طرحهای خدمات درمانیاستانداردها
Section § 1367
این قانون الزامات طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی در کالیفرنیا را مشخص میکند. این قانون تصریح میکند که تمام امکانات مورد استفاده توسط طرح باید به درستی دارای مجوز باشند و پرسنل باید گواهینامههای لازم را داشته باشند. تجهیزات نیز باید به طور قانونی دارای مجوز باشند و خدمات باید تداوم مراقبت را تضمین کنند. آنها باید قابل دسترسی باشند و در صورت لزوم میتوانند از سلامت از راه دور استفاده کنند.
این قانون قراردادهای منصفانه با ارائهدهندگان را الزامی میکند، از جمله سازوکارهای حل اختلاف. طرحهای بهداشتی باید خدمات بهداشتی اساسی را ارائه دهند و میتوانند فرانشیز دریافت کنند، اما باید این هزینهها را افشا کنند. آنها میتوانند محدودیتهایی برای پوشش خدمات تعیین کنند، مشروط بر اینکه افشا شده و تأیید شوند. اپتومتریستهایی که از داروها استفاده میکنند میتوانند بدون ثبتنام فدرال مشارکت کنند. طرحها نمیتوانند قیمتگذاری را دیکته کنند، اما باید تمام الزامات ذکر شده را حتی هنگام واگذاری وظایف رعایت کنند.
Section § 1367.001
این قانون بیان میکند که طرحهای بیمه درمانی نمیتوانند محدودیتهایی را برای میزان پرداختی بابت مزایای تحت پوشش در طول عمر یک فرد یا هر سال تعیین کنند. با این حال، آنها میتوانند برای مزایای خاصی که مزایای ضروری سلامت محسوب نمیشوند، محدودیتهایی را تعیین کنند، مشروط بر اینکه طبق قانون ایالتی مجاز باشد. این قانون در مورد برنامههای خاصی مانند مدیکال یا طرحهای تخصصی که مزایای ضروری را پوشش نمیدهند یا بیمهنامههای مکمل مدیکر اعمال نمیشود.
Section § 1367.01
این قانون، قوانین مربوط به طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی و شرکای آنها را هنگام بررسی و تصمیمگیری در مورد درخواستهای خدمات پزشکی بر اساس ضرورت، تشریح میکند. طرحها باید سیاستهای روشنی برای تأیید، اصلاح یا رد این درخواستها داشته باشند و تصمیمات را در چارچوبهای زمانی مشخص، به ویژه در موارد فوری، اطلاع دهند. فقط پزشکان دارای مجوز یا متخصصان مراقبتهای بهداشتی واجد شرایط میتوانند در مورد ضرورت پزشکی تصمیمگیری کنند. سیاستها و معیارهای مورد استفاده باید از نظر بالینی صحیح و شفاف باشند. طرحهایی که از هوش مصنوعی یا ابزارهای نرمافزاری برای این اهداف استفاده میکنند، باید به الزامات خاصی پایبند باشند و اطمینان حاصل کنند که این ابزارها قضاوت حرفهای را تقویت میکنند نه اینکه جایگزین آن شوند. این شامل عدم تبعیض، رعایت قوانین حفظ حریم خصوصی و بررسی منظم برای دقت است. این قوانین همچنین الزامات مربوط به اطمینان از ارتباطات کافی و زمان پاسخگویی در شرایط بحرانی سلامت را در بر میگیرد.
Section § 1367.1
Section § 1367.002
این قانون تضمین میکند که برخی از طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا، خدمات مراقبتهای پیشگیرانه ضروری را بدون هزینههای اضافی برای بیمار ارائه دهند. این قانون مقرر میدارد که از ۱ ژانویه ۲۰۲۵، طرحها باید اقلام و خدمات پیشگیرانه مختلفی را که توسط مراجع بهداشتی خاصی مانند کارگروه خدمات پیشگیرانه ایالات متحده و CDC توصیه شدهاند، بدون تحمیل هزینههای اضافی مانند فرانشیز یا سهم بیمار، پوشش دهند.
خدمات تحت پوشش شامل غربالگریهای مبتنی بر شواهد، واکسیناسیونها و مراقبتهای پیشگیرانه متناسب با نوزادان، کودکان، نوجوانان و زنان است. حتی اگر توصیهها در طول سال طرح تغییر کنند، پوشش باید ادامه یابد. با این حال، اگر خدمتی ناامن تشخیص داده شود یا فراخوانده شود، پوشش آن الزامی نیست.
این قانون مانع از ارائه خدمات پیشگیرانه اضافی توسط طرحها نمیشود و برای اجرای مقررات، هماهنگی با وزارت بیمه را الزامی میکند. همچنین تصریح میکند که این الزامات برای طرحهایی که مزایای بهداشتی ضروری را پوشش نمیدهند یا با دستورالعملهای فدرال برای حسابهای پسانداز سلامت مغایرت دارند، اعمال نمیشود.
Section § 1367.02
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که تا ۱ ژوئیه ۱۹۹۹، شرح مفصلی از سیاستهای پروفایلسازی اقتصادی خود را به وزارت بهداشت ایالتی ارائه دهند. پروفایلسازی اقتصادی به معنای ارزیابی عوامل اقتصادی یک پزشک یا گروه پزشکی، مانند هزینهها یا میزان استفاده از خدمات است. این شرحها باید نشان دهند که چگونه این پروفایلها برای تصمیمگیری در مواردی مانند بررسی بهرهبرداری یا جریمه ارائهدهندگان استفاده میشوند و اطمینان حاصل کنند که با در نظر گرفتن عواملی مانند سن بیمار و شدت بیماری، منصفانه هستند. تغییرات در این پروفایلها نیز باید ثبت شوند. وزارتخانه این اسناد را عمومی میکند، مگر اینکه حاوی اطلاعات محرمانه باشند. همچنین، طرحها باید اطلاعات پروفایلسازی را بنا به درخواست با پزشکان یا گروههای پروفایلشده به اشتراک بگذارند، تا ۶۰ روز پس از پایان قراردادشان.
Section § 1367.2
این قانون ایجاب میکند که از تاریخ 1 ژانویه 1990، هر طرح درمانی گروهی که هزینههای بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را پوشش میدهد، باید پوشش درمان اعتیاد به الکل را ارائه دهد. این پیشنهاد باید به همه مشترکین گروهی فعلی و آتی اطلاعرسانی شود.
اگر گروه موافقت کند، پوشش میتواند شامل درمان وابستگی شیمیایی یا مصرف نیکوتین نیز شود. درمان باید در مراکز دارای مجوز ارائه شود.
Section § 1367.003
این قانون شرکتهای بیمه درمانی (به استثنای آنهایی که فقط خدمات دندانپزشکی یا بینایی ارائه میدهند) را ملزم میکند که در صورتی که به اندازه کافی از درآمد حق بیمه خود را صرف خدمات درمانی و بهبود کیفیت مراقبتهای بهداشتی نکنند، بازپرداخت ارائه دهند. به طور خاص، طرحهای فعال در بازار گروههای بزرگ باید حداقل 85% از درآمد خود را هزینه کنند، در حالی که طرحهای فعال در بازار گروههای کوچک یا انفرادی باید حداقل 80% را هزینه کنند. اگر این درصدها رعایت نشود، ثبتنامکنندگان حداکثر تا 30 سپتامبر سال بعد بازپرداخت دریافت میکنند. این قانون همچنین با قوانین فدرال مربوط به استانداردهای نسبت زیان پزشکی همسو است، اما شامل خدمات مدیکال نمیشود و بر برخی مقررات مالی خاص تأثیری نمیگذارد.
Section § 1367.03
این قانون، طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی در کالیفرنیا را ملزم میکند تا دسترسی به موقع به مراقبتهای پزشکی را برای اعضای خود تضمین کنند. این قانون چارچوبهای زمانی مشخصی را برای انواع مختلف قرارهای ملاقات، مانند مراقبتهای فوری، مراقبتهای اولیه غیرفوری و ویزیتهای متخصصان، تعیین میکند تا اطمینان حاصل شود که آنها در یک دوره زمانی معقول انجام میشوند. این قانون از طرحهای مراقبتهای بهداشتی میخواهد که شبکههای ارائهدهنده کافی را حفظ کرده و فرآیندهایی را برای تضمین خدمات سریع اجرا کنند. همچنین شامل خدمات مترجم در قرارهای ملاقات، خدمات تریاژ یا غربالگری تلفنی 24 ساعته و 7 روز هفته، و مدیریت زمان انتظار خدمات مشتری طرح است.
این قانون این مقررات را با جریمههایی برای عدم انطباق اجرا میکند و از طرحها میخواهد که در مورد انطباق خود گزارش دهند. این قانون طرحها را تشویق میکند تا حتی در صورت عدم دسترسی برخی ارائهدهندگان یا خارج از شبکه بودن آنها، دسترسی به مراقبت را فراهم کنند. این قانون شامل استانداردهای خاصی برای طرحهای دندانپزشکی، بینایی، کایروپراکتیک و طب سوزنی است و همچنین برای خدمات به ذینفعان Medi-Cal اعمال میشود. این قانون بر شفافیت با گزارش عملکرد طرحها و افشای عمومی اطلاعات انطباق توسط اداره تأکید دارد.
Section § 1367.3
این قانون طرحهای بیمه درمانی را که هزینههای بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را به صورت گروهی پوشش میدهند، ملزم میکند تا مزایایی برای مراقبتهای پیشگیرانه جامع کودکان ۱۷ و ۱۸ ساله ارائه دهند. این طرحها باید دارندگان قرارداد گروهی فعلی و آتی را از این مزایا مطلع سازند. مراقبتهای پیشگیرانه باید با توصیههای آکادمی اطفال آمریکا و برنامه رسمی واکسیناسیون مطابقت داشته باشد.
این مزایا شامل معاینات منظم سلامت، واکسیناسیونهای ضروری، خدمات آزمایشگاهی مرتبط با ارزیابیهای سلامت، و غربالگری سطح سرب خون برای کودکانی است که در معرض خطر مسمومیت با سرب قرار دارند. فقط متخصصان پزشکی دارای مجوز، مانند پزشکان، پرستاران متخصص و دستیاران پزشک، مجاز به ارائه این خدمات هستند.
Section § 1367.004
این قانون کالیفرنیا طرحهای خدمات درمانی دندانپزشکی را ملزم میکند که تا 31 ژوئیه هر سال، گزارشی سالانه به اداره ارائه دهند که به آن گزارش نسبت زیان پزشکی (MLR) گفته میشود. این گزارش که سال تقویمی را پوشش میدهد، باید اطلاعات مالی مشابه یک فرم فدرال مربوط به سال 2013 را با جزئیات ارائه دهد و باید بر اساس نوع بازار و محصول سازماندهی شود.
اگر مدیر معتقد باشد که یک بازرسی مالی برای تأیید گزارش طرح ضروری است، باید 30 روز قبل به طرح اطلاع دهد. سپس طرح 30 روز فرصت دارد تا اسناد درخواستی را ارسال کند، اگرچه ممکن است به دلایل موجه تمدید مهلت داده شود.
اطلاعات ارسالی باید عمومی شود، به جز برای برخی قراردادهای برنامههای دولتی مانند Medi-Cal. اداره میتواند راهنماییهای موقتی برای اطمینان از انطباق ارائه دهد، اما این راهنماییها جایگزین مقررات دائمی نخواهد شد. مشورت با اداره بیمه برای صدور این راهنماییها الزامی است.
Section § 1367.04
Section § 1367.4
طرحهای بیمه درمانی و دندانپزشکی در کالیفرنیا، از تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۸۶ به بعد، نمیتوانند صرفاً به دلیل نابینایی یا کمبینایی یک فرد، پوشش بیمه را رد یا محدود کنند یا نرخهای بالاتری دریافت کنند. این شامل بیمهنامههای انفرادی و گروهی میشود.
«نابینایی یا کمبینایی» بر اساس معیارهای خاصی در مورد عدم وضوح بینایی و محدودیت میدان دید تعریف میشود که توسط یک متخصص چشم تأیید شده است.
Section § 1367.005
این قانون حکم میکند که طرحهای مراقبت بهداشتی فردی یا گروه کوچک در کالیفرنیا، که از ۱ ژانویه ۲۰۱۷ صادر یا تمدید میشوند، باید مزایای ضروری سلامت را طبق تعریف قانون فدرال شامل شوند. مزایای ضروری سلامت طیف وسیعی از خدمات از جمله خدمات سرپایی، اورژانس، بستری در بیمارستان، مراقبتهای مادر و نوزاد، سلامت روان، داروهای تجویزی و موارد دیگر را پوشش میدهد. مزایای خاصی نیز مشابه آنچه توسط طرح سلامت کایزر در سال ۲۰۱۴ ارائه میشد، هستند و شامل خدماتی که قبلاً اجباری شده بودند مانند مراقبت از دیابت، غربالگری سرطان و برابری سلامت روان میشوند.
این قانون همچنین الزامات مراقبتهای بینایی و دهان و دندان کودکان را مشخص میکند، طرحها را ملزم به رعایت قوانین برابری سلامت روان میسازد و جایگزینی مزایای الزامی را توسط طرحها ممنوع میکند، مگر در شرایط خاص برای داروهای تجویزی. همچنین بیان میکند که این بخش تعهدات هزینهای برای دولت برای مزایای اضافی فراتر از آنچه به عنوان مزایای ضروری سلامت تعریف شده است، ایجاد نمیکند.
Section § 1367.05
این قانون کالیفرنیا به طرحهای درمانی اجازه میدهد تا برای خدمات دندانپزشکی با دانشکدههای دندانپزشکی قرارداد ببندند. این خدمات میتوانند توسط دانشجویان دندانپزشکی، دانشجویان بهداشت دهان و دندان، یا اساتید ارائه شوند، که همگی تحت شرایط خاصی از قانون کسب و کار و مشاغل فعالیت میکنند.
این قانون همچنین ایجاب میکند که طرحهای درمانی به بیمهشدگان خود اطلاع دهند که ممکن است مراقبتهای دندانپزشکی را از دانشجویان و اساتید این دانشکدهها دریافت کنند. این اطلاعات باید در جزئیات پوشش و فهرست ارائهدهندگان آنها گنجانده شود.
Section § 1367.5
Section § 1367.006
این قانون به طرحهای بیمه سلامت فاقد وضعیت پدربزرگی در کالیفرنیا، هم فردی و هم گروهی، که از تاریخ 1 ژانویه 2015 یا پس از آن صادر شدهاند، اعمال میشود. این طرحها باید شامل سقفهایی برای هزینههای سالانه خارج از جیب برای مزایای ضروری سلامت، از جمله مراقبتهای اورژانسی باشند. این سقفها نمیتوانند از محدودیتهای تعیین شده توسط قانون فدرال تحت قانون مراقبت مقرون به صرفه (ACA) تجاوز کنند. برای پوشش خانوادگی، افراد در خانواده نمیتوانند حداکثر هزینههای خارج از جیب یا کسرشدنیهای بالاتری نسبت به طرحهای فردی داشته باشند. این بخش همچنین تضمین میکند که هر کسی که کسرشدنی تحت یک طرح سلامت با کسرشدنی بالا دارد، به مبالغ کسرشدنی خاصی که توسط استانداردهای کد مالیاتی تعیین شده است، پایبند باشد. این قانون همچنین روشن میکند که اصطلاحاتی مانند "سال طرح" به مدتهای متفاوتی اشاره دارند بسته به اینکه پوشش فردی است یا گروهی.
Section § 1367.06
این قانون کالیفرنیا حکم میکند که طرحهای خدمات درمانی، که از سال ۲۰۰۵ صادر یا تغییر یافتهاند، باید محصولات و آموزشهای خاص مرتبط با آسم را برای کودکان پوشش دهند. به طور خاص، طرحها باید اسپیسرهای استنشاقی، نبولایزرها، ماسکهای صورت، لولهها و پیک فلومترها را پوشش دهند، زمانی که این موارد برای درمان آسم کودکان از نظر پزشکی ضروری باشند. پوشش باید با شرایط عادی مانند فرانشیز و کسورات همخوانی داشته باشد، و جزئیات این پوشش باید در اسناد طرح که به مشترکین داده میشود، گنجانده شود.
مقدار تجهیزات ارائه شده میتواند محدود شود، به شرطی که مانع از درمان کودک طبق تجویز پزشک او نشود. طرحها همچنین باید فرآیند تأیید سریع برای تجهیزات بیشتر در صورت لزوم را فراهم کنند. علاوه بر این، طرحها نمیتوانند این پوشش را کاهش یا حذف کنند، و موظفند آموزش آسم را برای اطمینان از استفاده صحیح از دستگاهها ارائه دهند.
Section § 1367.6
این بخش حکم میکند که تمام طرحهای عمومی خدمات درمانی در کالیفرنیا باید پوشش غربالگری، تشخیص و درمان سرطان سینه را ارائه دهند. طرحهای تخصصی شامل نمیشوند. پوشش نباید بر اساس سابقه خانوادگی سرطان سینه یا روشهای تشخیصی قبلی فرد، در صورتی که سرطان تأیید نشده باشد، رد شود.
قراردادهای طرح باید غربالگری و تشخیص سرطان سینه را بر اساس دستورالعملهای پزشکی و با ارجاع پزشک شامل شوند. پوشش درمانی پس از ماستکتومی باید شامل پروتزها و جراحی ترمیمی با هدف بازگرداندن تقارن باشد. این درمانها مشمول شرایط عادی فرانشیز و کسر هستند.
«ماستکتومی» به عنوان برداشتن ضروری پزشکی بخشی یا تمام سینه تعریف میشود. «پروتزها» به تمام دستگاههای اولیه و بعدی ضروری که توسط پزشک تجویز میشوند، اشاره دارد.
Section § 1367.007
این قانون از ۱ ژانویه ۲۰۱۴، محدودیتی برای فرانشیزهای طرحهای درمانی کارفرمایان کوچک در کالیفرنیا تعیین میکند. برای طرحهای انفرادی، فرانشیز نمیتواند از $2,000 بیشتر شود، و برای سایر طرحها، نمیتواند از $4,000 تجاوز کند. این مبالغ بر اساس دستورالعملهای فدرال تعدیل خواهند شد. محدودیتهای فرانشیز نباید ارزش کلی طرح را تغییر دهند، مگر اینکه طرحهای در «سطح برنزی» در صورت لزوم برای برآورده کردن استانداردهای هزینه، ممکن است فرانشیزهای بالاتری داشته باشند. نکته مهم این است که فرانشیزها نمیتوانند برای خدمات پیشگیرانه اعمال شوند. این قانون با قانون فدرال مراقبت مقرون به صرفه همسو است.
Section § 1367.07
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که ظرف یک سال پس از ارزیابی تناسب فرهنگی، به اداره گزارش دهند. آنها باید چندین حوزه را پوشش دهند: (a) جمعآوری دادهها در مورد اطلاعات جمعیتی ثبتنامکنندگان، (b) آموزش کارکنانی که با ثبتنامکنندگان در تماس هستند در مورد نیازهای متنوع آنها، (c) ترویج تنوع نیروی کار از طریق استخدام، (d) ارزیابی برنامههای خود بر اساس بازخورد ثبتنامکنندگان، (e) اطلاعرسانی به ارائهدهندگان در مورد ترکیب قومی ثبتنامکنندگان و راهبردهای مرتبط، و (f) ارائه اطلاعات آموزشی به ثبتنامکنندگان در مورد خدمات ارائه شده. طرحها باید در صورت امکان از روشهای ارتباطی موجود استفاده کنند.
Section § 1367.7
Section § 1367.008
این قانون سطوح مختلف پوشش بیمه درمانی موجود در بازار انفرادی غیرمشمول مقررات پیشین کالیفرنیا را مشخص میکند، با تعیین طرحهای برنزی، نقرهای، طلایی و پلاتینیوم که به ترتیب 60%، 70%، 80% و 90% از هزینههای درمانی را پوشش میدهند. این سطوح پوشش باید با یک محدوده مشخص همخوانی داشته باشند و به مزایای ضروری سلامت بستگی دارند. همچنین مقرراتی برای طرحهای فاجعهبار وجود دارد که پوشش محدودی را ارائه میدهند تا زمانی که ثبتنامکننده به سقف مشخصی از هزینههای خارج از جیب برسد، با برخی محدودیتها در مورد اینکه چه کسانی میتوانند آنها را خریداری کنند. این طرحها میتوانند توسط افراد زیر 30 سال یا کسانی که معافیت سختی دارند خریداری شوند. این قانون برای دستورالعملها به قانون فدرال حمایت از بیمار و مراقبت مقرون به صرفه ارجاع میدهد.
Section § 1367.08
Section § 1367.8
این قانون تضمین میکند که طرحهای درمانی صادر شده یا تغییر یافته پس از ۱ ژانویه ۱۹۸۱، نمیتوانند صرفاً به دلیل نقص جسمی یا روانی، پوشش را رد یا محدود کنند، یا نرخهای متفاوتی دریافت کنند. یک استثنا وجود دارد اگر این تصمیم بر اساس اصول اکچوئری اثبات شده یا رویههای صحیح پذیرهنویسی باشد.
با این حال، این قانون برای برخی سازمانهای حفظ سلامت (HMO) اعمال نمیشود، مشروط بر اینکه دورههای ثبتنام خود را حداقل ۳۰ روز قبل در یک روزنامه محلی به اطلاع عموم برسانند.
Section § 1367.009
این بخش از قانون کالیفرنیا سطوح مختلف پوشش درمانی موجود برای کسبوکارهای کوچک را که تحت پوشش طرحهای قدیمیتر نیستند (طرحهای «غیرپدربزرگی» یا جدید)، توضیح میدهد. این سطوح شامل برنز، نقره، طلا و پلاتین هستند که هر کدام به ترتیب ۶۰٪، ۷۰٪، ۸۰٪ و ۹۰٪ از هزینههای درمانی را پوشش میدهند.
این قانون نحوه محاسبه این درصدهای پوشش، که به عنوان ارزشهای اکچوئری شناخته میشوند، را الزامی میکند و مشخص میسازد که آنها نباید بیش از ۲٪ از این اهداف انحراف داشته باشند. همچنین تضمین میکند که محاسبات بر اساس مزایای استاندارد سلامت برای افراد غیرسالمند انجام شود و افرادی که تحت پوشش برنامههای دولتی مانند مدیکر یا مدیکال هستند، از این محاسبات مستثنی شوند.
علاوه بر این، هرگونه مشارکت کارفرمایان در حسابهای پسانداز سلامت باید در محاسبه این ارزشهای اکچوئری لحاظ شود. این قانون همچنین به اداره بهداشت عمومی ایالت اختیار میدهد تا از روشها و محاسبهگرهای خاصی که برای بازار منحصر به فرد کالیفرنیا تنظیم شدهاند، برای تعیین این ارزشها استفاده کند.
Section § 1367.09
این قانون کالیفرنیا، قوانینی را برای ثبتنامکنندگان مدیکر که از مراقبت حاد ترخیص میشوند تا به مرکز پرستاری ماهر یا جامعه بازنشستگی قبلی خود بازگردند، تعیین میکند. ثبتنامکننده میتواند در صورت احراز شرایط اقامت و موافقت پزشکانش، بازگردد. مرکز باید در محدوده منطقه خدماتی باشد و استانداردهای خاص تعیین شده توسط طرح مراقبت بهداشتی، مانند کیفیت مراقبت و رویههای اداری را رعایت کند. مرکز باید بازپرداخت را از طرح مراقبت بهداشتی با نرخهای توافق شده بپذیرد و نمیتواند مبلغی بیش از این نرخها از ثبتنامکننده دریافت کند. این بازپرداخت شامل خدماتی است که در قرارداد مدیکر گنجانده شدهاند. این قوانین مراکز را مجبور نمیکند بیمارانی را بپذیرند که قبلاً ساکن آنها نبودهاند. این مقررات برای قراردادهایی که پس از 1 ژانویه 1999 صادر یا تمدید میشوند، اعمال میشود.
Section § 1367.9
این قانون تضمین میکند که طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا نمیتوانند با استثنا کردن یا محدود کردن پوشش، در برابر شرایط مرتبط با دیاتیلاستیلبسترول (DES)، دارویی که قبلاً در دوران بارداری استفاده میشد، تبعیض قائل شوند. هر طرحی که پس از ۱ ژانویه ۱۹۸۱ چنین کاری را انجام دهد، نامعتبر است.
Section § 1367.010
طرحهای درمانی که "مشمول قانون حمایت از حقوق مکتسبه" نیستند، باید هنگام فروش یا تمدید، طرحهای گروهی بزرگ را با حداقل ارزش 60% یا بیشتر ارائه دهند. این قانون شامل برخی طرحهای پوشش محدود که در مقررات فدرال ذکر شدهاند، نمیشود. طرحهای "گروهی بزرگ" شامل طرحهای مربوط به کسبوکارهای کوچک نمیشوند. حداقل ارزش 60% بر اساس دستورالعملهای فدرال محاسبه میشود. "سال طرح" از تعریف خاصی در مقررات فدرال پیروی میکند.
Section § 1367.10
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که اطلاعات واضحی در مورد اینکه چگونه عضویت در طرح ممکن است انتخاب شما را در مورد پزشکان، بیمارستانها یا سایر ارائهدهندگان محدود کند، ارائه دهند. آنها باید توضیح دهند که چگونه به این ارائهدهندگان پرداخت میکنند و آیا پاداشهای مالی یا مشوقهایی در کار است یا خیر. افراد میتوانند جزئیات بیشتری در مورد این مشوقهای مالی درخواست کنند.
اگر کسی درخواست کند، طرح یا ارائهدهنده باید خلاصهای در مورد هرگونه پاداش یا مشوق و نحوه ارتباط آنها با ارجاعات ارائه دهد. تمام این اطلاعات باید ساده و قابل فهم باشد تا مصرفکنندگان بتوانند طرحهای مختلف را مقایسه کنند. علاوه بر این، به اعضای آینده باید به وضوح اطلاع داده شود که پیوستن به یک طرح میتواند بر انتخاب ارائهدهندگان آنها تأثیر بگذارد. اگر فهرستی از ارائهدهندگان وجود دارد، باید شامل اطلاعیهای باشد که میتوان فهرستی کامل از مراکزی که انواع خاصی از مراقبت را ارائه میدهند، درخواست کرد.
Section § 1367.012
این قانون به طرحهای درمانی کارفرمایان کوچک که تا 31 دسامبر 2013 فعال بودهاند و تحت قانون مراقبت مقرون به صرفه (ACA) دارای حقوق مکتسبه (grandfathered) نیستند، اجازه میدهد تا پایان سال 2015 تمدید شوند. پس از سال 2015، این طرحها میتوانند ادامه یابند، به شرطی که تا سال 2016 برای مطابقت با الزامات قانون بهروزرسانی شوند. طرحهای درمانی باید کارفرمایان را در مورد گزینه تمدید خود مطلع کنند و توضیح دهند که طرحهای جدیدتر ممکن است مزایای بهتری و اعتبارات مالیاتی فدرال را از طریق Covered California ارائه دهند.
کارفرمایان باید در مورد هزینهها و مزایای سایر طرحهای موجود مطلع شوند. طرحهایی که تا سال 2015 تمدید میشوند، از برخی الزامات معاف هستند، اما باید تا 1 ژانویه 2016 با قوانین خاصی مطابقت داشته باشند. این قانون تنها تا زمانی قابل اجرا است که با ACA همسو باشد و اصطلاحات خاصی برای روشن شدن نحوه اجرا تعریف شدهاند.
Section § 1367.12
Section § 1367.015
این قانون بیان میکند که وقتی یک طرح خدمات مراقبتهای بهداشتی در مورد تأیید، تغییر یا رد درخواستهای خدمات سلامت روان تصمیم میگیرد، نمیتواند تصمیم خود را بر اساس اینکه آیا پذیرش در بیمارستان داوطلبانه بوده یا غیرداوطلبانه، یا اینکه بیمار چگونه به مرکز بهداشتی منتقل شده است، قرار دهد.
Section § 1367.15
این قانون بر طرحهای خدمات درمانی تمرکز دارد، به ویژه در مورد «بلوکهای کسبوکار» برای قراردادهای انفرادی و گروههای کارفرمایی کوچک با کمتر از دو کارمند واجد شرایط. «بلوک کسبوکار» به مجموعهای از طرحهای بیمه با شرایط و مزایای یکسان اشاره دارد. «بلوک کسبوکار بسته» مجموعهای از طرحها است که بیمهگر فروش قراردادهای جدید برای آن را متوقف میکند.
بیمهگران نمیتوانند یک بلوک کسبوکار را ببندند مگر اینکه به اعضای موجود اجازه دهند به طرحهای باز دیگر با شرایط مشابه و بدون ارزیابیهای جدید سلامت دسترسی پیدا کنند، یا اینکه از دادههای مالی بلوکهای باز و بسته برای تعیین حق بیمه بدون افزایش ناعادلانه استفاده کنند. یک بلوک کسبوکار بسته فرض میشود اگر در 12 ماه 12 درصد از قراردادهای خود را از دست بدهد یا تعداد ثبتنامکنندگان آن به کمتر از 1000 نفر برسد، با برخی استثناها.
طرحهای خدمات درمانی باید مقامات را از هرگونه بستن بلوک مطلع کنند و فرآیند بستن را برای پنج سال مستند کنند. آنها از اقدامات گمراهکننده در مورد وضعیت بلوکها منع شدهاند. این قانون همچنین زمانبندیهای انطباق برای بلوکهای بسته موجود و حوزههایی که این قانون در مورد آنها اعمال نمیشود، مانند برخی طرحهای کارفرمایان کوچک و مرتبط با مدیکر، را مشخص میکند.
Section § 1367.016
این قانون ایجاب میکند که طرحهای خدمات درمانی باید پرداخت حق بیمه را از برخی اشخاص ثالث بدون الزامات اضافی بپذیرند، مانند برنامههای دولتی یا اعضای خانواده، اما نه از نهادهای دارای منافع مالی مگر اینکه شرایط خاصی را برآورده کنند.
اگر نهادهای دارای منافع مالی مایل به انجام این پرداختها باشند، باید کمک مالی را برای کل سال طرح ارائه دهند، ثبتنامکنندگان را از هرگونه تغییر مطلع کنند، و کمک را مشروط به درمانها یا پوششهای خاصی نکنند. آنها همچنین باید اطلاعات ثبتنامکننده را افشا کنند و اطمینان حاصل کنند که پرداختها بر اساس نیاز مالی است.
نهادهای دارای منافع مالی دارای یک فرآیند بازپرداخت ساختاریافته با شرایط متفاوت بر اساس رابطه آنها با ارائهدهنده خدمات درمانی هستند و باید در یک فرآیند مستقل حل اختلاف برای اختلافات پرداخت شرکت کنند.
طرحهای درمانی میتوانند در صورت کوتاهی اشخاص ثالث در افشاگری، مبالغ اضافی پرداخت شده را با سود بازپس گیرند و باید جزئیات پرداختهای شخص ثالث را سالانه گزارش دهند. این قانون شامل حمایتهایی در برابر رد پوشش بر اساس پرداختهای شخص ثالث است و قوانین حریم خصوصی موجود را حفظ میکند.
Section § 1367.18
این قانون طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا را که هزینههای بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را پوشش میدهند، ملزم میکند تا پوشش دستگاهها و خدمات ارتز و پروتز را به مشترکین گروهی ارائه دهند. این پوشش باید با دارندگان قرارداد گروهی فعلی و آتی مورد بحث قرار گیرد. پوشش دستگاههای پروتز باید شامل دستگاههای اصلی و جایگزین باشد، به شرطی که توسط یک متخصص پزشکی واجد شرایط تجویز شده باشند.
پوشش دستگاههای ارتز نیز باید شامل دستگاههای اصلی و جایگزین باشد، زمانی که توسط یک ارائهدهنده خدمات درمانی دارای مجوز تجویز یا سفارش داده شوند. طرحها میتوانند قبل از ارائه خدمات، برای تأیید ضرورت پزشکی، بررسی انجام دهند.
از ۱ ژوئیه ۲۰۰۷، مزایای این دستگاهها و خدمات نمیتواند کمتر از مزایای خدمات درمانی پایه باشد. اگر هیچ حداکثر سالانه یا مادامالعمر مشخصی برای خدمات درمانی پایه وجود نداشته باشد، این دستگاهها و خدمات نیز مشمول چنین حداکثرهایی نخواهند بود. اقدامات مشارکت در هزینه مانند فرانشیز و کسر از مبلغ بیمه نباید از رایجترین مبالغ اعمال شده برای خدمات پایه تجاوز کند.
Section § 1367.19
Section § 1367.20
اگر در کالیفرنیا هستید و طرح درمانی شما پوشش داروهای تجویزی را ارائه میدهد، میتوانید نسخهای از فهرست داروهای آنها را درخواست کنید. این فهرست نشان میدهد که کدام داروها ترجیح داده میشوند و بر اساس نوع دستهبندی شدهاند. اگر طرح چندین فهرست دارو دارد، به شما اطلاع میدهند تا بتوانید انتخاب کنید کدام یک را میخواهید ببینید.
Section § 1367.21
این قانون کالیفرنیا تصریح میکند که طرحهای درمانی که مزایای داروهای تجویزی را ارائه میدهند، نمیتوانند پوشش داروهای تأیید شده را صرفاً به این دلیل که برای استفادههایی متفاوت از موارد تأیید شده توسط FDA تجویز میشوند، محدود یا مستثنی کنند، مشروط بر اینکه شرایط خاصی رعایت شود.
این شرایط شامل این است که دارو توسط FDA تأیید شده باشد، برای شرایط تهدیدکننده زندگی یا مزمن و به شدت ناتوانکننده تجویز شود، و توسط مراجع معتبر به رسمیت شناخته شده باشد یا توسط مجلات پزشکی پشتیبانی شود.
برای میفپریستون، طرحهای درمانی باید آن را پوشش دهند، حتی اگر خارج از برچسب، مثلاً برای سقط جنین، استفاده شود، مگر اینکه نگرانیهای بهداشتی یا ایمنی وجود داشته باشد. تجویزکننده مسئول ارائه مستندات لازم به طرح در صورت درخواست است. علاوه بر این، پوشش باید شامل خدمات ضروری پزشکی مرتبط با تجویز دارو باشد.
طرحها میتوانند از فرمولاریها یا پرداختهای مشترک (کوپیمنت) برای مدیریت استفاده خارج از برچسب دارو استفاده کنند. اگر طرحی پوشش را به دلیل وضعیت تجربی بودن رد کند، این تصمیم قابل بازبینی است. این الزامات برای خدمات مدیکال تحت قوانین خاص طرحهای درمانی اعمال نمیشود.
Section § 1367.22
اگر دارویی برای شما تجویز شده که تحت پوشش طرح درمانی شماست و پزشک شما همچنان آن را برای وضعیت شما ایمن و مؤثر تشخیص داده و تجویز میکند، طرح شما نمیتواند پوشش آن را متوقف کند. با این حال، پزشکان همچنان میتوانند داروهای مناسب دیگر را تجویز کنند یا اجازه جایگزینی داروهای ژنریک را بدهند. این قانون فقط در صورتی اعمال میشود که دارو طبق تأیید سازمان غذا و دارو (FDA) استفاده شود، بنابراین، کاربردهای دیگر تحت پوشش این بخش نیستند، اما در مقررات دیگری به آنها پرداخته شده است. همچنین، این قانون با سایر الزامات قانونی برای مراقبت مستمر یا تصمیمات پزشکی واجد شرایط تداخلی ندارد. در نهایت، طرح شما مجاز است برای داروها سهم بیمار (کوپیمنت) یا فرانشیز دریافت کند، به شرطی که این هزینهها افشا شده و توسط مدیر طرح تأیید شده باشند.
Section § 1367.23
این قانون مقرر میدارد که از ۱ ژانویه ۱۹۹۴ به بعد، هر قرارداد طرح درمانی گروهی شامل قانونی باشد که طرح خدمات درمانی را ملزم میکند در صورت لغو طرح، دارندگان قرارداد را کتباً مطلع سازد.
سپس دارندگان قرارداد گروهی باید به سرعت یک نسخه واضح و صحیح از اطلاعیه لغو را برای هر مشترک پست کنند و مدرک پست را به طرح درمانی ارائه دهند.
این اطلاعیه همچنین باید به زبانی ساده، حقوق تبدیل مشترکین را در صورت فسخ طرح توضیح دهد.
Section § 1367.24
این قانون طرحهای خدمات درمانی ارائهدهنده مزایای داروهای تجویزی را ملزم میکند که فرآیندی سریع برای پزشکان جهت دریافت تأییدیه برای داروهای ضروری که در فهرست دارویی طرح نیستند، داشته باشند. طرحها باید این فرآیند را مستند کرده و هم برای اداره و هم برای پزشکان تجویزکننده قابل دسترسی نگه دارند.
اگر درخواستی برای داروی غیرفهرستی توسط طرح رد شود، باید دلایل کتبی و اطلاعاتی در مورد نحوه اعتراض به تصمیم را ارائه دهند. این قوانین زمانی که دارو مطابق با برخی مقررات موجود تجویز شده باشد، اعمال نمیشوند.
طرحهای درمانی همچنین باید سوابق دقیقی از فهرستهای دارویی خود، فرآیندهای تصمیمگیری و روابط با ارائهدهندگانی که بر تجویز دارو تأثیر میگذارند، نگهداری کنند. اداره این موارد را در طول بازرسیها بررسی خواهد کرد اما اطلاعات محرمانه را خصوصی نگه میدارد.
قوانین خاصی برای طرحهای Medi-Cal اعمال میشود، و هیچ چیز در این قانون مانع از ثبت شکایت یا درخواست بررسیهای پزشکی مستقل توسط اعضا از طریق سایر فرآیندهای موجود نمیشود.
Section § 1367.25
این قانون مقرر میدارد که اکثر طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا از ۱ ژانویه ۲۰۰۰ به بعد، روشهای پیشگیری از بارداری مورد تأیید FDA را برای ثبتنامکنندگان پوشش دهند. از ۱ ژانویه ۲۰۱۶، طرحها باید تمامی روشهای ضد بارداری مورد تأیید FDA، از جمله آنهایی که بدون نسخه در دسترس هستند، را بدون مشارکت در هزینه در صورتی که در شبکه باشند، پوشش دهند. از ۱ ژانویه ۲۰۲۴، برای روشهای ضد بارداری بدون نسخه، نیازی به نسخه نیست و باید بدون مشارکت در هزینه در دسترس باشند.
کارفرمایان مذهبی میتوانند طرحهایی را درخواست کنند که پوشش روشهای ضد بارداری را در صورت مغایرت با اعتقادات مذهبی آنها، مستثنی کند. این قانون همچنین پوشش عرضه تا ۱۲ ماهه داروهای ضد بارداری هورمونی خودمصرف را در یک بار توزیع شامل میشود. استثنائاتی برای خدمات خارج از شبکه اعمال میشود مگر اینکه به نحو دیگری مجاز باشد، و روشهای ضد بارداری برای استفاده آزمایشی نیازی به پوشش ندارند. این قانون تضمین میکند که روشهای ضد بارداری مورد نیاز برای سایر دلایل پزشکی یا سلامت پیشگیرانه همچنان پوشش داده میشوند.
Section § 1367.27
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که یک فهرست دقیق و بهروز از ارائهدهندگان را نگهداری کنند. از ۱ ژوئیه ۲۰۱۶، این فهرستها باید به صورت آنلاین و بدون محدودیت برای عموم قابل دسترسی باشند و نشان دهند که کدام ارائهدهندگان در حال حاضر طرف قرارداد هستند و بیماران جدید میپذیرند. تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۷، فهرستهای ارائهدهندگان باید از استانداردهای نامگذاری خاصی پیروی کنند. بهروزرسانی فهرستهای آنلاین حداقل هفتگی و برای نسخههای چاپی فصلی الزامی است، زیرا وضعیت یا اطلاعات ارائهدهندگان تغییر میکند.
فهرستها باید شامل اطلاعات جامع ارائهدهنده، مانند جزئیات تماس، تخصص، و اینکه آیا بیماران جدید میپذیرند یا خیر، باشند. طرحهای درمانی باید به سرعت نادرستیهای گزارش شده در فهرستها را اصلاح کنند و میتوانند پرداختها را به ارائهدهندگانی که اطلاعات خود را تأیید نمیکنند، به تأخیر بیندازند. اطلاعات نادرست فهرست که منجر به مشکلات برای بیمهشدگان شود، ممکن است منجر به پوشش هزینههای اضافی توسط طرح درمانی شود.
این قانون تضمین میکند که بیمهشدگان به اطلاعات دقیق ارائهدهنده، خدمات مترجم زبان، و دسترسی کامل به خدمات تحت پوشش دسترسی دارند. طرحها همچنین باید از رویههای تأیید اطلاعات فهرست و رسیدگی به تغییرات ارائهدهنده در شبکه پیروی کنند.
Section § 1367.28
این قانون کالیفرنیا ایجاب میکند که طرحهای جامع مراقبتهای بهداشتی تا 1 مارس 2025، فهرست ارائهدهندگان و مراکز تماس خود را بهروزرسانی کنند تا مشخص کنند کدام ارائهدهندگان درونشبکه خدمات تأییدکننده جنسیت را ارائه میدهند. این خدمات شامل انواع جراحیها، هورموندرمانیها و سایر درمانهای مرتبط با جنسیت است. ارائهدهندگان میتوانند درخواست دهند تا به این فهرست خدمات اضافه یا از آن حذف شوند. علاوه بر این، این قانون تغییری در تعهدات موجود تحت قانون حقوق مدنی آنرو برای کسبوکارها جهت ارائه خدمات برابر به همه افراد ایجاد نمیکند.
Section § 1367.29
این قانون از تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۱، طرحهای خدمات مراقبت بهداشتی را که خدمات حرفهای سلامت روان را پوشش میدهند، ملزم میکند تا به اعضای خود کارت شناسایی ارائه دهند. این کارت به دسترسی به اطلاعات مزایای بهداشتی، مانند شناسایی ارائهدهندگان درون شبکه و برای اهداف پردازش مطالبات، کمک میکند. حداقل، کارت باید شامل نام طرح بهداشتی، شماره شناسایی عضو، شماره تلفن تماس برای کمک، و آدرس وبسایت طرح باشد.
طرحهای بهداشتی باید این کارت را هنگام ثبتنام فرد یا در صورت هرگونه تغییر در پوشش که بر اطلاعات کارت تأثیر میگذارد، صادر کنند. اگر کارت بهداشتی عمومی طرح، این الزامات را برآورده کند، نیازی به صدور کارت جداگانه برای سلامت روان نیست. اگر مسئولیت صدور کارت به طرف دیگری واگذار شود، آنها نیز باید این قوانین را رعایت کنند.
این قانون طرحها را از استفاده از استانداردهای داده الکترونیکی منع نمیکند، اما انواع خاصی از بیمهها، مانند مکملهای مدیکر و بیمه فقط حوادث، را مستثنی میکند، مگر اینکه آنها طرحهای فقط سلامت رفتاری باشند که به سایر طرحهای بهداشتی نیازمند کارت شناسایی مرتبط هستند.
Section § 1367.30
Section § 1367.031
این قانون طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا را ملزم میکند که سالانه اطلاعاتی را در مورد حقوق اعضای خود برای دسترسی به موقع به خدمات درمانی، از جمله خدمات مترجم، ارائه دهند. این جزئیات باید به روشهای خاصی منتقل شوند: در اسناد پوشش، خبرنامهها، فهرستهای ارائهدهندگان و وبسایتها، از تاریخهای مشخص شده. هدف این است که اطمینان حاصل شود بیماران و ارائهدهندگان زمان انتظار برای نوبتدهی انواع مختلف مراقبت را درک میکنند و میدانند چگونه در صورت عدم دریافت ارجاع به موقع، کمک دریافت کنند. علاوه بر این، طرحهای خدمات درمانی باید ارائهدهندگان طرف قرارداد خود را در مورد این تعهدات و نحوه درخواست کمک یا ثبت شکایت در صورت وجود مشکل در دسترسی به مراقبت، مطلع سازند.
این الزام همچنین شامل طرحهای مراقبت مدیریت شده مدیکال با اداره خدمات درمانی کالیفرنیا میشود.
Section § 1367.31
این قانون تضمین میکند که از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۷، طرحهای درمانی در کالیفرنیا نمیتوانند بیماران را ملزم به دریافت ارجاع برای دسترسی به خدمات مراقبتهای بهداشت باروری و جنسی کنند. این شامل خدماتی است که در بخشهای قانونی دیگر مشخص شدهاند، اما خدماتی را که طبق یک قانون دیگر نیاز به ارجاع دارند، پوشش نمیدهد. این قانون برای همه، حتی خردسالان، اعمال میشود. طرحهای درمانی میتوانند قوانین معقولی برای استفاده از این خدمات بهداشتی تعیین کنند، اما این قوانین نباید سختگیرانهتر از قوانینی باشند که برای سایر ارائهدهندگان خدمات بهداشتی اعمال میشوند. برای دسترسی مستقیم به این خدمات، نیازی به تأیید قبلی نیست. طرحها نمیتوانند قوانین اضافی در مورد داروهای ضد بارداری فراتر از قوانین موجود داشته باشند. برخی از طرحهای درمانی که نیازی به ارجاع ندارند یا آنهایی که تحت قوانین رفاهی خاصی هستند، از این قانون معاف هستند.
Section § 1367.32
این قانون از طرحهای بیمه درمانی کارفرمایان مذهبی در کالیفرنیا که سقط جنین و پیشگیری از بارداری را پوشش نمیدهند، میخواهد تا در ابتدا و هر سال به کارمندان خود اطلاع دهند که کدام خدمات سقط جنین و پیشگیری از بارداری تحت پوشش طرح آنها نیست. آنها همچنین باید اطلاعاتی در مورد خدماتی که بدون هزینه از طریق برنامه برابری سلامت باروری کالیفرنیا در دسترس هستند، ارائه دهند. تعاریف اصطلاحاتی مانند سقط جنین، پیشگیری از بارداری و کارفرمای مذهبی ذکر شده است و اشاره میکند که این قانون سایر الزامات قانونی در این فصل را تغییر نمیدهد.
Section § 1367.33
Section § 1367.34
این قانون ایجاب میکند که از 1 ژانویه 2022، تمام طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا باید هزینههای کیتهای تست خانگی برای بیماریهای مقاربتی (STD) را پوشش دهند، از جمله هزینههای مربوط به پردازش این تستها. این کیتها برای آزمایشهایی هستند که پزشک تجویز میکند یا بر اساس دستورالعملهای بالینی و نیازهای بیمار برای استفاده خانگی ارائه میشوند. این پوشش زمانی اعمال میشود که این تستها توسط ارائهدهندگان خدمات درمانی درون شبکه تجویز شوند.
اصطلاح «کیت تست خانگی» به محصولاتی اشاره دارد که توسط سازمانهایی مانند CDC یا کارگروه خدمات پیشگیرانه توصیه شدهاند، دارای تأییدیه FDA هستند و به افراد اجازه میدهند نمونههای خود را برای آزمایش STD، از جمله HIV، در خانه جمعآوری کنند. با این حال، این قانون برای طرحهای تحت پوشش برخی خدمات درمانی دولتی، مانند Medi-Cal، که مقررات خاص خود را دارند، اعمال نمیشود.
Section § 1367.035
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که دادههای دقیقی در مورد کفایت شبکه خود به اداره مربوطه ارائه دهند. این شامل اطلاعاتی در مورد محل ارائهدهندگان، تخصصها، امتیازات پذیرش بیمار و ظرفیت خدمترسانی به بیماران است. علاوه بر این، هرگونه شکایت مربوط به کفایت شبکه از سال گذشته نیز باید گزارش شود.
اگر یک طرح از شبکههای متفاوتی برای خطوط مدیکال، بازار انفرادی یا گروههای کوچک خود استفاده میکند، باید دادهها را برای هر یک جداگانه ارسال کند. اداره این گزارشها را برای اطمینان از رعایت قوانین بررسی خواهد کرد و همین دادهها باید برای ارائهدهندگان مدیکال با اداره دولتی خدمات مراقبتهای بهداشتی نیز به اشتراک گذاشته شود. اداره باید از گزارشدهی تکراری خودداری کند، اما در صورت لزوم میتواند اطلاعات بیشتری درخواست کند. اگر الزامات دادهای اضافی در سال آینده اعمال شود، طرحها تا 1 نوامبر مطلع خواهند شد. طرحهای درمانی میتوانند ارائهدهندگان را ملزم به رعایت این الزامات گزارشدهی کنند.
Section § 1367.35
این قانون طرحهای مراقبت بهداشتی در کالیفرنیا را ملزم میکند که مراقبتهای پیشگیرانه جامع برای کودکان ۱۶ ساله یا کمتر را، هنگامی که از طریق طرحهای گروهی ارائه میشوند، پوشش دهند. این مراقبت باید شامل معاینات منظم سلامت، واکسیناسیونها و آزمایشهای آزمایشگاهی ضروری باشد، مطابق با دستورالعملهای تعیین شده توسط آکادمی اطفال آمریکا و برنامه واکسیناسیون کودکان. طرحها باید اعضای گروهی فعلی و آتی را در مورد این مزایا مطلع کنند. استثنائاتی برای طرحهایی که توسط مقررات خاصی معاف شدهاند، اعمال میشود.
Section § 1367.36
این قانون بیان میکند که از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۰۱، قراردادهای درمانی در کالیفرنیا نمیتوانند پزشکان یا گروههای پزشکان را مجبور کنند که بار مالی تهیه واکسن برای کودکان را بر عهده بگیرند. پزشکان مجبور به پوشش این هزینهها نخواهند بود مگر اینکه صراحتاً در قراردادهای خود با آن موافقت کرده باشند.
اگر قراردادی شامل واکسیناسیون کودکان نباشد، طرحهای درمانی باید پزشکان را بر اساس کمترین مبلغ از هزینه واقعی، قیمت عمدهفروشی متوسط، یا کمترین هزینه موجود از طریق منابع ارائهشده توسط طرح درمانی، بازپرداخت کنند. پرداخت باید ظرف ۴۵ روز پس از دریافت مدارک اثبات انجام خدمت صورت گیرد.
پزشکان میتوانند انتخاب کنند که ریسک مالی واکسنها را بر عهده بگیرند، اما فقط در صورتی که از طریق مذاکره با طرح درمانی و با استفاده از دادههای تجربی گذشته توافق شده باشد. با این وجود، هیچ طرحی نمیتواند آنها را مجبور به پذیرش این ریسک مالی کند. هزینههای تهیه واکسنهای الزامی نمیتواند در نرخ سرانه ثابت یک پزشک گنجانده شود.
Section § 1367.37
این قانون ایجاب میکند که اکثر طرحهای درمانی، از ۱ ژوئیه ۲۰۲۵ به بعد، باید مراقبتهای اورژانس و پیگیری را برای افرادی که قربانی تجاوز یا آزار جنسی شدهاند، بدون تحمیل هیچ هزینه اضافی مانند فرانشیز یا کسورات، تا نه ماه پس از شروع درمان پوشش دهند. مراقبتهای پیگیری شامل خدمات پزشکی مرتبط با حادثه میشود. این پوشش بدون هزینه در صورتی اعمال میشود که درخواستهای خسارت با کدهای تشخیصی خاص مربوط به تجاوز یا آزار جنسی ارسال شوند.
طرحهای درمانی نمیتوانند از قربانیان بخواهند که گزارش پلیس ثبت کنند یا برای دسترسی به این پوشش، متجاوز متهم یا محکوم شود. به طور کلی، مراقبتهای پیگیری باید در شبکه ارائهدهندگان طرح ارائه شود، اما اگر خدمات ضروری در شبکه موجود نباشد، طرحها باید مراقبت را خارج از شبکه هماهنگ کنند، به ویژه در موارد اورژانسی.
برای طرحهای درمانی با فرانشیز بالا، این قانون تنها پس از پرداخت فرانشیز سالانه اعمال میشود. هرگونه سهم هزینه، حق بیمه را شامل نمیشود. این پوشش همچنین تحت بخشهای خاصی از قانون مدنی، بخشی از «خدمات حساس» محسوب میشود.
Section § 1367.38
این قانون طرحهای درمانی در کالیفرنیا را ملزم میکند که پیشگیری، تشخیص و درمان PANDAS و PANS را برای قراردادهای صادر شده، اصلاح شده یا تمدید شده در یا پس از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ پوشش دهند. پوشش باید شامل درمانهای مختلفی مانند آنتیبیوتیکها و ایمونوتراپی باشد، به شرطی که طبق دستورالعملهای متخصصان از نظر پزشکی ضروری باشند. هزینههای این درمانها نباید بیشتر از سایر مزایا باشد و مجوزهای مراقبت باید به موقع صادر شوند.
مهم است که طرحها نمیتوانند درمان را بر اساس درمانهای قبلی یا نامهای تشخیصی متفاوت رد کنند و باید از دستورالعملهای درمانی خاص متخصصان پیروی کنند. تا زمانی که کدهای رسمی در دسترس قرار گیرند، PANDAS و PANS برای اهداف صورتحساب باید به عنوان انسفالوپاتی خودایمنی طبقهبندی شوند.
Section § 1367.39
این قانون مقرر میدارد که قراردادهای طرح خدمات درمانی که از ۱ ژانویه ۲۰۲۲ صادر، اصلاح یا تمدید شدهاند و خدمات اطفال و مراقبتهای پیشگیرانه را پوشش میدهند، باید پوشش غربالگری تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) را نیز شامل شوند. مشارکت در هزینه همچنان میتواند اعمال شود، اگر از نظر قانونی مجاز باشد.
ACEs به تجربیات مضر یا تهدیدکنندهای اشاره دارد که به طور منفی بر رفاه کودک در جنبههای مختلفی مانند سلامت جسمی یا عاطفی تأثیر میگذارد.
وزارت بهداشت ممکن است رهنمودهایی را برای اجرای این الزام صادر کند و این رهنمودها بر اساس قوانین موجود Medi-Cal خواهد بود. با این حال، طرحهای درمانی میتوانند بیش از حداقل الزامات Medi-Cal را ارائه دهند.
Section § 1367.041
این قانون کالیفرنیا طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که اگر در بازارهای فردی یا گروه کوچک به زبانهای غیرانگلیسی بازاریابی یا تبلیغ میکنند، اسناد کلیدی را به همان زبانها ارائه دهند. این اسناد شامل نامههای خوشآمدگویی، مواد درخواست، و اطلاعیههای مربوط به خدمات ترجمه، ثبت شکایت، و خلاصههای مزایا میشود. این امر دسترسی زبانی را برای افراد با مهارت محدود در زبان انگلیسی تضمین میکند.
تمامی ترجمهها باید توسط مترجمان آموزشدیده و واجد شرایط انجام شود. این قانون در مورد طرحهای تخصصی که مزایای بهداشتی ضروری را ارائه نمیدهند، اعمال نمیشود.
Section § 1367.41
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که یک کمیته دارو و درمان داشته باشند که فهرست داروهای تأیید شده را مدیریت کند. از سال ۲۰۱۷، این کمیتهها باید شامل متخصصان پزشکی مختلف باشند و به طور منظم برای بررسی و بهروزرسانی فهرستهای دارویی بر اساس شواهد علمی و بهترین شیوهها تشکیل جلسه دهند. اعضا باید از تضاد منافع خودداری کنند و حداقل ۲۰ درصد از آنها نباید با تولیدکنندگان دارو تضاد منافع داشته باشند. کمیته باید اطمینان حاصل کند که فهرستهای دارویی طیف وسیعی از درمانها را پوشش میدهند، به دستورالعملهای پزشکی پذیرفته شده پایبند هستند و دسترسی عادلانه بیماران را فراهم میکنند. سیاستها باید سالانه بازبینی شوند تا استثناها و تأییدیههای داروهای جدید به طور مؤثر مدیریت شوند.
Section § 1367.042
این قانون طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی را ملزم میکند تا اعضای خود و عموم مردم را در مورد جنبههای کلیدی خاصی آگاه سازند: خدمات کمک زبانی که به صورت رایگان در دسترس هستند، کمکهای جانبی برای افراد دارای معلولیت، و تضمین عدم تبعیض بر اساس ویژگیهای مختلف مانند نژاد، جنسیت یا معلولیت.
اعضا باید هم در ابتدا و هم هر سال هنگام تمدید، در مورد رویههای رسیدگی به شکایات و شکایات تبعیض مطلع شوند. جزئیات باید به طور برجسته در اسناد پوشش، ارتباطات سالانه و در وبسایت طرح بهداشتی قابل مشاهده باشد.
برخی از طرحهای تخصصی ممکن است درخواست معافیت از این الزامات را داشته باشند، مگر اینکه مزایای سلامت روان را ارائه دهند، در این صورت واجد شرایط چنین معافیتهایی نیستند، مگر اینکه برنامههای کمک به کارکنان باشند. معافیتها باید به صورت عمومی در وبسایت اداره (department) افشا شوند. این مقررات در مورد برخی از طرحهای مراقبت مدیریت شده مدیکال اعمال نمیشود.
Section § 1367.42
Section § 1367.043
این قانون از طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی در کالیفرنیا میخواهد که اطمینان حاصل کنند کارکنانشان آموزش شایستگی فرهنگی را با تمرکز بر مراقبتهای بهداشتی فراگیر ترنس برای افراد ترنسجندر، دارای تنوع جنسیتی و اینترسکس تکمیل کنند. هدف این آموزش بهبود ارتباطات، رسیدگی به نابرابریهای بهداشتی و احترام به هویتهای جنسیتی است.
این آموزش شامل تاریخچه و تأثیر محرومیت، استفاده صحیح از نامها و ضمایر، و ارائه دیدگاههایی از گروههای مرتبط است. طرحها همچنین باید به برنامههای درسی تأیید شده پایبند باشند. اگر شکایتی در مورد ارائه مراقبت فراگیر ترنس ثبت و تأیید شود، کارکنان باید دورههای بازآموزی را بگذرانند.
در صورت گزارش تبعیض بر اساس هویت جنسیتی، این شکایات بررسی شده و احتمالاً به اداره حقوق مدنی ارجاع داده میشوند. این اداره شکایات مرتبط را نظارت و به صورت عمومی گزارش میکند. طرحهای مراقبتهای بهداشتی نیز باید با دستورالعملها و مقررات در حال تحول اداره که تا 1 ژوئیه 2027 انتظار میرود، مطابقت داشته باشند.
Section § 1367.43
Section § 1367.045
Section § 1367.45
این قانون حکم میکند که هر طرح درمانی که پس از ۱ ژانویه ۲۰۰۲ آغاز یا تغییر یافته است، باید واکسن ایدز مورد تأیید FDA و توصیه شده توسط سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده را پوشش دهد. این قانون پوشش کارآزماییهای بالینی واکسن ایدز یا داروهای جدید تحقیقاتی را الزامی نمیکند. طرحهای درمانی نمیتوانند هزینههای این واکسنها را به سایر ارائهدهندگان منتقل کنند مگر اینکه شرایط خاصی برآورده شود. طرحها همچنان مجازند برای واکسنها بهترین قیمتها را مذاکره کنند، و این قانون نظارت دولتی بر نحوه گنجاندن داروهای تجویزی توسط طرحها را محدود نمیکند.
Section § 1367.46
از ۱ ژانویه ۲۰۰۹ به بعد، هر قرارداد طرح خدمات درمانی، چه جدید و چه اصلاحشده، باید پوشش آزمایش HIV را شامل شود. این موضوع حتی اگر آزمایش مستقیماً به مشکل اصلی پزشکی که تحت درمان است، مربوط نباشد نیز صدق میکند.
Section § 1367.47
این قانون میزان مبلغی را که یک طرح درمانی میتواند از اعضا (بیمه شدگان) برای داروهای تجویزی در داروخانه دریافت کند، تنظیم میکند. اعضا (بیمه شدگان) باید مبلغ کمتر را بین قیمت سهم هزینه طرح خود یا قیمت خردهفروشی دارو پرداخت کنند. داروخانهها نمیتوانند بیش از قیمت خردهفروشی دارو را دریافت کنند، حتی اگر مبلغ سهم هزینه بیشتر باشد. پرداختها در داروخانه به عنوان بخشی از فرانشیز و سقف پرداخت از جیب محاسبه میشوند، گویی عضو (بیمه شده) مبلغ سهم هزینه بالاتر را پرداخت کرده است.
Section § 1367.49
این قانون از محدود کردن توانایی طرحهای خدمات درمانی برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات هزینه و کیفیت با مصرفکنندگان و خریداران توسط قراردادهای بین طرحهای خدمات درمانی و ارائهدهندگان جلوگیری میکند. چنین قراردادهایی باید امکان اشتراکگذاری شفاف در مورد هزینه درمانها و کیفیت خدمات را فراهم کنند.
اگر هر بند قراردادی با این قانون مغایرت داشته باشد، باطل و بیاعتبار است. طرح خدمات درمانی باید به ارائهدهندگان یک اخطار ۳۰ روزه برای بررسی دادهها و روشهای مورد استفاده برای تدوین اطلاعات هزینه و کیفیت، قبل از به اشتراک گذاشتن آن با مصرفکنندگان، بدهد.
اطلاعات به اشتراک گذاشته شده باید برای ویژگیهای مختلف بیماران تعدیل شود تا انصاف تضمین شود. وبسایتهایی که دادهها را به اشتراک میگذارند باید بیانیهای شامل اذعان به اختلافات احتمالی در مورد تفسیر دادهها را درج کنند. ارائهدهندگان همچنین میتوانند برای پاسخهای خود به وبسایتهای خود پیوند دهند.
این بخش تعاریف اصطلاحاتی مانند "مصرفکنندگان"، "ارائهدهندگان" و "خریداران" را که در این قانون استفاده شدهاند، مشخص میکند. علاوه بر این، بخشهای دیگر، مانند بخش 1390، برای این قانون اعمال نمیشوند.
Section § 1367.50
این قانون بیان میکند که قراردادهای مراقبتهای بهداشتی نمیتوانند مانع از به اشتراکگذاری دادههای مطالبات شوند، اگر طرح از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۳ یا پس از آن صادر یا تغییر یافته باشد. این اطلاعات میتواند با نهادهای واجد شرایط خاصی به اشتراک گذاشته شود، مشروط بر اینکه تمام قوانین حریم خصوصی ایالتی و فدرال، مانند HIPAA، رعایت شوند. این قانون اصطلاحات کلیدی را تعریف میکند: «ارائهدهنده» یک مرکز مانند بیمارستان است و «تأمینکننده» یک پزشک یا متخصص مشابه است.
Section § 1367.51
این قانون طرحهای خدمات درمانی (به جز طرحهای تخصصی) در کالیفرنیا را ملزم میکند که تجهیزات و لوازم خاصی را برای مدیریت دیابت، مانند دستگاههای پایش قند خون و پمپهای انسولین، در صورت لزوم پزشکی، پوشش دهند. این پوشش شامل دیابت وابسته به انسولین، دیابت غیروابسته به انسولین و حتی دیابت بارداری میشود. این قانون همچنین پوشش آموزش و تعلیم سرپایی دیابت را برای کمک به افراد در مدیریت صحیح وضعیت خود الزامی میکند.
این قانون تصریح میکند که سهم بیمهشده برای این لوازم و آموزشهای مرتبط با دیابت نباید بیشتر از سهم بیمهشده برای مزایای مشابه در طرح باشد. طرحها همچنین باید این مزایا را به وضوح در مدارک پوشش خود افشا کنند و نمیتوانند پوشش موجود را به دلیل این قانون کاهش دهند. علاوه بر این، این بخش اختیار اداره بهداشت را برای نظارت بر انطباق طرح، به ویژه در مواردی که پوشش داروهای تجویزی مطرح است، تضمین میکند.
Section § 1367.54
این قانون ایجاب میکند که هر طرح درمانی گروهی یا انفرادی در کالیفرنیا که مزایای زایمان ارائه میدهد، باید پوشش برنامه غربالگری پیش از تولد کالیفرنیا را شامل شود، بدون نیاز به پرداختهای اضافی مانند فرانشیز یا کسر از پرداخت از سوی بیمار. طرحهای درمانی نمیتوانند مشارکت در این برنامه را برای واجد شرایط شدن برای سایر خدمات اجباری کنند، و باید ارائهدهندگان خدمات را بر اساس نرخهای تعیین شده توسط ایالت جبران کنند.
Section § 1367.0061
این قانون از ۱ ژوئیه ۲۰۲۲، طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا را ملزم میکند که پیشرفت هر عضو را به سمت فرانشیز سالانه و حداکثر هزینه از جیب خود برای مزایای درمانی تحت پوشش پیگیری کنند. آنها باید هر ماه که از مزایا استفاده میشود، بهروزرسانیهایی در مورد این موجودیها ارائه دهند و به اعضا اجازه دهند در هر زمان موجودی بهروز خود را درخواست کنند. این امر هم برای طرحهای انفرادی و هم برای طرحهای گروهی اعمال میشود.
طرحها باید این بهروزرسانیها را از طریق پست ارسال کنند، مگر اینکه عضو انتخاب کند آنها را به صورت الکترونیکی دریافت کند. اعضا میتوانند در صورت انصراف قبلی، دوباره دریافت بهروزرسانیهای پستی را انتخاب کنند. این قانون همچنین حکم میکند که طرحهای درمانی اعضا را از حقوقشان طبق این بخش مطلع کنند، از جمله نحوه دریافت اطلاعات و تغییر تنظیمات اطلاعرسانی خود.
اگر پرداخت مطالبات به نهاد دیگری برونسپاری شود، آن نهاد نیز باید این قانون را رعایت کند، اما طرح اصلی خدمات درمانی در نهایت مسئول رعایت قانون باقی میماند.
Section § 1367.61
این قانون ایجاب میکند که هر طرح درمانی در کالیفرنیا که لارنژکتومی – عملی برای برداشتن تمام یا بخشی از حنجره – را پوشش میدهد، باید وسایل پروتزی را نیز پوشش دهد که به بیماران کمک میکند دوباره صحبت کنند. این قانون شامل طرحهایی میشود که از (1) ژانویه (1993) به بعد صادر، اصلاح، تحویل یا تمدید شدهاند. اگر طرحی با این قانون مغایرت داشته باشد، بیاعتبار است. پوشش این وسایل پروتزی همان شرایط فرانشیز و همپرداختی لارنژکتومی را خواهد داشت. اما، شامل دستگاههای صوتی الکترونیکی نمیشود.
Section § 1367.62
Section § 1367.63
این قانون کالیفرنیا مقرر میدارد که اکثر طرحهای خدمات درمانی باید جراحی ترمیمی را پوشش دهند. این جراحی برای اصلاح ساختارهای غیرطبیعی بدن ناشی از مواردی مانند نقایص مادرزادی یا آسیبها، به منظور بهبود عملکرد یا ظاهر، ضروری است. قانون تمایز روشنی بین جراحی ترمیمی و جراحی زیبایی قائل میشود و تضمین میکند که جراحی زیبایی تحت پوشش قرار نمیگیرد. فقط پزشکان واجد شرایط میتوانند درخواستهای درمان را رد کنند، و از اواسط سال ۲۰۱۰، جراحی ترمیمی شامل برخی خدمات دندانپزشکی برای شکاف کام نیز میشود. طرحهای درمانی میتوانند از معیارهای مختلفی برای ارزیابی درخواستهای جراحی استفاده کنند، و برای خدمات مدیکال، جراحی باید بیش از بهبود حداقلی در ظاهر ارائه دهد. برخی استثناها برای طرحهای مدیکال خاص که برنامههای مشخصی را پوشش نمیدهند، اعمال میشود.
Section § 1367.64
این قانون طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا را که پس از ۱ ژانویه ۱۹۹۹ صادر، اصلاح یا تمدید میشوند، ملزم میکند که غربالگری و تشخیص سرطان پروستات را پوشش دهند. این شامل آزمایشهایی مانند آزمایش آنتیژن اختصاصی پروستات (PSA) و معاینات رکتال دیجیتال میشود، در صورتی که از نظر پزشکی ضروری و مناسب تشخیص داده شوند.
این قانون نه یک مزیت جدید ایجاد میکند و نه مانع از اعمال فرانشیز یا سهم بیمار توسط طرحهای بیمه برای این خدمات میشود. همچنین، این قانون طرحها را ملزم نمیکند که خدمات ارائهشده توسط ارائهدهندگان غیرطرف قرارداد را پوشش دهند، مگر اینکه بیمار توسط یک پزشک یا پرستار متخصص طرف قرارداد ارجاع داده شود.
Section § 1367.65
این قانون کالیفرنیا ایجاب میکند که طرحهای خدمات درمانی (به استثنای طرحهای تخصصی) پوشش ماموگرافی را هم برای اهداف غربالگری و هم تشخیصی فراهم کنند. این پوشش زمانی در دسترس است که یک متخصص بهداشت مشارکتکننده مانند پرستار متخصص، ماما-پرستار، دستیار پزشک یا پزشک، بیمار را ارجاع دهد.
این قانون اجازه میدهد که سهم بیمار و فرانشیز اعمال شود و پوشش را به رویههای دیگر گسترش نمیدهد مگر اینکه توسط طرح مشخص شده باشد. همچنین، خدمات ماموگرافی باید توسط یک ارائهدهنده مشارکتکننده ارائه شود، مگر اینکه به طور خاص توسط متخصص بهداشت درون شبکه طرح به یک ارائهدهنده خارج از شبکه ارجاع داده شود.
Section § 1367.66
این قانون کالیفرنیا اکثر طرحهای درمانی را ملزم میکند که از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۰۲ به بعد، در صورت ارجاع توسط پزشک، پرستار متخصص، یا ماما پرستار گواهیشده، غربالگری سالانه سرطان دهانه رحم را پوشش دهند. انواع غربالگریهای تحت پوشش شامل آزمایش پاپ و آزمایشهای ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) تأیید شده توسط FDA است. این پوشش یک مزیت جدید نیست، بلکه تضمین میکند که غربالگریها تحت پوشش قرار میگیرند اگر طرح قبلاً شامل درمان سرطان دهانه رحم باشد.
از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۴، طرحهای درمانی باید واکسن HPV را بدون هیچ هزینهای برای بیمار، به این معنی که هیچ فرانشیز یا سهم بیمار مجاز نیست، برای کسانی که توسط FDA تأیید شدهاند، پوشش دهند.
Section § 1367.67
اگر در کالیفرنیا یک طرح درمانی دارید که خدمات بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را پوشش میدهد، باید تشخیص، درمان و مدیریت پوکی استخوان را نیز پوشش دهد. این امر برای تمام طرحهایی که پس از اول ژانویه 1994 صادر یا بهروزرسانی شدهاند، اجباری است. این پوشش میتواند شامل هر فناوری مورد تأیید FDA باشد که از نظر پزشکی ضروری تلقی میشود، مانند اندازهگیری تراکم استخوان.
Section § 1367.68
اگر در کالیفرنیا هستید و قرارداد طرح درمانی شما پس از ۱ ژوئیه ۱۹۹۵ تنظیم یا تغییر یافته است، نمیتواند پوشش جراحیهای فک بالا یا پایین، یا مفاصل مرتبط را مستثنی کند، اگر این استثنا به این معنی باشد که شما مراقبتهای بهداشتی اولیه ضروری از نظر پزشکی را دریافت نمیکنید. این قانون برای تمام قراردادهای طرح درمانی که هزینههای بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را پوشش میدهند، اعمال میشود، اما شامل طرحهای تخصصی نمیشود.
علاوه بر این، در حالی که خدمات دندانپزشکی میتوانند از پوشش مستثنی شوند، این امر نمیتواند منجر به محرومیت از خدمات درمانی اولیه ضروری شود.
Section § 1367.69
این قانون ایجاب میکند که از ۱ ژانویه ۱۹۹۵ به بعد، تمام طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا که پوشش بیمارستانی، پزشکی یا جراحی ارائه میدهند، باید به متخصصان زنان و زایمان اجازه دهند تا در صورت برآورده کردن معیارهای خاص، به عنوان پزشکان مراقبتهای اولیه خدمت کنند. این بدان معناست که این متخصصان میتوانند مراقبتهای اولیه بیمار را مدیریت کنند و طیف وسیعی از مسائل بهداشتی از جمله پیشگیری، شرایط حاد و مزمن، و نیازهای سلامت روان را پوشش دهند.
Section § 1367.71
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که بیهوشی عمومی و هزینههای مرکز را برای برخی اقدامات دندانپزشکی، در صورتی که نیاز به انجام در بیمارستان یا مرکز جراحی باشد، پوشش دهند. این پوشش عمدتاً برای بیماران زیر هفت سال، افراد دارای ناتوانیهای رشدی و سایر افرادی است که وضعیت سلامتیشان ایجاب میکند. این شامل پوشش حقالزحمه دندانپزشک یا خود اقدام دندانپزشکی نمیشود. طرح ممکن است قبل از پوشش این هزینهها، مجوز قبلی را درخواست کند و این امر بر پوشش خدمات درمانی اولیه تأثیری نمیگذارد.
Section § 1367.0085
Section § 1367.205
این بخش از قانون، الزامات مربوط به طرحهای درمانی را که داروهای تجویزی را پوشش میدهند و دارای فهرستهای دارویی هستند، مشخص میکند. این طرحها باید فهرستهای دارویی خود را به صورت آنلاین و قابل جستجو برای همه، از جمله ثبتنامکنندگان و سازمانها، منتشر کنند. این فهرستها باید هر ماه بهروزرسانی شوند. پس از توسعه یک الگوی استاندارد، طرحها موظف خواهند بود از آن برای ارائه واضح اطلاعات دارویی استفاده کنند.
این الگو، که با مشارکت در جلسات عمومی توسعه یافته است، باید جزئیات مختلفی مانند ردههای سهم هزینه، کنترلهای استفاده (مانند مجوز قبلی)، داروهای ترجیحی را نشان دهد و ثبتنامکنندگان را در مورد نحوه دریافت داروهای ضروری که در فهرست نیستند، آموزش دهد. همچنین باید پوشش داروهای ژنریک و با نام تجاری و ردههای دارویی را نیز مشخص کند.
Section § 1367.206
این قانون به طرحهای درمانی اجازه میدهد تا از درمان مرحلهای استفاده کنند، که در آن بیماران باید داروهای خاصی را قبل از دیگران امتحان کنند، تا نسخهها را پوشش دهند، اگر چندین دارو بتوانند یک وضعیت را درمان کنند. با این حال، استثناها باید به سرعت اعطا شوند اگر پزشک توجیه کند که داروی مورد نیاز مناسب نیست، با در نظر گرفتن سابقه پزشکی بیمار و قضاوت حرفهای.
این قانون دلایل استثناها را مشخص میکند، مانند واکنشهای نامطلوب قبلی، بیاثر بودن، یا پایداری با داروی فعلی. هم ارائهدهندگان خدمات درمانی و هم بیماران میتوانند در صورت رد درخواستهای استثنای خود، تجدیدنظر کنند.
این قانون پزشکان را از تجویز داروی مناسب منع نمیکند و اجازه میدهد تا آزمایشهای ژنریک قبل از پوشش برند انجام شود. همچنین، طرحها باید از 1 ژانویه 2022، هنگام قرارداد بستن برای خدمات بازبینی استفاده، از این قوانین پیروی کنند.
Section § 1367.207
این قانون کالیفرنیا طرحهای درمانی ارائهدهنده مزایای داروهای تجویزی را ملزم میکند که اطلاعات دقیقی در مورد واجد شرایط بودن برای داروهای تجویزی، گزینههای فهرست دارویی، جزئیات سهم هزینه و هرگونه الزامات مدیریت مصرف را بنا به درخواست هم به بیمهشدگان و هم به پزشکان تجویزکننده آنها ارائه دهند. آنها باید این اطلاعات را به صورت بلادرنگ با استفاده از فرمتهای فناوری استاندارد ارائه کرده و اطمینان حاصل کنند که جزئیات حداکثر ظرف یک روز کاری پس از هرگونه تغییر، بهروز هستند.
طرحهای درمانی نمیتوانند مانع این درخواستها شوند یا پزشکان تجویزکننده را از به اشتراک گذاشتن این اطلاعات، ارائه جایگزینها یا بحث در مورد هزینههای دارو با بیمهشدگان محدود کنند. علاوه بر این، ارائهدهندگان نمیتوانند به دلیل تجویز داروهای جایگزین مقرونبهصرفه یا مناسب جریمه شوند.
این قانون همچنین تأیید میکند که قوانین افشا باید با قوانین حریم خصوصی فدرال، مانند هیپا، مطابقت داشته باشند و تعهدات موجود در مورد پوشش داروهای تجویزی یا افشاگریها بدون تغییر باقی میمانند.
Section § 1367.215
این قانون از طرحهای درمانی در کالیفرنیا میخواهد که داروهای مسکن تجویزی را برای بیماران لاعلاج در صورت لزوم پوشش دهند. طرح باید در مورد این درخواستها ظرف 72 ساعت پس از دریافت اطلاعات لازم تصمیم بگیرد. اگر درخواست را رد کنند یا به اطلاعات بیشتری نیاز داشته باشند، باید ظرف یک روز کاری به ارائهدهنده اطلاع دهند و دلیل آن را توضیح دهند. اگر مهلت بدون تصمیمگیری سپری شود، درمان تأیید شده تلقی میشود. سپس ارائهدهندگان باید هنگام شروع درمان، به طرح درمانی اطلاع دهند و مهلتهای منقضی شده، جزئیات بیمار و محل درمان را تأیید کنند. با این حال، این بخش داروهایی را که برای مصارف خارج از برچسب تجویز میشوند، پوشش نمیدهد که به طور متفاوتی رسیدگی میشوند. اداره همچنان اختیار دارد تا اطمینان حاصل کند که طرحها از این قوانین پیروی میکنند.
Section § 1367.241
این قانون طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا را ملزم میکند که از 1 ژانویه 2013 به بعد، برای تأییدیه قبلی داروهای تجویزی از یک فرم استاندارد یا فرآیند الکترونیکی استفاده کنند. اگر شرکتهای بیمه ظرف 72 ساعت (یا 24 ساعت در شرایط اضطراری) به درخواستهای تأییدیه قبلی پاسخ ندهند، درخواست به طور خودکار تأیید میشود. قوانین متفاوتی برای طرحهایی با تنظیمات مالی یا عملیاتی خاص اعمال میشود. فرم نباید بیش از دو صفحه باشد و باید به صورت الکترونیکی قابل دسترسی باشد. هم اداره بیمه و هم نظرات ذینفعان در ایجاد آن نقش داشتهاند. طرحها باید تصمیمات را به سرعت توضیح دهند و در صورت رد درخواستهای اولیه، امکان بازبینی مستقل را فراهم کنند.
Section § 1367.243
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که اطلاعات دقیق در مورد داروهای تجویزی، از جمله 25 داروی پرتجویز، 25 داروی پرهزینه، و 25 داروی با بیشترین افزایش سالانه هزینه را هر سال تا 1 اکتبر به یک اداره گزارش دهند. این کار به ارزیابی تأثیر هزینههای دارو بر حق بیمههای درمانی کمک میکند. سپس اداره یک گزارش کلی از تأثیرات را گردآوری و به صورت عمومی منتشر میکند، با این اطمینان که جزئیات خاص هیچ طرحی فاش نمیشود. داروهای تخصصی بر اساس استانداردهای Medicare تعریف میشوند. گزارش عمومی تا 1 ژانویه منتشر شده و در یک جلسه عمومی نیز ارائه میشود. اطلاعات، به غیر از گزارش عمومی، محرمانه باقی میماند.
Section § 1367.244
این بخش از قانون به افراد اجازه میدهد تا درخواست استثنا برای فرآیند درمان گامبهگام یک طرح درمانی را ارائه دهند، که این فرآیند شامل توالی امتحان کردن داروهای مقرونبهصرفهتر قبل از داروی تجویزی است. شما میتوانید این درخواستها را دقیقاً مانند درخواستهای مجوز قبلی برای داروها ارائه دهید. طرحهای درمانی باید به همان شیوه به آنها رسیدگی کنند. این قانون همچنین ایجاب میکند که درخواستهای استثنای درمان گامبهگام بخشی از یک فرم استاندارد شده باشند که برای مجوزهای قبلی استفاده میشود. استثنای درمان گامبهگام به معنای پوشش دادن داروی خاصی است که پزشک تجویز میکند، به جای پیروی از یک فرآیند معمول درمان گامبهگام.
Section § 1367.251
این قانون کالیفرنیا مقرر میدارد که از 1 ژانویه 2023، اکثر طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی باید خدمات سقط جنین، از جمله مراقبتهای مرتبط پیش از سقط جنین و پیگیری، را بدون هیچ هزینهای برای بیمار – بدون فرانشیز، سهم بیمار یا همبیمهگری – پوشش دهند. علاوه بر این، طرحها نمیتوانند محدودیتهایی مانند نیاز به تأیید قبلی یا تعیین سقفهای سالانه یا مادامالعمر برای خدمات سقط جنین سرپایی اعمال کنند. این قوانین همچنین شامل طرحهای مراقبت مدیریتشده مدیکال و ارائهدهندگان آنها میشود.
اگر یک طرح مراقبت بهداشتی وظایف مربوط به پوشش سقط جنین را به نهاد دیگری تفویض کند، آن نهاد نیز باید از این قوانین پیروی کند. با این حال، این بخش پوشش درمانهای آزمایشی را الزامی نمیکند و مانع از اطمینان اداره بهداشت از انطباق نمیشود.
برای طرحهای بهداشتی با فرانشیز بالا، بند عدم دریافت هزینه پس از پرداخت فرانشیز اعمال میشود. اداره میتواند تفسیر و راهنمایی در مورد این قانون ارائه دهد و مقررات رسمی تا 1 ژانویه 2026 تصویب خواهد شد.
Section § 1367.255
این قانون بیان میکند که از 1 ژانویه 2024، طرحهای خدمات درمانی نمیتوانند برای اقدامات وازکتومی از طریق فرانشیز یا سهم بیمار هزینه دریافت کنند، به جز برای طرحهای قدیمی و طرحهای حساب پسانداز سلامت. حتی در این موارد، مشارکت در هزینه باید حداقل باشد تا مزایای مالیاتی حفظ شود. چنین اقداماتی نباید هیچگونه تأخیر یا محدودیتی مانند مجوز قبلی داشته باشند. پوشش به طور مساوی برای همسران و افراد تحت تکفل اعمال میشود.
طرحهای مدیکال باید وازکتومی را پوشش دهند، مگر اینکه مسئولیت آنها توسط اداره دولتی به گونهای دیگر تعیین شده باشد، که در این صورت پوشش ممکن است بر اساس پرداخت به ازای خدمت باشد. کارفرمایان مذهبی میتوانند طرحهایی را بدون پوشش وازکتومی درخواست کنند اگر با اعتقاداتشان در تضاد باشد، اما باید سالانه به ثبتنامکنندگان اطلاع دهند. این قانون مانع نظارت دولتی نمیشود و پوشش درمانهای آزمایشی را الزامی نمیکند.
Section § 1367.624
Section § 1367.625
این قانون از طرحهای مراقبت بهداشتی میخواهد که یک برنامه سلامت روان مادران با تمرکز بر مراقبت با کیفیت و مقرونبهصرفه ایجاد کنند. این قانون حداقل یک غربالگری سلامت روان در دوران بارداری و یک غربالگری در اوایل دوره پس از زایمان را الزامی میکند، با غربالگریهای اضافی در صورت نیاز. این برنامه باید شامل دستورالعملهایی برای تشخیص، درمان و ارجاع باشد و این موارد را با ارائهدهندگان پزشکی به اشتراک بگذارد. به طرحها توصیه میشود که خدماتی مانند پوشش دولا و آموزش ارائهدهندگان را بهبود بخشند.
«سلامت روان مادران» شامل شرایطی است که در دوران بارداری و پس از زایمان رخ میدهد، از جمله افسردگی پس از زایمان. طرحهای بهداشتی تخصصی، به جز آنهایی که خدمات سلامت روان ارائه میدهند، معاف هستند. طرحهای مدیکال باید به معیارهای کیفی ایالتی پایبند باشند و تأییدیههای فدرال لازم را بدون به خطر انداختن بودجه، پیگیری کنند.
Section § 1367.626
این قانون طرحهای خدمات مراقبت بهداشتی در کالیفرنیا را ملزم میکند که تا ۱ ژانویه ۲۰۲۵، برنامههایی را با هدف کاهش نابرابریهای نژادی در سلامت مادر و نوزاد از طریق استفاده از دولاها ایجاد کنند. این برنامهها میتوانند بخشی از برنامههای موجود سلامت مادران یا گسترش آنها باشند.
اگر یک طرح مراقبت مدیریت شده مدیکال از قبل خدمات دولا را پوشش میدهد، با الزامات این قانون مطابقت دارد. این قانون، طرح مراقبت مدیریت شده مدیکال را بر اساس یک تعریف قانونی خاص دیگر تعریف میکند.
تا ۱ ژانویه ۲۰۲۷، ادارات مربوطه باید گزارشی در مورد اثربخشی این برنامهها به مجلس قانونگذاری ارائه دهند، که میتواند شامل دادههایی در مورد کیفیت مراقبت، بهبود دسترسی، موانع و موارد دیگر باشد.
Section § 1367.627
این قانون بیان میکند که از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ به بعد، ارائهدهندگان خدمات درمانی میتوانند برای دستگاهها، ایمپلنتها یا خدمات حرفهای مرتبط با پیشگیری از بارداری بلافاصله پس از زایمان، در صورتی که زایمان در یک بیمارستان مراقبتهای حاد عمومی یا مرکز زایمان دارای مجوز انجام شود، به طور جداگانه صورتحساب صادر کنند. این موارد نباید در پرداخت استاندارد برای روشهای مامایی گنجانده شوند.
پیشگیری از بارداری بلافاصله پس از زایمان به معنای قرار دادن دستگاههایی مانند IUD یا ایمپلنت قبل از ترخیص بیمار از بیمارستان یا مرکز زایمان است. این قانون تضمین میکند که این رویه صورتحسابدهی مانع دسترسی مستقیم بیماران به خدمات پیشگیری از بارداری و رضایت آگاهانه نمیشود.
Section § 1367.635
این قانون کالیفرنیا حکم میکند که طرحهای درمانی که ماستکتومی و دیسکسیون غدد لنفاوی را پوشش میدهند، باید به پزشک معالج و بیمار اجازه دهند تا طول مدت بستری در بیمارستان را بدون نیاز به تأیید قبلی از طرح تعیین کنند. این طرحها همچنین باید دستگاههای پروتزی و جراحیهای ترمیمی برای بازگرداندن تقارن، و همچنین هرگونه عوارض، مانند لنف ادم را پوشش دهند. پوشش شامل هر دو پستان آسیبدیده و سالم میشود، اگر برای دستیابی به ظاهری طبیعی لازم باشد. فقط پزشکان دارای مجوز میتوانند درخواستهای مراقبت را بر اساس این قانون رد کنند. طرحهای درمانی نمیتوانند مفاد مراقبت یا ترتیبات مالی را دستکاری کنند تا کیفیت پوشش را کاهش دهند. اطلاعیه این پوشش باید از ۱ ژوئیه ۱۹۹۹ در طرحهای خدماتی گنجانده شود، اما بازبینیهای گذشتهنگر و بررسیهای کیفیت همچنان مجاز هستند.
Section § 1367.656
این قانون ایجاب میکند که طرحهای بیمه درمانی که پوشش داروهای سرطان خوراکی را ارائه میدهند، از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۵ به بعد، هزینه پرداختی بیماران را برای یک دوره ۳۰ روزه به حداکثر ۲۵۰ دلار محدود کنند. این محدودیت صرفنظر از هرگونه فرانشیز اعمال میشود. با این حال، طرحهایی که به عنوان «طرحهای درمانی با فرانشیز بالا» طبقهبندی میشوند، باید این قانون را تنها پس از پرداخت فرانشیز سالانه توسط بیمهشده اعمال کنند. علاوه بر این، این داروها باید مطابق با استانداردهای پزشکی تجویز و ارائه شوند. این قانون شامل طرحهایی که فقط مراقبتهای دندانپزشکی یا بینایی را پوشش میدهند، یا طرحهای مرتبط با برنامه مدیکر نمیشود.
Section § 1367.665
این قانون تضمین میکند که طرحهای خدمات درمانی، به جز طرحهای تخصصی، آزمایشهای غربالگری سرطان را پوشش دهند. برای طرحهایی که از اول ژوئیه ۲۰۲۲ به بعد صادر میشوند، نیازی به مجوز قبلی برای آزمایش نشانگر زیستی بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته مرحله ۳ یا ۴ برای نظارت بر پیشرفت یا عود سرطان نیست. آزمایش نشانگر زیستی شامل بررسی نمونه زیستی بیمار، مانند خون یا بافت، برای یافتن تغییرات DNA یا RNA به منظور راهنمایی درمان است. با این حال، مجوز قبلی همچنان میتواند برای آزمایشهای نشانگر زیستی که به درمانهای مورد تأیید FDA برای این مراحل سرطان مرتبط نیستند، الزامی باشد. این قانون هیچ یک از حقوق مربوط به آزمایش نشانگر زیستی در کارآزماییهای بالینی را تغییر نمیدهد.
Section § 1367.667
این قانون طرحهای درمانی خاصی را در کالیفرنیا ملزم میکند که از 1 ژوئیه 2024، آزمایش نشانگر زیستی ضروری از نظر پزشکی را تحت پوشش قرار دهند. آزمایشهای نشانگر زیستی میتوانند به تشخیص، مدیریت یا نظارت بر وضعیت بیمار کمک کنند و باید معیارهای خاصی مانند تأیید FDA یا رعایت دستورالعملهای بالینی شناخته شده را برآورده کنند. این قانون شرایطی را که تحت آن این آزمایشها باید پوشش داده شوند، تشریح میکند و بر به حداقل رساندن اختلال در مراقبت، مانند اجتناب از بیوپسیهای مکرر، تأکید دارد. همچنین استثناهایی مانند قراردادهای مراقبت مدیریت شده مدیکال را مشخص میکند و اصطلاحات کلیدی مربوط به آزمایش نشانگر زیستی را تعریف میکند. محدودیتها در آزمایش را میتوان از طریق فرآیندهای شکایت مورد اعتراض قرار داد.
Section § 1367.668
این بخش حکم میکند که هر قرارداد طرح خدمات درمانی، به جز قراردادهای تخصصی، باید غربالگری سرطان روده بزرگ را بدون هیچ هزینهای برای بیمار پوشش دهد، به شرطی که این غربالگری دارای رتبه A یا B از کارگروه خدمات پیشگیرانه ایالات متحده باشد. این شامل هر کولونوسکوپی پیگیری نیز میشود، اگر آزمایش اولیه نشان دهد که چنین کولونوسکوپی لازم است. با این حال، اگر خدمات توسط ارائهدهندگان خارج از شبکه ارائه شوند، طرح ممکن است سهم هزینه را مطالبه کند.
Section § 1367.695
این قانون تضمین میکند که زنان در کالیفرنیا میتوانند مستقیماً به خدمات زنان و زایمان دسترسی داشته باشند، بدون نیاز به معرفینامه از پزشک دیگر. طرحهای درمانی باید به اعضا اجازه دهند که مستقیماً به متخصص زنان و زایمان یا پزشک خانوادهای که این خدمات را ارائه میدهد، مراجعه کنند. اگرچه طرحهای درمانی میتوانند قوانینی برای استفاده از این خدمات تعیین کنند، اما نمیتوانند آنها را محدودکنندهتر از قوانین مربوط به سایر خدمات مراقبتهای اولیه قرار دهند. طرحها میتوانند از متخصصان زنان و زایمان بخواهند که با پزشک مراقبتهای اولیه زن در مورد مراقبتهای او ارتباط برقرار کنند، اما برای دسترسی به این خدمات نیازی به تأیید قبلی نیست. این بخش همچنین اشاره میکند که الزامات ذکر شده در بخش دیگری از قانون (بخش 1367.69) را کاهش نمیدهد.
Section § 1368
این قانون طرحهای درمانی را ملزم میکند که یک سیستم رسیدگی به شکایات داشته باشند تا اعضا بتوانند شکایات خود را ارائه دهند و پاسخ دریافت کنند. طرحها باید سالانه اعضا را در مورد نحوه ثبت شکایات مطلع کرده و فرمهای مربوطه را ارائه دهند. آنها باید شکایات را ظرف پنج روز کتباً تأیید کرده و جزئیات فرآیند شکایت را ارائه دهند، مگر اینکه تا روز کاری بعدی حل و فصل شوند. شکایات باید مستند شده و به طور منظم بررسی شوند. طرحها باید پاسخهای کتبی واضحی به شکایات ارائه دهند، دلایل و در صورت لزوم، ضرورت پزشکی را توضیح دهند. در طول اختلافات مربوط به لغو یا عدم تمدید قراردادها، طرحها باید پوشش را تا زمان اتخاذ تصمیم ادامه دهند. اگر ثبتنامکنندگان از فرآیند رسیدگی به شکایات طرح راضی نباشند، میتوانند پرونده خود را به اداره ارجاع دهند، که اداره آن را بررسی کرده و ممکن است طرح را به دلیل سوءمدیریت شکایات جریمه کند. اداره همچنین بر مواردی که خدمات درمانی به تأخیر افتاده یا رد شدهاند نظارت میکند و اطمینان حاصل میکند که مراقبتهای لازم ارائه یا بازپرداخت میشوند. طرحها باید سوابق شکایات حل نشدهای که بیش از 30 روز از آنها گذشته است را نگهداری کرده و فصلی به مدیر گزارش دهند. ثبتنامکنندگان میتوانند قبل از ارجاع موضوع به اداره، میانجیگری را انتخاب کنند. این قانون حقوق بازبینی مستقل را در موارد لغو طرح، طبق الزامات قانون فدرال، تضمین میکند.
Section § 1368.01
این بخش از قانون، الزامات مربوط به سیستم رسیدگی به شکایات یک طرح درمانی را تشریح میکند. به طور کلی، شکایات باید ظرف 30 روز حل و فصل شوند. اما، برای موارد فوری که تهدیدی قریبالوقوع و جدی برای سلامت بیمار ایجاد میکنند، مانند درد شدید یا از دست دادن احتمالی جان، رسیدگی باید تسریع شود. بیمهشدگان و مشترکین باید از حق خود برای اطلاعرسانی این گونه شکایات به اداره مطلع شوند و ظرف سه روز بیانیهای در مورد وضعیت شکایت خود دریافت کنند. این بخش همچنین به مقررات خاصی برای طرحهای درمانی که داروهای تجویزی سرپایی را پوشش میدهند، اشاره میکند، به استثنای برخی قراردادهای مدیریتشده Medi-Cal.
Section § 1368.1
این بخش از قانون بهداشت و ایمنی توضیح میدهد که یک طرح درمانی چه کاری باید انجام دهد اگر پوشش را برای یک ثبتنامکننده با بیماری لاعلاج که درمانهایش آزمایشی تلقی میشوند، رد کند. ابتدا، طرح باید دلایل رد را ارائه دهد، جایگزینهای تحت پوشش را پیشنهاد کند و رویههای رسیدگی به شکایات را ظرف پنج روز کاری به ثبتنامکننده ارائه دهد. اگر ثبتنامکننده شکایتی را برای درخواست کنفرانس ثبت کند، طرح باید این را ظرف 30 روز ترتیب دهد، و حتی زودتر اگر فوریت پزشکی تشخیص داده شود. این کنفرانس به ثبتنامکننده اجازه میدهد تا رد پوشش را با فردی از طرح که میتواند تصمیمگیری کند، بحث کند. این قانون همچنین هیچ حقوق یا مسئولیتهای موجود دیگری را تحت بخشهای مرتبط بهداشت تغییر نمیدهد.
Section § 1368.02
این قانون مدیر را ملزم میکند تا یک شماره رایگان برای دریافت شکایات مربوط به طرحهای خدمات درمانی ایجاد کند. همچنین مقرر میدارد که هر طرح خدمات درمانی باید اطلاعات تماس خاصی را در اسنادی مانند قراردادها، گواهیهای پوشش، رویههای رسیدگی به شکایات و فرمهای شکایت درج کند. این اطلاعات شامل شماره رایگان، خط TDD، شماره طرح و وبسایت آنها با حروف پررنگ است. این قانون به ثبتنامکنندگان اطلاع میدهد که اگر شکایت آنها حل نشد یا در موارد اضطراری، میتوانند با اداره تماس بگیرند و ممکن است واجد شرایط بررسی پزشکی مستقل (IMR) برای ارزیابیهای بیطرفانه در مورد برخی تصمیمات پزشکی باشند.
Section § 1368.2
اگر در کالیفرنیا یک طرح خدمات درمانی گروهی (غیرتخصصی) دارید، در صورتی که پس از 1 ژانویه 2002 صادر شده باشد، باید مراقبت تسکینی را پوشش دهد. مراقبت تسکینی باید حداقل معادل آنچه مدیکر ارائه میدهد باشد. شما همچنان میتوانید مراقبتهای درمانی عادی را دریافت کنید، حتی زمانی که خدمات اولیه خاصی از مراقبت تسکینی را دریافت میکنید، قبل از اینکه به طور کامل مراقبت تسکینی را انتخاب کنید.
تعاریف و مقررات کالیفرنیا در مورد مراقبت تسکینی به تعاریف فدرال ارجاع میدهند اما آنها را برای مطابقت با نیازهای ایالتی تطبیق میدهند تا بهترین پوشش را برای مردم تضمین کنند. این قوانین در صورتی که شما از برنامه مدیکر برای مراقبت تسکینی استفاده میکنید، اعمال نمیشوند.
Section § 1368.03
این قانون کالیفرنیا فرآیند ثبت شکایات با یک طرح مراقبت بهداشتی را توضیح میدهد. به طور کلی، اگر مشکلی دارید، ممکن است لازم باشد تا ۳۰ روز فرآیند رسیدگی به شکایات طرح را طی کنید، قبل از اینکه شکایت خود را به اداره مراقبتهای بهداشتی مدیریتشده ببرید یا از سیستم بازبینی پزشکی مستقل استفاده کنید. با این حال، اگر وضعیت شما نیاز به توجه فوری دارد، اداره میتواند این دوره انتظار را نادیده بگیرد. اگر شکایت مربوط به مسائل انطباق (با قانون) نباشد، ممکن است برای تحقیق به یک سازمان دولتی دیگر ارسال شود.
این بخش در سال ۲۰۰۱ لازمالاجرا شد، اما تنها در صورتی که یک لایحه خاص، لایحه شماره ۵۵ مجلس، تصویب شده باشد.
Section § 1368.04
این قانون به مدیر اجازه میدهد تا طرحهای خدمات درمانی را در صورتی که از قوانین مربوط به رسیدگی به شکایات پیروی نکنند، مورد بررسی قرار دهد. اگر یک طرح کوتاهی کند و آسیب قابل توجهی به یک عضو وارد کند، مدیر میتواند پس از اطلاعرسانی و فرصت برگزاری جلسه رسیدگی، جریمههایی را اعمال کند. این جریمهها به یک صندوق ویژه واریز میشوند و علاوه بر هر اقدام دیگری است که مدیر ممکن است انجام دهد.
اگر یک طرح درمانی به طور مکرر و با آگاهی از مسئولیت خود، در رسیدگی صحیح به شکایات کوتاهی کند، مدیر میتواند آنها را جریمه کند. این جریمهها تنها گزینه برای اجرای قوانین نیستند و میتوانند در کنار سایر اقدامات قانونی استفاده شوند. هر جریمهای که جمعآوری میشود برای اهداف مشخصی جهت بهبود سیستم استفاده میشود.
Section § 1368.05
این بخش بیان میکند که به دلیل اصلاحات مراقبتهای بهداشتی در سال 2010، کالیفرنیا تصمیم گرفته است فعالیتهای کمک به مصرفکننده را به اداره مراقبتهای بهداشتی مدیریتشده منتقل کند. این اداره، در کنار سازمانهای جامعهمحور طرف قرارداد، به کالیفرنیاییها در مسیریابی پوشش مراقبتهای بهداشتی، رسیدگی به شکایات و آموزش مصرفکنندگان کمک خواهد کرد.
این سازمانهای جامعهمحور باید غیرانتفاعی باشند و در کمک به مصرفکنندگان مراقبتهای بهداشتی، به ویژه آنهایی که نیازهای خاصی مانند مهارت محدود در زبان انگلیسی دارند، تجربه داشته باشند. علاوه بر این، این سازمانها باید در جمعآوری و گزارشدهی دادهها در مورد مصرفکنندگانی که به آنها کمک میکنند، تخصص داشته باشند.
Section § 1368.5
این قانون ایجاب میکند که طرحهای درمانی باید خدمات انجام شده توسط داروسازان را پوشش داده و بازپرداخت کنند، اگر آنها در حیطه مهارتهای داروساز در داروخانههای طرف قرارداد باشند، یا در داروخانههای غیرطرف قرارداد اگر آن بخشی از طرح باشد. اما، این تنها زمانی اعمال میشود که خدمات داروساز به طور قانونی مجاز باشد و خدمات مشابه توسط سایر ارائهدهندگان خدمات درمانی پوشش داده شود. این قانون همچنین از پرداختهای تکراری برای یک خدمت جلوگیری میکند و بر پرداختها به پزشکان تأثیری نمیگذارد.
Section § 1368.7
این قانون تضمین میکند که اگر شما در کالیفرنیا عضو یک طرح خدمات درمانی هستید و تحت تأثیر وضعیت اضطراری ایالتی یا اضطراری بهداشتی قرار گرفتهاید، طرح باید دسترسی به مراقبتهای پزشکی ضروری را فراهم کند. هنگامی که چنین وضعیتی اعلام میشود، طرح درمانی شما باید به سرعت هرگونه اختلال در خدمات را گزارش دهد و توضیح دهد که چگونه به نیازهای درمانی شما رسیدگی میکند. این شامل قوانین انعطافپذیرتر در مورد تأییدیههای خدمات پزشکی، تمدید نسخهها و دسترسی به ارائهدهندگان خدمات، حتی در خارج از شبکه شما در صورت لزوم، میشود. همچنین میتوانید انتظار داشته باشید که یک شماره تلفن رایگان برای پاسخ به سؤالات مربوط به وضعیت اضطراری در دسترس باشد.
علاوه بر این، قانون تأکید میکند که اختیارات فرماندار و مدیر دستنخورده باقی میماند و مدیر میتواند راهنماییهایی را برای طرحهای درمانی در مورد رعایت این قانون در طول وضعیتهای اضطراری ارائه دهد. این راهنماییها مشمول رویههای بوروکراتیک معمول نیستند.
Section § 1368.015
این قانون، که از (1) ژوئیه (2003) لازمالاجرا است، طرحهای بهداشتی دارای وبسایت را ملزم میکند تا راهی آسان برای مشترکین جهت ثبت شکایات آنلاین فراهم کنند. وبسایتها باید دارای پیوند واضح “فرم شکایت” (GRIEVANCE FORM) باشند و ارسالها را به صورت امن پردازش کنند.
سیستم شکایت آنلاین نیاز به تأیید اداره مراقبتهای بهداشتی مدیریت شده دارد و باید به کاربران اجازه دهد اطلاعات را به راحتی وارد و ویرایش کنند. همچنین باید شامل پیوندی به وبسایت اداره باشد که حاوی بیانیهای است که توضیح میدهد مشترکین از کجا میتوانند برای شکایات کمک بگیرند.
استثنائاتی برای برخی طرحها و معافیتهای موقت برای طرحهایی که فاقد فناوری لازم هستند تا (1) ژانویه (2006) وجود دارد. این قانون همچنین اصطلاحات مربوط به ابزارهای وب مورد استفاده، مانند HTML و هایپرلینکها را تشریح میکند.
طرحهایی که خدمات سلامت روان ارائه میدهند، باید اطلاعات خاصی را به صورت آنلاین فراهم کنند، مگر اینکه این خدمات را برونسپاری کرده باشند، که در این صورت یک پیوند (لینک) کافی است.
Section § 1368.016
طرحهای خدمات درمانی که خدمات سلامت روان را در کالیفرنیا پوشش میدهند، باید اطلاعات خاصی را در وبسایتهای خود در دسترس قرار دهند یا پیوندی به آن ارائه کنند. این اطلاعات شامل یک شماره تماس برای پشتیبانی مزایای سلامت روان، یک پیوند به فهرست داروهای تجویزی، و خلاصهای از نحوه بررسی و تأیید خدمات توسط آنها است. آنها همچنین باید جزئیاتی در مورد نحوه ثبت شکایات توسط اعضا، درخواست تداوم مراقبت، و درخواست بازبینی پزشکی مستقل را ارائه دهند. این اطلاعات باید فصلی بهروزرسانی شود و در صورت درخواست به صورت نسخه چاپی نیز در دسترس باشد، و ممکن است از طریق یک سایت امن برای اعضا قابل دسترسی باشد. این قانون در مورد انواع خاصی از بیمهها مانند مکملهای مدیکر و برنامههای کمک به کارکنان اعمال نمیشود. اگر یک طرح خدمات سلامت روان را به نهاد دیگری واگذار کند، میتواند برای رعایت قانون به وبسایت آن نهاد قرارداد بسته شده پیوند دهد.
Section § 1368.017
این قانون ایجاب میکند که طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی باید به خانوادهها در مورد مزایای غربالگریهای سلامت رفتاری برای کودکان و نوجوانان 8 تا 18 ساله اطلاع دهند. آنها باید توضیح دهند که چگونه این غربالگریها میتوانند به تشخیص مسائل سلامت روان مانند افسردگی و اضطراب کمک کنند. طرحها باید این اطلاعیه را هر سال ارسال کنند. با این حال، این الزام برای برخی از طرحهای مراقبت مدیریتشده مدیکال اعمال نمیشود.
Section § 1369
این قانون از طرحهای درمانی میخواهد که راههایی ایجاد کنند تا مشترکین و ثبتنامکنندگانشان بتوانند در تعیین سیاستهای عمومی طرح نظر بدهند. این سیاستها اقداماتی هستند که توسط کارکنان طرح انجام میشوند تا آسایش، کرامت و راحتی بیماران را در مراکز درمانیشان تضمین کنند.
Section § 1370
این بخش طرحهای درمانی را ملزم میکند که رویههایی برای بررسی کیفیت مراقبت پزشکی، عملکرد کارکنان، نحوه استفاده از خدمات و هزینهها داشته باشند. افرادی که در این بازبینیها شرکت میکنند، تا زمانی که بدون قصد آسیب رساندن عمل کنند، حقایق را جستجو کنند و معتقد باشند اقداماتشان موجه است، از دعاوی حقوقی محافظت میشوند. جزئیات حاصل از این بازبینیها محرمانه هستند و نمیتوانند به اشتراک گذاشته شوند یا در دادگاه استفاده شوند. با این حال، این حمایت در صورتی که فرد درگیر، طرف یک دعوی حقوقی مرتبط با محتوای بازبینی باشد یا در موارد خاص دیگری مانند درخواست امتیازات بیمارستانی یا در دعاوی علیه شرکتهای بیمه، اعمال نمیشود. این بخش روشن میکند که خود طرحهای خدمات مراقبت بهداشتی از دعاوی حقوقی مصون نیستند.
Section § 1370.1
این قانون به طرحهای بهداشتی اجازه میدهد تا از کمیتههای فرعی برای فعالیتهای بازبینی همتا استفاده کنند و مسئولیتها را به آنها واگذار کنند. این کمیتههای فرعی میتوانند عمدتاً شامل ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی غیرپزشک باشند. با این حال، طرح بهداشتی باید اختیارات واگذار شده را کنترل کند و در صورت لزوم میتواند آن را لغو کند. شرکتکنندگان در این کمیتههای فرعی از همان حمایتهای قانونی برخوردارند که شرکتکنندگان در کمیتههای بازبینی همتای عادی دارند.
Section § 1370.2
این قانون میگوید که اگر کسی به یک ادعای درمانی مورد اعتراض اعتراض کند، طرح (بیمه) درمانی باید یک متخصص پزشکی را برای بررسی پرونده تعیین کند. بررسیکننده، که میتواند مدیر پزشکی یا یک ارائهدهنده خدمات درمانی واجد شرایط دیگر باشد، باید تصمیم بگیرد که آیا قادر به ارزیابی مسائل بالینی مطرح شده در ادعا هست یا خیر. اگر نباشد، باید قبل از تصمیمگیری با فردی واجد شرایط مشورت کند. «واجد شرایط» به معنای داشتن تحصیلات، آموزش و تخصص مناسب برای درک مسائل بهداشتی خاص مربوطه است. این فرآیند برای ادعاهایی استفاده میشود که به دلیل سوالاتی در مورد مسائل بالینی یا ضرورت یا نوع درمان پیشنهادی یا ارائه شده مورد اختلاف هستند. طرح (بیمه) همچنین تصمیم میگیرد که آیا یک متخصص باید در ارزیابی ادعا مشارکت داشته باشد یا خیر.
Section § 1370.4
این قانون هر طرح خدمات درمانی را ملزم میکند که یک فرآیند بازبینی مستقل و خارجی را برای بیمارانی که به دنبال پوشش درمانهای آزمایشی یا تحقیقاتی هستند، ارائه دهد. این بازبینی در صورتی در دسترس است که وضعیت بیمار تهدیدکننده حیات یا به شدت ناتوانکننده باشد و پزشک او گواهی دهد که درمانهای استاندارد مؤثر نبودهاند، مناسب نیستند، یا درمان توصیهشده بهتر خواهد بود.
این فرآیند بر اساس شواهد پزشکی و علمی تأیید میکند که آیا درمان باید تحت پوشش قرار گیرد یا خیر. بیمهشدگانی که پوشش چنین درمانهایی برایشان رد شده است، میتوانند درخواست بازبینی کنند و در صورت فوریت، یک فرآیند سریعتر در نظر گرفته شده است. تصمیمگیرندگان برای ارائه توصیههای خود به منابع معتبر پزشکی و مطالعات داوریشده تکیه میکنند.
Section § 1370.6
این قانون تضمین میکند که طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا که پس از ۱ ژانویه ۲۰۲۰ صادر شدهاند، نمیتوانند پوشش را رد کنند یا علیه بیمارانی که در کارآزماییهای بالینی تأیید شده شرکت میکنند، تبعیض قائل شوند. یک «ثبتنامکننده واجد شرایط» که در چنین کارآزماییهایی شرکت میکند، باید همان پوشش را برای هزینههای مراقبت معمول بیمار مانند سایر بیماران دریافت کند، چه کارآزمایی با یک ارائهدهنده درون شبکه باشد یا خارج از شبکه. با این حال، اگر کارآزمایی از طریق یک ارائهدهنده درون شبکه در دسترس باشد، ممکن است از بیماران خواسته شود که از آن خدمات استفاده کنند. این قانون «کارآزماییهای بالینی تأیید شده» را تعریف میکند و مشخص میکند که چه هزینههایی پوشش داده میشوند، به استثنای خود درمان آزمایشی. همچنین حقوق ثبتنامکنندگان را برای بازبینیهای پزشکی مستقل محافظت میکند و تضمین میکند که ارائه پوشش، طرحهای خدمات درمانی را مسئول نمیکند. این قانون به طرحهای خدمات درمانی تخصصی اعمال نمیشود.
Section § 1371
این قانون طرحهای درمانی را ملزم میکند که مطالبات را ظرف 30 تا 45 روز کاری پرداخت یا مورد اعتراض قرار دهند. اگر مطالبات به موقع پرداخت نشوند، سود به طور خودکار اضافه میشود، و در صورت عدم لحاظ سود، جریمهای نیز اعمال میگردد. یک مطالبه ممکن است در صورتی که اطلاعات لازم برای ارزیابی آن ارائه نشده باشد، مورد اعتراض قرار گیرد.
طرحهای تخصصی، به ویژه برای مراقبت از بینایی، میتوانند از یک روش اثباتشده برای شناسایی و بازپسگیری پرداختهای اضافی مرتبط با کلاهبرداری استفاده کنند، مشروط به رعایت دستورالعملهای سختگیرانه. این شامل اطلاعرسانی به ارائهدهندگان در مورد کلاهبرداری مشکوک، تشریح روش مورد استفاده برای شناسایی کلاهبرداری، و اجازه دادن به ارائهدهندگان برای به چالش کشیدن این یافتهها است.
ارائهدهندگان 45 روز کاری فرصت دارند تا به اطلاعیه کلاهبرداری اعتراض کنند. اگر بازپرداختی صورت نگیرد، طرح میتواند پرداختهای اضافی را در برابر مطالبات فعلی تهاتر کند. این قوانین تا 1 ژانویه 2026 معتبر هستند و برای نهادهای مختلف درگیر در پردازش مطالبات اعمال میشوند، اما مطالبات خارج از حیطه عمل اپتومتری را شامل نمیشوند.
Section § 1371
این قانون طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا، از جمله طرحهای تخصصی را ملزم میکند که ادعاهای کامل را ظرف 30 روز بازپرداخت کنند. اگر ادعایی ناقص یا رد شود، طرح باید اخطار کتبی ارائه دهد که مسائل یا دلایل رد را مشخص کند. سود با نرخ 15% در سال برای ادعاهای دیرهنگام محاسبه میشود و طرحها باید این سود را به طور خودکار در پرداختها لحاظ کنند. طرحهای تخصصی، به ویژه آنهایی که خدمات مراقبت از بینایی ارائه میدهند، میتوانند از روشهای آماری برای بازیابی کلاهبرداری استفاده کنند، مشروط بر اینکه این روشها توسط اداره تأیید شده و از استانداردهای حسابرسی خاصی پیروی کنند. ارائهدهندگان میتوانند یافتههای کلاهبرداری را مورد اعتراض قرار دهند و طرحهای تخصصی فرآیندی برای اطلاعرسانی به ارائهدهندگان و احتمالاً تهاتر پرداختهای اضافی با ادعاهای آتی دارند. این قانون همچنین تصریح میکند که رعایت این قوانین حتی اگر نهادهای شخص ثالث ادعاها را رسیدگی کنند، قابل چشمپوشی نیست، و بندی برای اداره وجود دارد که میتواند مقررات را بدون پیروی از رویههای عادی تا پایان سال 2027 اصلاح کند. این قانون قرار است از 1 ژانویه 2026 لازمالاجرا شود.
Section § 1371.1
این قانون کالیفرنیا توضیح میدهد که در صورت پرداخت اضافه به ارائهدهنده خدمات درمانی توسط یک طرح خدمات درمانی چه اتفاقی میافتد. هنگامی که یک طرح، اضافه پرداختی را شناسایی میکند، باید ارائهدهنده را کتباً مطلع کند. سپس ارائهدهنده 30 روز کاری فرصت دارد تا بازپرداخت کند، مگر اینکه ظرف همین مدت با ارائه اطلاعیه کتبی به اضافه پرداخت اعتراض کند. اگر بازپرداخت مبالغ بدون اعتراض به موقع انجام نشود، سود 10 درصدی سالانه پس از 30 روز شروع به تعلق گرفتن میکند.
علاوه بر این، برخی پرداختها به داروسازان برای تحویل نسخههای ناقص دارو، اضافه پرداخت محسوب نمیشوند. برای طرحهای دندانپزشکی، دستورالعملهای خاصی باید همراه با اطلاعیههای اضافه پرداخت ارائه شود، از جمله نحوه اعتراض به هزینهها و اطلاعات دقیق مطالبه.
Section § 1371.2
Section § 1371.3
Section § 1371.4
این قانون طرحهای خدمات درمانی را که هزینههای بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را پوشش میدهند، ملزم میکند تا دسترسی ۲۴ ساعته برای مجوز دادن به مراقبتهای ضروری پس از خدمات اورژانسی داشته باشند. این امر تضمین میکند که بیماران پس از تثبیت وضعیتشان، به طور ناایمن ترخیص نشوند.
این قانون بازپرداخت هزینههای مراقبت اورژانسی را تا زمان تثبیت وضعیت بیمار الزامی میکند، مگر اینکه مشخص باشد وضعیت اورژانسی وجود نداشته است. اگر در مورد مراقبتهای بعدی اختلاف نظر وجود داشته باشد، طرح درمانی باید یا مسئولیت مراقبت از بیمار را بر عهده بگیرد یا او را به یک بیمارستان طرف قرارداد منتقل کند. قوانین خاصی برای طرحهای درمانی غیرانتفاعی بزرگ اعمال میشود. این قانون همچنین تصریح میکند که بیمارستانها باید برای مراقبتهای پس از تثبیت هزینه دریافت کنند، اگر طرح درمانی چنین مراقبتی را مجاز کرده باشد یا به موقع به درخواستهای مراقبت پاسخ نداده باشد. بیماران باید هرگونه صورتحسابدهی نامناسب را گزارش دهند، و قانون تعاریف و چارچوبهای زمانی را برای رعایت مقررات مشخص میکند.
Section § 1371.5
این قانون بیان میکند که طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا نمیتوانند برای خدمات آمبولانس در صورت تماس اضطراری 911، تأیید قبلی درخواست کنند یا از پرداخت آن خودداری نمایند. آنها باید پرداخت کنند اگر وضعیت یک اورژانس واقعی بوده یا اگر فرد به طور منطقی فکر میکرده که اورژانس است.
"وضعیت پزشکی اورژانسی" همانطور که در بخش دیگری تعریف شده است. تصمیمگیری در مورد اینکه آیا کسی به طور منطقی باور داشته که اورژانس وجود داشته است، نمیتواند صرفاً بر اساس بررسیهای پس از واقعه باشد.
با این حال، طرحها مجبور به پرداخت نیستند اگر خدماتی انجام نشده باشد، وضعیت یک اورژانس واقعی نبوده باشد، یا اگر تقلب یا اشتباهی در صورتحساب وجود داشته باشد. پرداختها همچنین میتوانند رد شوند اگر خدمات تحت پوشش طرح عضو نبوده یا اگر فرد در زمان ادعا عضو معتبری نبوده باشد.
Section § 1371.8
Section § 1371.9
در کالیفرنیا، وقتی شما خدمات پزشکی را در یک بیمارستان یا مرکز درمانی از یک پزشک خارج از شبکه دریافت میکنید، فقط همان مبلغی را میپردازید که اگر پزشک در شبکه شما بود، میپرداختید. این مبلغ «مبلغ سهم هزینه درونشبکه» نامیده میشود. پزشکان خارج از شبکه فقط میتوانند این مبلغ را از شما دریافت کنند و باید هرگونه مبلغ اضافی پرداخت شده را ظرف ۳۰ روز بازپرداخت کنند یا سود بپردازند.
اگر طرح شما پوشش مراقبتهای خارج از شبکه را شامل میشود، میتوانید با رضایت کتبی، از جمله یک برآورد هزینه واضح، انتخاب کنید که برای خدمات بیشتر بپردازید. با این حال، این گزینه شامل هزینههای بیشتری است که ممکن است در محاسبه سقف هزینههای درونشبکه شما منظور نشود.
اقدامات وصول اضافی، مانند گزارش به آژانسهای اعتباری یا توقیف دستمزد، فقط به مبالغ پرداخت نشده خاصی محدود میشوند و خدمات اورژانسی در این قاعده گنجانده نشدهاند.
Section § 1371.22
این قانون مشخص میکند که اگر یک ارائهدهنده خدمات درمانی قراردادی با یک طرح درمانی داشته باشد که طبق آن باید پایینترین نرخی را که از هر بیمار یا شخص ثالثی دریافت میکند، بپذیرد، این قاعده شامل پرداختهای نقدی از سوی بیمارانی که هیچ بیمه درمانی ندارند، نمیشود. این موضوع شامل قراردادهایی میشود که پس از لازمالاجرا شدن این قانون منعقد یا تغییر یافتهاند.
Section § 1371.25
Section § 1371.30
این قانون مستلزم ایجاد یک فرآیند مستقل حل اختلاف برای رسیدگی به اختلافات مربوط به پرداخت مطالبات بین طرحهای درمانی و متخصصان بهداشت خارج از شبکه برای خدمات خاص است. قبل از استفاده از این فرآیند مستقل، طرفین باید ابتدا تلاش کنند تا موضوع را با استفاده از فرآیند داخلی طرح درمانی حل کنند. اگر هر یک از طرفین به این فرآیند مستقل اعتراض کند، هر دو طرف ملزم به شرکت هستند. اداره، قوانین و مراحل ارسال اختلافات را تعیین خواهد کرد که میتواند شامل مدارکی باشد که برای حفاظت از اطلاعات قرارداد محرمانه نگه داشته میشوند. هزینههایی نیز وجود خواهد داشت که توسط هر دو طرف برای پوشش هزینههای اداری پرداخت میشود.
این فرآیند میتواند مطالبات مشابه را برای رسیدگی کارآمدتر تجمیع کند و به گروههای پزشکان اجازه دهد تا از طرف متخصصان بهداشت عمل کنند. اختلافات به طور مستقل بررسی خواهند شد و تصمیمات الزامآور خواهند بود، اگرچه در صورت لزوم، اقدامات قانونی بیشتر همچنان یک گزینه است. اداره ممکن است با سازمانهای مستقل برای اجرای این فرآیند همکاری کند و اطمینان حاصل کند که تضاد منافعی وجود ندارد، و ممکن است اطلاعات غیرمحرمانه را در صورت درخواست به عموم ارائه دهد. این قانون برای انواع خاصی از طرحهای درمانی، مانند مدیکال یا خدمات اورژانسی، اعمال نمیشود. در نهایت، هیچ تغییری تعهدات موجود طرحهای خدمات درمانی را دگرگون نمیکند، و اداره میتواند این قوانین را از طریق دستورالعملهای غیررسمی تفسیر و اجرا کند تا زمانی که مقررات به طور رسمی تصویب شوند.
Section § 1371.31
این قانون نحوه بازپرداخت خدمات توسط طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا به متخصصان بهداشت فردی غیرقراردادی را از تاریخ 1 ژوئیه 2017 مشخص میکند. اگر توافقی حاصل نشود، طرحها باید مبلغ بیشتر از نرخ متوسط قراردادی یا 125% از بازپرداخت مدیکر برای خدمات مشابه در منطقه را پرداخت کنند. طرحهای بهداشتی باید نرخهای متوسط خود و روشهای محاسبه این نرخها را به اداره گزارش دهند، که اداره تا 1 ژانویه 2019 یک روش استاندارد شده را توسعه خواهد داد. اختلافات بر سر پرداختها میتواند از طریق یک فرآیند حل اختلاف مستقل حل و فصل شود.
طرحها باید کفایت شبکه را تضمین کنند و در صورت نداشتن دادههای کافی، ممکن است نیاز به استفاده از یک پایگاه داده برای تعیین نرخهای عادلانه داشته باشند. این بخش در مورد طرحهای مدیریت شده Medi-Cal، خدمات اورژانسی، یا تأثیر بر تعهدات موجود طرحها اعمال نمیشود. پرداختهای خدمات غیر اورژانسی باید هزینهها را به طور کامل پوشش دهند، مگر اینکه از فرآیند حل اختلاف بیشتری استفاده شود. نهادهای مربوطه باید رعایت کنند وگرنه با پیامدهای نظارتی مواجه خواهند شد.
Section § 1371.34
اگر فردی که در یک طرح درمانی ثبتنام کرده است، با تأخیر یا رد پرداخت مطالبات خود مشکلی داشته باشد، شکایت او به عنوان یک اعتراض رسمی در نظر گرفته میشود. این بدان معناست که طبق قوانین خاصی در بخش دیگری پیگیری میشود، حتی اگر خودشان آن را «اعتراض رسمی» ننامند. اما این قانون شامل طرحهای درمانی خاص نمیشود. این قانون از تاریخ 1 ژانویه 2026 به اجرا در خواهد آمد.
Section § 1371.35
این قانون نحوه رسیدگی و پردازش مطالبات توسط طرحهای خدمات درمانی، از جمله سازمانهای حفظ سلامت (HMO)، را تشریح میکند. آنها موظفند مطالبات کامل را ظرف 30 یا 45 روز کاری، بسته به نوعشان، بازپرداخت کنند. اگر مطالبات به چالش کشیده یا رد شوند، طرح باید در همان بازه زمانی به مدعی اطلاع دهد و هرگونه اطلاعات ناقص یا دلایل رد را مشخص کند. اگر مطالبات بدون اختلاف با تأخیر پرداخت شوند، طرح باید سود یا جریمه پرداخت کند. این قانون همچنین مشخص میکند که چه چیزی یک مطالبه کامل برای ارائهدهندگان سازمانی و حرفهای محسوب میشود و فرآیندهای مربوط به زمانی که اطلاعات اضافی مورد نیاز است یا مطالبات مورد اختلاف هستند را تشریح میکند. برخی استثناها اعمال میشود، مانند مطالبات مربوط به کلاهبرداری. از ارائهدهندگان نمیتوان خواست که از این حقوق صرف نظر کنند و این قانون انواع خاصی از پرداختها را پوشش نمیدهد. این قانون تا 1 ژانویه 2026 معتبر است.
Section § 1371.35
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که ادعاها را ظرف 30 روز پس از دریافت، پرداخت یا اعتراض کنند. اگر ادعایی مورد اعتراض یا رد قرار گیرد، طرح باید به ارائهدهنده اطلاع دهد و توضیح دهد که کدام بخش از ادعا تحت تأثیر قرار گرفته و چرا. اگر ادعاها ظرف 30 روز پرداخت نشوند، طرح باید به طور خودکار سالانه 15% سود بپردازد. ادعاها با فرمها و اطلاعات خاص کامل تلقی میشوند. استثنائات خاصی مانند کلاهبرداری یا عدم وجود اطلاعات درخواستی، امکان تأخیر را فراهم میکنند، اما طرح باید این موارد را کتباً شرح دهد.
این قانون به پرداختهای سرانه اعمال نمیشود و توافقات موجود در مورد ارسال ادعاها را تغییر نمیدهد. طرحهای خدمات درمانی نمیتوانند ارائهدهندگان را مجبور به صرف نظر از حقوقشان تحت این قانون کنند. پرداختها را نمیتوان بدون توجیه و بهروزرسانیهای منظم، در انتظار ارسالهای سایر ارائهدهندگان به تأخیر انداخت. این قانون فقط بر ادعاهای خدمات اورژانسی از تاریخ 1 سپتامبر 1999 به بعد تأثیر میگذارد و در تاریخ 1 ژانویه 2026 عملیاتی میشود.
Section § 1371.36
این قانون بیان میکند که یک طرح خدمات درمانی نمیتواند پرداخت یک مطالبه را به دلیل عدم ارائه مجوز لازم از قبل رد کند، مشروط بر اینکه شرایط خاصی رعایت شود. این شرایط عبارتند از: خدمات از نظر پزشکی ضروری بودهاند، خارج از ساعات کاری عادی ارائه شدهاند، و طرح راهی برای ارتباط سریع، مانند ایمیل یا پست صوتی، برای صدور مجوز ظرف ۳۰ دقیقه نداشته است. با این حال، این قانون شامل درمانهای تجربی یا خدماتی که تحت پوشش طرح نیستند، نمیشود.
Section § 1371.37
Section § 1371.38
Section § 1371.39
این بخش به ارائه دهندگان خدمات درمانی اجازه میدهد تا مواردی را گزارش دهند که معتقدند یک طرح درمانی (بیمه) به طور ناعادلانه پرداختها را مدیریت میکند، با استفاده از ابزارهایی مانند خط تلفن رایگان یا ایمیل. به همین ترتیب، طرحهای درمانی (بیمهها) میتوانند ارائه دهندگانی را گزارش دهند که به نظر آنها درگیر صورتحسابدهی ناعادلانه هستند، مانند تفکیک نادرست مطالبات یا اغراق در کدگذاری مطالبات. صورتحسابدهی ناعادلانه به عنوان رویههای صورتحسابدهی تکراری و غیرمنصفانه تعریف میشود. از ۱ ژوئیه ۲۰۱۹ به بعد، اداره باید سالانه این شکایات را بررسی کند و در صورت وجود شواهدی از الگوی پرداخت ناعادلانه، میتواند تصمیم به بررسی بیشتر بگیرد.
Section § 1371.51
از ۱ ژوئیه ۲۰۲۵ به بعد، طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا باید فرآیند بازپرداخت برای خدماتی که توسط برنامههای پارامدیسین جامعه، تریاژ به مقاصد جایگزین، و سلامت یکپارچه سیار ارائه میشوند، داشته باشند. اگر کسی برای این خدمات از یک ارائهدهنده غیرطرف قرارداد استفاده کند، نباید بیش از آنچه برای یک ارائهدهنده طرف قرارداد پرداخت میکرد، بپردازد. با این حال، نرخهای بازپرداخت نمیتوانند بالاتر از هزینههای استاندارد تعیین شده توسط طرح درمانی باشند.
برنامه پارامدیسین جامعه با معیارهای خاصی تعریف میشود، یک برنامه سلامت یکپارچه سیار شامل متخصصان دارای مجوز است که خدمات پشتیبانی سیار ارائه میدهند، و یک برنامه تریاژ به مقصد جایگزین نیز به وضوح تعریف شده است.
Section § 1371.55
این قانون تضمین میکند که از 1 ژانویه 2020 به بعد، اگر خدمات آمبولانس هوایی را دریافت کنید که تحت پوشش طرح درمانی شماست اما توسط ارائهدهندهای غیرطرف قرارداد (کسی که در شبکه طرح شما نیست) ارائه میشود، شما فقط همان مبلغی را پرداخت خواهید کرد که برای یک ارائهدهنده درون شبکه پرداخت میکردید. این مبلغ «سهم هزینه درون شبکه» نامیده میشود. هزینههای اضافی بر عهده شما نخواهد بود.
پولی که برای این خدمات خرج میکنید، مانند خدمات ارائهدهندگان درون شبکه، به سمت سقف کلی هزینههای از جیب و فرانشیز شما محاسبه میشود.
اگر این مبلغ را پرداخت نکنید، ارائهدهنده فقط میتواند تلاش کند تا همین سهم هزینه درون شبکه را از شما وصول کند. همچنین، اختلافات مربوط به پرداختها میتواند به دادگاه ارجاع داده شود یا از طریق فرآیندهای حل اختلاف موجود مدیریت شود.
برای ذینفعان مدیکال، حمایتها در برابر هزینههای اضافی همچنان برقرار است.
Section § 1371.56
این قانون بیان میکند که از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ به بعد، طرحهای درمانی در کالیفرنیا باید اطمینان حاصل کنند که اگر یک ثبتنامکننده از آمبولانس زمینی غیرقراردادی استفاده کند، تنها مسئول پرداخت همان سهم هزینهای است که «مبلغ سهم هزینه درونشبکه» نامیده میشود و برای یک ارائهدهنده درونشبکه پرداخت میکرد. مبلغ پرداخت شده توسط ثبتنامکنندگان در محاسبه سقف هزینههای سالانه از جیب و هرگونه فرانشیز آنها لحاظ میشود. ارائهدهندگان آمبولانس نمیتوانند مبالغ پرداخت نشده فراتر از سهم هزینه درونشبکه را از طریق گزارشدهی اعتباری یا اقدامات وصول تهاجمی برای یک سال پیگیری کنند.
در عوض، طرح درمانی و مقررات محلی نرخهای بازپرداخت به ارائهدهنده آمبولانس را فراتر از آنچه ثبتنامکننده پرداخت میکند، تعیین میکنند. اگر نرخ محلی وجود نداشته باشد، مقررات دیگر پرداخت را هدایت میکنند. پرداختهای طرحهای درمانی به ارائهدهندگان آمبولانس به عنوان پرداخت کامل در نظر گرفته میشوند و استانداردی برای سایر هزینهها تعیین نمیکنند. اختلافات بر سر پرداختها میتواند به دادگاه ارجاع شود. حمایتها و استثنائات خاصی برای ذینفعان مدیکال اعمال میشود، و این قانون در مورد برخی قراردادهای دولتی اعمال نمیشود.
Section § 1372
Section § 1373
این قانون قراردادهای طرحهای درمانی را از داشتن استثنا برای افرادی که واجد شرایط مزایای مدیکال یا مدیکید هستند، منع میکند؛ به این معنی که این ذینفعان نمیتوانند از ثبتنام، کاهش مزایا یا معافیتهای پوشش محروم شوند. همچنین تضمین میکند که روشهای عقیمسازی بدون محدودیت مربوط به دلایل فرد تحت پوشش قرار میگیرند.
نوزادان تازه متولد شده و کودکان فرزندخوانده پوشش فوری دریافت میکنند، و پوشش برای افراد تحت تکفل دارای معلولیت، در صورتی که به مشترک وابسته باشند، فراتر از محدودیتهای سنی معمول ادامه مییابد. طرحهای درمانی باید امکان ادامه پوشش را در صورت تغییر ارائهدهنده توسط طرح فراهم کنند، و چنین پوششی حداقل تا سن 26 سالگی تضمین میشود، مگر در شرایط خاصی که توسط قانون مراقبت مقرون به صرفه مشخص شده است.
طرحهایی که پوشش سلامت روان ارائه میدهند باید در مورد آنچه شامل میشود شفاف باشند، نمیتوانند انتخاب ارائهدهنده را از میان متخصصان دارای مجوز محدود کنند، و باید در دسترس بودن پوشش سرپایی را اطلاعرسانی کنند. توافقنامههای داوری باید به وضوح در قراردادها تعریف شوند، و قوانینی در مورد پوشش در طول تعطیلات تحصیلی برای افراد تحت تکفل بالای 26 سال که دانشجوی تمام وقت هستند، وجود دارد.
Section § 1373.1
Section § 1373.2
Section § 1373.3
Section § 1373.4
این قانون کالیفرنیا حکم میکند که طرحهای درمانی که پوشش زایمان ارائه میدهند، نمیتوانند فرانشیز یا سهم بیمار برای خدمات زایمان را بالاتر از آنچه برای سایر شرایط پزشکی تعیین شده است، قرار دهند. این قوانین هم برای مراقبتهای زایمان بستری و هم سرپایی اعمال میشود. برای طرحهایی که مزایای زایمان ارائه میدهند، نمیتوانند محدودیتهای خاصی در پوشش یا هزینههای مربوط به عوارض بارداری اعمال کنند، مگر اینکه این محدودیتها برای تمام مزایای پزشکی در طرح استاندارد باشند. اگر بارداری خاتمه یابد، فرانشیز مراقبتهای دوران بارداری و زایمان باید منعکسکننده خدمات پزشکی واقعی استفاده شده باشد و از دو سوم فرانشیز استاندارد زایمان طرح تجاوز نکند. این قانون همچنین «عوارض غیرارادی بارداری» را تعریف میکند تا شامل شرایط پزشکی جدی مانند عفونت، زایمان سزارین و بارداری خارج رحمی شود. در نهایت، اشاره میکند که این قانون قوانین فرانشیز برنامه مدیکال را تغییر نمیدهد.
Section § 1373.5
Section § 1373.6
این قانون کالیفرنیا، قوانین مربوط به قراردادهای بیمه سلامت گروهی را که مزایای هزینههای بیمارستانی، پزشکی یا جراحی را هنگام پایان پوشش یک کارمند فراهم میکنند، تشریح میکند. کارمندان میتوانند بدون نیاز به اثبات سلامت خود، به یک طرح انفرادی تبدیل شوند، مگر اینکه شرایط خاصی مانند عدم پرداخت یا ارائه اطلاعات نادرست وجود داشته باشد. تبدیل اجباری نیست اگر فرد دارای مزایای سلامت مشابه دیگر یا مزایای دولتی باشد یا در سه ماه آخر قبل از خاتمه پوشش نداشته باشد.
این قانون شامل طرحهایی که به طور خاص به مدیکر خدمات میدهند، نمیشود. قوانین خاصی برای جایگزینی یا توقف این گونه طرحها وجود دارد. هرگونه اطلاعرسانی در مورد پوشش تبدیلی باید به موقع به کارمندان ارائه شود.
این بخش همچنین مشخص میکند که درخواستهای تبدیل و پرداخت باید ظرف ۶۳ روز پس از پایان پوشش انجام شود و کارمند و افراد تحت تکفل او را پوشش دهد. این قانون دستورالعملهای خاصی در مورد طرحهای سلامت دارای حق اکتساب قبلی در رابطه با قوانین فدرال و قانون مراقبت مقرون به صرفه دارد.
Section § 1373.7
Section § 1373.8
Section § 1373.9
این قانون طرحهای خدمات درمانی را ملزم میکند که با ارائهدهندگان حرفهای با نرخهای ویژه قرارداد میبندند، پیشنهادات سایر ارائهدهندگان دارای مجوز را بررسی کنند. این پیشنهادات باید با حسن نیت قبل از نهایی شدن یا تمدید قراردادها بررسی شوند.
«توجه معقول» به معنای ارزیابی پیشنهادات برای اطمینان از کارایی هزینه و دسترسی بدون تبعیض بر اساس نوع مجوز ارائهدهنده است.
این قانون همچنین مشخص میکند که چه کسی ارائهدهنده حرفهای محسوب میشود و تصریح میکند که طرحها نیازی به بررسی همکاریهای جدید ندارند اگر تنظیمات فعلی آنها قبلاً یک منطقه جغرافیایی را به اندازه کافی پوشش میدهد.
Section § 1373.10
این قانون، که از ۱ ژانویه ۱۹۸۵ لازمالاجرا است، طرحهای خدمات درمانی خاصی را ملزم میکند تا پوشش هزینههای ناشی از درمان توسط متخصصان دارای گواهینامه را به دارندگان قرارداد گروهی، تحت شرایط خاصی که بین طرح و دارنده قرارداد توافق شده است، ارائه دهند. این الزام شامل سازمانهای حفظ سلامت (HMOs) و طرحهایی که منحصراً خدمات تخصصی ارائه میدهند، نمیشود. علاوه بر این، الزام پوشش شامل قراردادهایی که کارکنان دولتی را پوشش میدهند، نمیشود.
بر اساس این قانون، سازمان حفظ سلامت (HMO) به عنوان نهادی تعریف میشود که طیفی از خدمات درمانی، از جمله خدمات پزشک، بیمارستان، آزمایشگاه، اشعه ایکس، اورژانس، خدمات پیشگیرانه و پوشش خارج از منطقه را، معمولاً در ازای یک هزینه دورهای ثابت، ارائه میدهد. HMOها عمدتاً خدمات را از طریق پزشکان استخدام شده یا شریک، یا از طریق ترتیبات با گروههای پزشکان ارائه میدهند.
Section § 1373.11
Section § 1373.12
Section § 1373.13
این قانون تضمین میکند که تمامی دندانپزشکان دارای مجوز در ایالت کالیفرنیا، صرفنظر از مدارک تحصیلیشان، به طور برابر رفتار شوند. هدف آن جلوگیری از هرگونه تبعیض توسط طرحهای خدمات درمانی علیه دندانپزشکان، صرفاً بر اساس مدرکی که کسب کردهاند، است.
Section § 1373.14
این قانون بیان میکند که طرحهای خدمات مراقبت بهداشتی (به استثنای طرحهای تخصصی) که خدمات مراکز مراقبت طولانیمدت یا مراقبت در منزل را پوشش میدهند، نمیتوانند این مزایا را به افرادی که با از دست دادن قابل توجه بافت مغز و عملکرد مغز، از جمله بیماریهایی مانند آلزایمر، تشخیص داده شدهاند، رد کنند، مگر اینکه به دلیل یک وضعیت از قبل موجود باشد.
این قانون روشن میکند که برای بیماریهایی که تنها از طریق کالبدشکافی قابل شناسایی هستند، تشخیص بالینی با استفاده از معیارهای ملی به رسمیت شناخته شده برای واجد شرایط بودن پوشش کافی است.
Section § 1373.18
Section § 1373.19
این قانون بیان میکند که طرحهای درمانی که داوری را الزامی میکنند، باید برای اختلافات با خسارت ادعا شده (200,000) دلار یا کمتر، از یک داور بیطرف واحد استفاده کنند. داور نمیتواند بیش از (200,000) دلار حکم صادر کند. طرفین میتوانند پس از بروز اختلاف، با توافق کتبی برای چشمپوشی از قانون داور واحد، متقابلاً تصمیم بگیرند که از یک ساختار داوری متفاوت استفاده کنند. این چشمپوشی باید واضح و با حروف درشت نوشته شود. ثبتنامکنندگان میتوانند ظرف سه روز کاری چشمپوشی را لغو کنند، مگر اینکه توسط وکیل آنها امضا شده باشد که در این صورت بلافاصله غیرقابل برگشت میشود. اگر طرفین نتوانند بر سر یک داور توافق کنند، رویههای خاصی در قانون آیین دادرسی مدنی میتواند به انتخاب آن کمک کند.
Section § 1373.20
این بخش قوانین مربوط به طرحهای درمانی (بیمه) را که از داوری برای حل اختلافات با اعضای خود استفاده میکنند، تشریح میکند. اگر طرح با یک سازمان مستقل برای انتخاب سریع داوران همکاری نکند، یا اگر طرفین نتوانند بر سر یک داور بیطرف توافق کنند، فرآیند توضیح داده شده در یک بخش قانونی دیگر قابل استفاده است. فرض بر این است که روش توافق شده شکست خورده است اگر یک داور بیطرف ظرف 30 روز انتخاب نشود. اگر تأخیری عمداً توسط یکی از طرفین ایجاد شود، دادگاه ممکن است به آن طرف دستور دهد که هزینهها، از جمله حقالوکاله وکیل، را بپردازد. هنگامی که موضوع سختی شدید پیش میآید، طرح باید به پوشش هزینههای داوری برای عضو کمک کند اگر او توانایی پرداخت آن را ندارد. طرح باید این موضوع را به وضوح به اعضا اطلاع دهد، فرمهای درخواست را ارائه کند، و اطمینان حاصل کند که یک سازمان مستقل یا یک طرف بیطرف در مورد این درخواستها تصمیمگیری میکند.
Section § 1373.21
این قانون نحوه رسیدگی طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا به آرای داوری را پوشش میدهد. هنگامی که اختلافی با مشترکین از طریق داوری حل و فصل میشود، طرح باید یک تصمیم کتبی ارائه دهد که جزئیات طرف پیروز، مبلغ رأی و دلایل پشت تصمیم را مشخص کند. یک نسخه اصلاحشده، به استثنای نامهای شخصی، باید به صورت فصلی به اداره دولتی ارسال شود، که آن را در صورت درخواست در دسترس عموم قرار خواهد داد. اگرچه اداره میتواند تصمیمات کامل را درخواست کند، اما نمیتواند جزئیات شناساییکننده را به اشتراک بگذارد مگر اینکه قانون به نحو دیگری اجازه دهد.
Section § 1373.65
اگر یک طرح خدمات درمانی در حال فسخ قرارداد خود با یک گروه پزشکی یا بیمارستان است، باید به اعضای متأثر اطلاع دهد. طرح باید این اطلاعیه را 75 روز قبل از پایان قرارداد برای بررسی به اداره ارسال کند. اگر اداره ظرف هفت روز پاسخی ندهد، اطلاعیه به طور پیشفرض تأیید میشود. حداقل 60 روز قبل از فسخ، طرح باید اطلاعیه را به اعضای متأثر پست کند.
اگر شرایط خاصی وجود داشته باشد که مانع اطلاعرسانی به موقع شود، طرح میتواند برای معافیت درخواست دهد که اداره باید ظرف هفت روز به آن پاسخ دهد. اطلاعیهها باید شامل اطلاعاتی در مورد حقوق احتمالی برای ادامه با همان ارائهدهنده در طول دوره انتقال باشند.
اگر مذاکرات قرارداد پس از ارسال اطلاعیه تغییر کند، اعضا حق انتخاب دارند که به ارائهدهندگان اصلی خود بازگردند. مکاتبات همچنین باید شامل بیانیهای در مورد حقوق اعضا برای ادامه با ارائهدهنده خود و اطلاعات تماس برای کمک به مصرفکنندگان باشد. «گروه ارائهدهنده خدمات» شامل سازمانهایی مانند گروههای پزشکی و مطبهای مستقل است.
Section § 1373.95
این قانون طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی در کالیفرنیا، به غیر از طرحهای تخصصی سلامت روان، را ملزم میکند که یک سیاست دقیق در مورد تداوم مراقبت را تا مارس ۲۰۰۴ به دولت ارائه دهند. این سیاست باید شامل چگونگی انتقال ثبتنامکنندگان در صورت خروج ارائهدهنده آنها از شبکه، چگونگی تکمیل خدمات در حال انجام، و چگونگی بررسی درخواستها برای ادامه خدمات باشد، با در نظر گرفتن تأثیر بر مراقبت از بیمار. در صورت ایجاد هرگونه تغییر، آنها باید مجدداً برای تأیید ارائه شوند.
برای طرحهای تخصصی سلامت روان، قانون سیاستهایی را برای حمایت از تداوم مراقبت برای ثبتنامکنندگان جدید که از ارائهدهندگان خارج از شبکه منتقل میشوند، الزامی میکند. این سیاستها باید درمانهای در حال انجام را در نظر بگیرند و با توجه به شدت وضعیت، دورههای انتقال معقولی را مجاز بدانند. این طرحها میتوانند ارائهدهندگان خارج از شبکه را ملزم به موافقت با شرایط استاندارد کنند. با این حال، طرحها مسئول اقدامات آن ارائهدهندگان نیستند. مقررات خاصی برای ثبتنامکنندگانی که گزینههایی برای ماندن با طرحهای قبلی یا انتخاب ارائهدهندگان خارج از شبکه دارند، اعمال میشود.
تمام طرحهای بهداشتی باید ثبتنامکنندگان جدید را از این سیاستها و رویههای بررسی مطلع کنند. این قانون طرحها را ملزم به پوشش خدمات اضافی که قبلاً بخشی از قراردادهای آنها نیستند، نمیکند.
Section § 1373.96
این قانون تضمین میکند که اگر قرارداد یک ارائهدهنده خدمات بهداشتی به پایان برسد، یا اگر شما یک طرح بیمه درمانی جدید دریافت کنید، همچنان میتوانید تحت شرایط خاصی درمانهای پزشکی لازم را با همان ارائهدهنده خدمات به پایان برسانید. این شرایط شامل بیماریهای حاد، بیماریهای مزمن، بارداریها، بیماریهای لاعلاج، مراقبت از کودکان خردسال، یا جراحیهای برنامهریزی شده است. این لایحه تضمین میکند که شما ناگهان دسترسی به این خدمات را از دست نخواهید داد، اگرچه ارائهدهنده خدمات باید با شرایط خاصی موافقت کند، و این قانون تنها زمانی اعمال میشود که دلایل فسخ قرارداد مربوط به تخلفات انضباطی جدی یا کلاهبرداری نباشد.
این قانون مشخص میکند که خدمات به طور کلی برای یک دوره زمانی مشخص، مثلاً تا 12 ماه، ادامه خواهد یافت تا در صورت نیاز امکان انتقال ایمن به یک ارائهدهنده خدمات جدید فراهم شود. فرانشیزها و هزینهها همانند زمانی باقی میمانند که ارائهدهنده خدمات شما قرارداد داشته باشد، و طرح شما باید شما را از حقوق خود تحت این قوانین مطلع کند.
Section § 1373.620
این قانون از طرحهای خدمات درمانی میخواهد که حداقل 60 روز قبل از تاریخ تمدید طرحشان، اطلاعیههایی را برای مشترکین خود ارسال کنند، در صورتی که طرحها تمدید نخواهند شد. این اطلاعیهها باید به وضوح، با حروف درشت، اعلام کنند که طرح در حال اتمام است و جزئیاتی در مورد گزینههای بیمه دیگر از طریق Covered California ارائه دهند، مانند این واقعیت که افراد نمیتوانند بر اساس وضعیت سلامتی خود از پوشش محروم شوند و ممکن است واجد شرایط کمک مالی برای حق بیمه باشند. دستورالعملهای مشابهی برای انواع مختلف طرحهای درمانی اعمال میشود، با اطلاعاتی در مورد طرحهای جدید احتمالی که جایگزین طرحهای فعلی میشوند نیز گنجانده شده است. از اول سپتامبر 2013، طرحهای درمانی میتوانند از اطلاعیههای نمونه خاصی استفاده کنند بدون نیاز به تأیید دولتی، که این امر ثبات و وضوح را تضمین میکند.
Section § 1373.621
این قانون از طرحهای درمانی که پوشش بیمارستانی یا پزشکی را تحت یک طرح گروهی با حمایت کارفرما ارائه میدهند، میخواهد که به برخی کارمندان سابق و همسرانشان اجازه دهند مزایای خود را پس از پایان COBRA یا Cal-COBRA ادامه دهند. برای واجد شرایط بودن، کارمند سابق باید حداقل 60 سال سن داشته باشد و به مدت پنج سال برای کارفرما کار کرده باشد. آنها میتوانند مزایا را ادامه دهند اگر حق بیمه را پرداخت کنند و قبل از پایان پوشش، به صورت کتبی به طرح درمانی اطلاع دهند. پوشش زمانی پایان مییابد که فرد 65 ساله شود، تحت پوشش طرح درمانی گروهی دیگری قرار گیرد، مدیکر دریافت کند، یا اگر کارفرما پوشش گروهی را لغو کند. همسران سابق نیز میتوانند تحت شرایط مشابه تا پنج سال پوشش را ادامه دهند.
حق بیمه برای این طرحهای ادامه یافته به درصد مشخصی بالاتر از آنچه از کارفرما دریافت میشد، محدود شده است. نرخها بسته به اینکه تحت COBRA یا Cal-COBRA باشند، کمی متفاوت است. این قانون همچنین اصطلاحاتی مانند COBRA و Cal-COBRA و اینکه چه کسی به عنوان همسر سابق واجد شرایط است را تعریف میکند.
Section § 1373.622
پس از پایان برنامه آزمایشی، طرحهای درمانی باید پوشش را برای افرادی که بخشی از برنامه بودند، با همان شرایط 1 ژانویه 2007 ادامه دهند، اما فقط برای کسانی که ظرف 63 روز پس از خروج ثبتنام کردهاند. با این حال، از 1 ژانویه 2014، طرحها ملزم به ادامه این پوشش نیستند و ایالت نیز پرداختهای مربوط به هزینهها یا کارمزدهای اداری متحمل شده پس از آن تاریخ را انجام نخواهد داد.
تا 1 اکتبر 2013، طرحهای درمانی باید به ثبتنامکنندگان اطلاع دهند که آیا پوشش آنها در 1 ژانویه 2014 به پایان میرسد یا خیر، و آنها را در مورد گزینههای جدید پوشش درمانی فردی موجود از طریق Covered California مطلع کنند، جایی که پوشش بر اساس وضعیت سلامتی رد نمیشود و ممکن است یارانههایی ارائه شود.
طرحها باید یک گزارش تطبیق نهایی را تا 31 دسامبر 2014 به اداره ایالتی ارسال کنند تا برای دوره گزارشدهی پرداخت دریافت کنند. اگر ایالت سهم خود را به طور کامل تأمین نکند، طرح میتواند پرداختهای مشترکین را برای جبران کمبود یارانههای دولتی افزایش دهد. در نهایت، اداره ایالتی میتواند دستورالعملهایی را برای اجرای این بخش بدون نیاز به اقدامات نظارتی صادر کند.
Section § 1374
Section § 1374.1
این قانون بیان میکند که هر قرارداد طرح خدمات درمانی در کالیفرنیا که پس از 1 ژانویه 2023 صادر یا تغییر یافته است، باید پوشش افراد تحت تکفل را برای والدین یا ناپدری/نامادری که طبق قوانین مالیاتی فدرال خاص به عنوان خویشاوند واجد شرایط شناخته میشوند، فراهم کند، به شرطی که آنها در منطقه خدمات طرح زندگی کنند.
قبل از ثبتنام والدین یا ناپدری/نامادری، به ویژه آنهایی که واجد شرایط مدیکر هستند، فرد باید از حقوق، گزینهها و پیامدهای مالی احتمالی خود مطلع شود.
در صورت افزودن چنین فرد تحت تکفلی، طرح خدمات درمانی باید اطلاعاتی در مورد خدمات مشاوره رایگان بیمه درمانی برای سالمندان، معروف به HICAP، از جمله جزئیات تماس، ارائه دهد.
این الزام در مورد برخی از انواع خاص بیمهنامهها، مانند مکملهای مدیکر یا بیمهنامههای فقط بیمارستانی، اعمال نمیشود.
Section § 1374.3
Section § 1374.5
Section § 1374.7
در کالیفرنیا، طرحهای درمانی نمیتوانند ثبتنام را رد کنند، نرخهای بالاتری را مطالبه کنند، یا مزایای متفاوتی را بر اساس ویژگیهای ژنتیکی یک فرد که ممکن است به ناتوانیهای احتمالی در خود فرد یا فرزندانش اشاره داشته باشد، ارائه دهند. این بدان معناست که ترکیب ژنتیکی شما هنگام ثبتنام در یک طرح درمانی نمیتواند علیه شما استفاده شود. علاوه بر این، طرحها نمیتوانند اطلاعات ژنتیکی را برای دلایل غیرپزشکی جمعآوری کنند. هزینههای نمایندگان یا شرکتهایی که افراد را در طرحهای درمانی ثبتنام میکنند، نمیتواند به دلیل ویژگیهای ژنتیکی مرتبط با ناتوانیها متفاوت باشد. «ویژگیهای ژنتیکی» شامل هر ژن قابل شناسایی مرتبط با بیماریها یا اختلالات میشود، حتی اگر در حال حاضر هیچ علامتی ظاهر نشود، یا ویژگیهای ارثی مرتبط با افزایش خطر بیماری بدون علائم فعلی.
Section § 1374.8
این قانون بیان میکند که یک طرح خدمات درمانی نمیتواند هیچ اطلاعاتی را با کارفرما به اشتراک بگذارد که ممکن است نشان دهد کارمندی خدمات درمانی دریافت کرده است، مگر اینکه کارمند اجازه دهد. این قانون حریم خصوصی کارمند را در مورد درمان پزشکی تضمین میکند.
با این حال، قانون اجازه میدهد چنین اطلاعاتی برای اهداف قانونی خاص مربوط به پیشگیری از کلاهبرداری بیمه و پروندهها، طبق سایر مقررات قانونی، افشا شود. بیمهگرانی که غرامت کارگران را مدیریت میکنند، در این زمینه کارفرما محسوب نمیشوند.
Section § 1374.9
Section § 1374.10
این قانون طرحهای خدمات مراقبتهای بهداشتی را، به استثنای برخی سازمانهای واجد شرایط فدرال، ملزم میکند که مزایای مراقبتهای بهداشتی در منزل را در قراردادهای گروهی از 1 ژانویه 1979 ارائه دهند. این مزایا، که توسط آژانسهای مراقبتهای بهداشتی در منزل دارای مجوز ارائه میشوند، میتوانند توسط گروه مشترک رد یا اصلاح شوند.
اگر مناطق روستایی فاقد آژانسهای دارای مجوز باشند، خدمات پرستاران سیار باید ارائه شود. مراقبتهای بهداشتی در منزل به عنوان مراقبتی تعریف میشود که پس از بستری شدن در بیمارستان برای همان وضعیت، تحت نظارت پزشک مورد نیاز است و شامل پرستاری، درمان و لوازم پزشکی میشود. خدمات باید ظرف 14 روز پس از ترخیص از بیمارستان آغاز شود.
طرحها ممکن است بازدیدهای مراقبتهای بهداشتی در منزل را به حداقل 100 بازدید در سال محدود کنند، میتوانند یک فرانشیز کوچک تا 50 دلار را شامل شوند و ملزم به پوشش حداقل 80% از هزینههای خدمات هستند. خدمات اضافی مراقبتهای بهداشتی در منزل همچنان میتوانند ارائه شوند و طرحها باید به ارائه خدمات اساسی مراقبتهای بهداشتی ادامه دهند، با مفاد خاصی برای مراقبت در منزل همانطور که مشخص شده است، در صورتی که توسط گروه مشترک رد نشده باشد.
Section § 1374.11
Section § 1374.12
این قانون تضمین میکند که طرحهای خدمات درمانی باید هزینههای اعضایی را که در بیمارستان دولتی مراقبت دریافت میکنند، پوشش دهند، مشروط بر اینکه بیمهنامه آنها معمولاً آن خدمات را پوشش دهد. این الزام پوشش حتی اگر ترتیب پرداخت متفاوتی برای بیمارستان در جای دیگری وجود داشته باشد، اعمال میشود. با این حال، طرح درمانی ملزم نیست که به بیمارستان دولتی بیش از آنچه معمولاً به یک بیمارستان طرف قرارداد دیگر برای همان خدمات پرداخت میکند، بپردازد.
Section § 1374.13
این قانون تلههلث (پزشکی از راه دور) را به عنوان روشی معتبر برای دریافت خدمات درمانی توسط بیماران بدون نیاز به ملاقات حضوری با ارائهدهندگان به رسمیت میشناسد. طرحهای بیمه نمیتوانند قبل از پرداخت هزینه خدمات ارائهشده از طریق تلههلث، ملاقات حضوری را الزامی کنند، مشروط بر اینکه شرایط قرارداد رعایت شده باشد. این قانون همچنین تصریح میکند که هیچ محدودیتی در مورد محل ارائه خدمات تلههلث وجود ندارد. این مقررات شامل قراردادهای طرحهای خدمات درمانی و قراردادهای مراقبت مدیریتشده مدیکال با دولت میشود. با این حال، اگر یک ارائهدهنده خدمات درمانی تشخیص دهد که تلههلث مناسب نیست، ملزم به استفاده از آن نخواهد بود.
Section § 1374.14
این بخش از قانون کالیفرنیا حکم میکند که طرحهای خدمات درمانی باید ارائهدهندگان را برای خدمات تلههلث با همان نرخی که برای خدمات حضوری پرداخت میکنند، بازپرداخت کنند، مشروط بر اینکه این خدمات به طور مناسب ارائه شده باشند. ارائهدهندگان و طرحها میتوانند در مورد نرخها مذاکره کنند، اما این نرخها باید در مواردی که معادل حضوری وجود ندارد، ثابت باشند. پوشش تلههلث نمیتواند به ارائهدهندگان خاصی محدود شود و باید به همان اندازه خدمات حضوری قابل دسترسی باشد. این قانون همچنین اشاره میکند که سقف پرداختها باید با مراقبتهای حضوری همخوانی داشته باشد و مشارکت در هزینه مانند فرانشیز نباید برای تلههلث بیشتر از خدمات حضوری باشد. تعاریف خاصی از قانون کسب و کار و حرفهها اعمال میشود و این قانون برای طرحهای خاص مدیکال قابل اجرا نیست. اگر هر بخشی از این قانون باطل شود، سایر بخشها همچنان معتبر باقی میمانند.
Section § 1374.15
Section § 1374.16
این قانون اکثر طرحهای درمانی را ملزم میکند که به بیماران اجازه دهند در صورت موافقت پزشک مراقبتهای اولیه برای مراقبتهای مستمر، ارجاع دائمی به یک متخصص دریافت کنند. بیمارانی که به مراقبتهای تخصصی برای شرایط جدی و طولانیمدت نیاز دارند، میتوانند ارجاع به متخصصان یا مراکز تخصصی نیز دریافت کنند. تصمیمگیری در مورد این ارجاعات باید به سرعت، معمولاً ظرف چند روز، انجام شود. این الزامات در صورتی که متخصص خارج از شبکه طرح باشد، اعمال نمیشوند، مگر اینکه هیچ متخصص درون شبکهای نتواند مراقبت مورد نیاز را ارائه دهد. «مرکز مراقبت تخصصی» به مراکزی اطلاق میشود که به دلیل تخصصشان در درمان بیماریهای شدید شناخته شدهاند. این قانون همچنین «ارجاع دائمی» را به عنوان اجازه برای چندین ویزیت متخصص بدون نیاز به ارجاع جداگانه برای هر ویزیت تعریف میکند.
Section § 1374.17
Section § 1374.18
از ۱ ژانویه ۲۰۲۵ به بعد، طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا باید به وضوح مشخص کنند که آیا پوشش دندانپزشکی یک ثبتنامکننده توسط ایالت تنظیم میشود یا خیر. این اطلاعات باید از طریق پورتال ارائهدهنده، در صورت امکان، یا در غیر این صورت بنا به درخواست ارائه شود. علاوه بر این، هر کارت شناسایی الکترونیکی یا فیزیکی صادر شده برای پوشش دندانپزشکی باید در صورت لزوم عبارت «تحت نظارت ایالت» را نمایش دهد.
این الزام شامل تمام قراردادهای خدمات دندانپزشکی میشود که در کالیفرنیا صادر، فروخته، تمدید یا ارائه میشوند، از جمله طرحهای تخصصی پوششدهنده خدمات دندانپزشکی.
Section § 1374.19
این قانون در مورد طرحهای درمانی دندانپزشکی اعمال میشود و نحوه هماهنگی مزایا را زمانی که فردی چندین پوشش دندانپزشکی دارد، مشخص میکند. این قانون اصطلاحاتی مانند «هماهنگی مزایا»، «طرح مزایای دندانپزشکی اولیه» و «طرح مزایای دندانپزشکی ثانویه» را توضیح میدهد.
طرحهای درمانی باید سیاستهای هماهنگی مزایای خود را به وضوح به اعضای خود اعلام کنند. هنگامی که یک طرح اولیه با طرحهای ثانویه هماهنگ میشود، باید مبلغ کامل را طبق قرارداد خود پرداخت کند. اگر یک طرح ثانویه باشد، مبلغ کمتر را بین آنچه که به طور معمول پوشش میدهد و هزینههای باقیمانده عضو پس از پرداخت طرح اولیه، پرداخت میکند.
این بخش همچنین روشن میکند که هیچ چیز در اینجا نحوه تعیین طرح اولیه یا ثانویه توسط طرحها را هنگام هماهنگی طبق قوانین فعلی تغییر نمیدهد.
Section § 1374.51
Section § 1374.55
این قانون مقرر میدارد که طرحهای درمانی گروهی بزرگ در کالیفرنیا باید از 1 ژانویه 2026، تشخیص و درمان ناباروری، از جمله خدمات باروری خاص را پوشش دهند. این شامل حداکثر سه بار بازیابی تخمک با انتقال نامحدود جنین، طبق دستورالعملهای پزشکی است. طرحهای گروهی کوچک باید برخی خدمات باروری را پیشنهاد دهند، اما ملزم به پوشش تمام درمانهای ناباروری نیستند.
ناباروری بر اساس یافتههای پزشک و عدم توانایی در بارداری پس از دورههای مشخصی از رابطه جنسی بدون محافظت تعریف میشود. این قانون طرحها را از اعمال محدودیتها یا هزینههای متفاوت برای درمانهای باروری در مقایسه با سایر درمانهای پزشکی منع میکند.
هیچ تبعیضی در پوشش بر اساس ویژگیهای جمعیتی مجاز نیست، اگرچه قضاوت بالینی همچنان با پزشکان است. این قانون در مورد کارفرمایان مذهبی، طرحهای درمانی خاص دولتی مانند Medi-Cal، یا برخی طرحهای درمانی کارکنان دولتی تا تاریخ بعدی اعمال نمیشود. سازمانهای دولتی میتوانند تا ژانویه 2027 دستورالعملهای مربوط به رعایت این قانون را صادر کنند.
Section § 1374.56
این قانون کالیفرنیا طرحهای درمانی را ملزم میکند که هزینههای آزمایش و درمان فنیلکتونوری (PKU)، یک بیماری ژنتیکی نادر، را پوشش دهند. این پوشش باید شامل فرمولها و محصولات غذایی خاصی باشد که به عنوان بخشی از یک رژیم غذایی ضروری از نظر پزشکی برای جلوگیری از مشکلات جدی سلامتی مرتبط با PKU تجویز میشوند. این تنها در صورتی اعمال میشود که هزینه این اقلام خاص بیشتر از یک رژیم غذایی عادی باشد. این قانون «فرمول» و «محصول غذایی خاص» را تعریف میکند تا آنچه تحت پوشش قرار میگیرد را روشن سازد.
Section § 1374.57
این قانون تضمین میکند که طرحهای درمانی نمیتوانند پوشش را برای یک فرزند تحت تکفل صرفاً به این دلیل که با کارمند یا مشترک زندگی نمیکند، رد کنند. اگر دادگاه حکم حمایت پزشکی صادر کند، طرح درمانی والد غیرحضانتدار باید کودک را ثبتنام کند، زمانی که هر یک از والدین ظرف 90 روز از صدور حکم درخواست دهند. با این حال، طرحها ملزم به ثبتنام کودکانی که خارج از منطقه خدماتی آنها زندگی میکنند، نیستند، مگر اینکه در بخشهای خاص دیگری ذکر شده باشد. تمام طرحها باید از استانداردهای مشخصی در پوشش درمانی پیروی کنند.
Section § 1374.58
در کالیفرنیا، طرحهای درمانی گروهی که مزایای هزینههای پزشکی، بیمارستانی یا جراحی را ارائه میدهند، باید پوشش برابری را برای شرکای خانگی ثبتشده و همسران کارمندان یا مشترکین فراهم کنند. این بدان معناست که شرکای خانگی باید همان پوششی را دریافت کنند که همسران دریافت میکنند، بدون هیچ تبعیضی بر اساس جنسیت شرکا. کارفرمایان و انجمنهای تضمینشده باید از این الزام پوشش برابر مطلع شوند و طرحهای درمانی باید شرکای خانگی را تحت همان شرایطی که همسران را ثبتنام میکنند، بپذیرند.
برای تأیید شراکت خانگی، طرحهای درمانی میتوانند اظهارنامه شراکت خانگی یا مدرک مشابهی را درخواست کنند، درست همانطور که برای تأیید وضعیت تأهل درخواست میکنند. این الزام برای طرحهایی که از ۲ ژانویه ۲۰۰۵ به بعد صادر، اصلاح، تحویل یا تمدید میشوند، اعمال میشود. مهم است که توجه داشته باشید این بخش الزامات فدرال COBRA را برای ادامه پوشش درمانی تغییر نمیدهد.
Section § 1374.75
این قانون برای شرکتهای بیمه یا طرحهای درمانی غیرقانونی میسازد که با کسی به دلیل قربانی خشونت خانگی بودن، ناعادلانه رفتار کنند. به طور خاص، شرکتهای بیمه نمیتوانند پوشش را رد، لغو یا محدود کنند، یا بر اساس قربانی خشونت خانگی بودن، هزینه بیشتری دریافت کنند.
در حالی که شرکتها میتوانند وضعیتهای پزشکی را هنگام تعیین پوشش در نظر بگیرند، اما نمیتوانند بررسی کنند که آیا این وضعیتها ناشی از خشونت خانگی بودهاند یا خیر، و همچنین نمیتوانند افراد را به دلیل چنین قربانی شدنی متفاوت رفتار کنند.
خشونت خانگی، همانطور که در اینجا ذکر شده است، از تعریفی که در قانون خانواده آمده است، پیروی میکند.
Section § 1374.141
این قانون، مقرراتی را برای طرحهای خدمات درمانی که خدمات تلههلث را از طریق ارائهدهندگان شخص ثالث ارائه میدهند، مشخص میکند. این قانون از طرحها میخواهد که به اعضا اطلاع دهند که میتوانند خدمات را به صورت حضوری یا از طریق تلههلث با متخصصان بهداشتی معمول خود دریافت کنند و گزینهها و جزئیات سهم هزینه برای مزایای خارج از شبکه را تشریح میکند. اعضا باید با خدمات تلههلث موافقت کنند و در مورد دسترسی به سوابق پزشکی خود و اشتراکگذاری آنها با ارائهدهندگان مراقبتهای اولیه مطلع شوند.
طرحهای خدمات بهداشتی همچنین باید در مورد استفاده از تلههلث، از جمله تعداد خدمات ارائه شده، اطلاعات جمعیتی و اطلاعات ارائهدهنده، به ایالت گزارش دهند. ایالت میتواند عدم رعایت این مقررات را بررسی کرده و اقدامات اجرایی انجام دهد. این قانون زمانی که اعضا مستقیماً از خدمات تلههلث شخص ثالث استفاده میکنند، اعمال نمیشود و برای برخی قراردادهای ایالتی مانند مدیکال قابل اجرا نیست.
Section § 1374.142
این قانون طرحهای خدمات درمانی را که خدمات دندانپزشکی را از طریق دوراپزشکی ارائه میدهند، ملزم میکند تا جزئیات خاصی را به اداره گزارش دهند. این جزئیات شامل تعداد خدمات ارائه شده از طریق ارائهدهندگان دوراپزشکی شخص ثالث، درصد ارائهدهندگان شبکه در دسترس که با ارائهدهندگان دوراپزشکی شخص ثالث نیز مرتبط هستند، و انواع خدمات دوراپزشکی مورد استفاده توسط اعضا، از جمله دادههای مربوط به اطلاعات جمعیتی اعضا میشود.
علاوه بر این، طرحهای درمانی باید اعضا را در مورد چگونگی تأثیر ویزیتهای دوراپزشکی بر مزایای آنها، مانند هرگونه تأثیر بر محدودیتهای دفعات و سقفهای سالانه، مطلع کنند. این قانون روشن میکند که ارائهدهنده دوراپزشکی شرکتی شخص ثالث به شرکتی اشاره دارد که خدمات دندانپزشکی را صرفاً از طریق دوراپزشکی و بدون مکان فیزیکی ارائه میدهد و مستقیماً با یک طرح درمانی قرارداد دارد.
Section § 1374.192
این قانون کالیفرنیا حکم میکند که طرحهای خدمات درمانی باید هزینههای تجاری اضافی متحمل شده توسط ارائهدهندگان طرف قرارداد خود را در طول یک فوریت بهداشت عمومی اعلام شده از تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۲ به بعد، بازپرداخت کنند. این شامل هزینههایی مانند تجهیزات حفاظت فردی و زمان اضافی کارکنان بالینی مورد نیاز برای جلوگیری از گسترش بیماریهای عفونی میشود.
ارائهدهندگان به ازای هر مراجعه بیمار، حداکثر یک بار در روز به ازای هر عضو، برای مدت زمان فوریت، بازپرداخت میشوند. قراردادهای بین ارائهدهندگان و طرحهای درمانی میتوانند برای رسیدگی به ریسکهای مالی آزمایشهای مرتبط با فوریتهای بهداشت عمومی اصلاح شوند، اما تنها در صورتی که هر دو طرف با شرایط جدید موافقت کنند.
این قانون بازپرداخت به موقع را الزامی میکند و به اداره ایالتی اجازه میدهد تا راهنماییهایی را برای اجرا صادر کند که مشمول رویه نظارتی معمول نیست. این قانون شامل پزشکان، جراحان، دندانپزشکان و پزشکان پادیاتریک دارای مجوز در طرحهای درمانی واجد شرایط میشود، به استثنای وضعیت اضطراری COVID-19 و برخی طرحهای مدیریت شده توسط ایالت مانند مدیکال.
Section § 1374.193
این قانون نحوه دسترسی اشخاص ثالث به شبکههای ارائهدهنده خدمات دندانپزشکی را توضیح میدهد. یک طرح خدمات درمانی یا نهاد قراردادی میتواند در صورت رعایت شرایط خاص، به شخص ثالث اجازه دسترسی به قرارداد شبکه ارائهدهنده را بدهد. ارائهدهندگان باید به وضوح در مورد گزینههای دسترسی شخص ثالث مطلع شوند و میتوانند عدم مشارکت در چنین توافقاتی را انتخاب کنند. قراردادها باید حقوق دسترسی شخص ثالث را به وضوح مشخص کنند و اطلاعات بهروز در مورد اشخاص ثالث باید به طور مکرر ارائه شود. در صورت بروز هرگونه تخلف، ارائهدهندگان ملزم به انجام خدمات تحت آن قراردادهای غیرمجاز نیستند. این قانون در مورد خدمات دندانپزشکی تحت برنامههای فدرال مدیکر یا مدیکید یا برخی توافقات داخلی وابسته اعمال نمیشود. در نهایت، مقررات به اجرای این بخش کمک خواهند کرد.
Section § 1374.194
این قانون چندین اصطلاح مربوط به طرحهای بیمه دندانپزشکی در کالیفرنیا را تعریف میکند. «مقرره دوره انتظار دندانپزشکی» زمانی است که یک طرح بیمه، پوشش را برای مدت زمان مشخصی پس از شروع پوشش محدود میکند. «مقرره وضعیت از قبل موجود» پوشش را برای شرایطی که قبل از شروع پوشش درمان شدهاند، مستثنی یا محدود میکند. از ۱ ژانویه ۲۰۲۵، طرحهای بیمه دندانپزشکی در کالیفرنیا نمیتوانند دورههای انتظار را برای طرحهای گروهی بزرگ یا بندهای وضعیت از قبل موجود را به هیچ وجه شامل شوند. با این حال، این قانون در مورد برخی از طرحهای دندانپزشکی Medi-Cal اعمال نمیشود.
Section § 1374.195
Section § 1374.196
این قانون میگوید که از ۱ ژانویه ۲۰۲۷، یا زمانی که قوانین فدرال نهایی شوند، طرحهای خدمات درمانی در کالیفرنیا باید چندین نوع خاص از رابطهای فناوری که به عنوان API شناخته میشوند را راهاندازی کنند. اینها شامل سیستمهایی برای دسترسی بیمار، دسترسی ارائهدهنده، تبادل بین پرداختکنندگان، و مجوز قبلی است.
این APIها باید از استانداردهای تعیین شده توسط قوانین و زمانبندیهای فدرال مدیکر و مدیکید پیروی کنند. قبل از سال ۲۰۲۷، مدیر میتواند بدون نیاز به طی مراحل رسمی، به طرحهای درمانی در مورد نحوه انطباق راهنمایی ارائه دهد. این راهنمایی باید با مشورت اداره دولتی خدمات درمانی انجام شود.
این قانون همچنین تأیید میکند که این الزام جدید، قوانین موجود مربوط به خدمات درمانی را تغییر نمیدهد.
Section § 1374.197
اگر یک طرح درمانی در کالیفرنیا خدمات سلامت روان و اختلالات سوءمصرف مواد را ارائه میدهد، باید از ۱ ژانویه ۲۰۲۳، صلاحیتهای ارائهدهنده را ظرف ۶۰ روز پس از دریافت درخواست کامل او بررسی و تأیید کنند. پس از دریافت درخواست، موظفند ظرف هفت روز کاری به ارائهدهنده اطلاع دهند که آیا درخواست کامل است یا خیر. این قانون ۶۰ روزه فقط برای تأیید اعتبارنامهها است، نه کل فرآیند قرارداد.
Section § 1374.551
این قانون بیان میکند که اگر یک درمان پزشکی میتواند به عنوان عارضه جانبی منجر به ناباروری شود، مراقبتهای بهداشتی اساسی موظف به پوشش خدمات استاندارد حفظ باروری هستند. این از پوشش درمان ناباروری جدا است. ناباروری ایتروژنیک به عنوان ناباروری ناشی از جراحی، شیمیدرمانی، پرتو درمانی یا سایر درمانهای پزشکی تعریف میشود. خدمات استاندارد حفظ باروری با دستورالعملهای تعیین شده توسط انجمن سرطانشناسی بالینی آمریکا و انجمن پزشکی باروری آمریکا مطابقت دارد.
با این حال، این الزام بر مراقبت مدیریت شده مدیکال یا هر طرح مراقبت بهداشتی که تحت برنامههای دولتی خاص قرارداد بسته است، اعمال نمیشود.