرکت کند؛ یعنی می‌تواند از دیگران شکایت کند یا مورد شکایت قرار گیرد. مجاز است طبق اسناد حاکم بر خود (مانند اساسنامه)، پول قرض دهد. انجمن می‌تواند املاک و مستغلاتی را که برای عملیات خود لازم است و همچنین املاکی را که از طریق سلب حق رهن به دست آورده است، در اختیار داشته باشد، اما باید این املاک را ظرف پنج سال بفروشد. علاوه بر این، می‌تواند آیین‌نامه‌های داخلی برای اداره خود وضع کند، مشروط بر اینکه با قوانین ایالتی مطابقت داشته باشند.

هر یک از طرفین در بیمه‌نامه یک انجمن می‌تواند آن را فسخ کند. در صورت وقوع این امر، هرگونه تسویه حساب مالی یا تعدیلات مطابق با اساسنامه انجمن خواهد بود.

این قانون به یک انجمن بیمه که بیمه‌نامه‌های آتش‌سوزی ارائه می‌دهد، اجازه می‌دهد تا پوشش خود را گسترش دهد. آنها می‌توانند خسارات ناشی از مواردی مانند طوفان‌های بادی، تگرگ، شورش‌ها و وسایل نقلیه را پوشش دهند. همچنین می‌تواند خسارت آب، ترکیدگی لوله‌ها، خرابکاری، خسارت برف، سقوط درختان، سرقت و مسئولیت را پوشش دهد.

با این حال، قانون به طور خاص تعریف می‌کند که چه چیزی «انفجار» محسوب می‌شود. این قانون انفجارهای ناشی از برخی ماشین‌آلات و مخازن تحت فشار را پوشش نمی‌دهد، مگر اینکه آتش‌سوزی متعاقب آن رخ دهد. همچنین، آبگرمکن‌های کوچک‌تر برای مصارف خانگی از تعریف «دیگ بخار» یا «آبگرمکن» مستثنی هستند.

این قانون بیان می‌کند که انجمن‌هایی که تحت یک فصل خاص گواهی شده‌اند، خیریه و نیکوکارانه محسوب می‌شوند. وجوه آنها از مالیات‌های ایالتی، شهرستانی، منطقه‌ای، شهری و مدرسه‌ای معاف است، به استثنای مالیات بر املاک و مستغلات و تجهیزات اداری.

این قانون ایجاب می‌کند که هر معامله‌ای که طبق بخش 9097 مجاز است، باید توسط هیئت مدیره یا نهاد حاکم سازمان تأیید شود. پس از تأیید، باید همراه با درخواست تأیید و هزینه‌ای معادل $494 به کمیسر ارائه شود.

هنگامی که برای یک طرح یا توافقنامه بیمه اتکایی، انتقال و تعهد نیاز به رأی‌گیری باشد، اعضا باید حداقل 30 روز قبل از برگزاری جلسه، اطلاعیه کتبی در مورد جلسه و هدف آن دریافت کنند. جلسه تنها در صورتی می‌تواند برگزار شود که حداقل 5 درصد از اعضای رأی‌دهنده، چه حضوری و چه با وکالت، حضور داشته باشند، مگر اینکه قوانین سازمان درصد بیشتری را الزامی کند. اگر تعداد اعضا برای پیشبرد جلسه کافی نباشد، می‌توان آن را بدون ارسال اطلاعیه جدید، به تاریخ دیگری موکول کرد.