این قانون بیان می‌کند که اگر یک سازمان محلی در کالیفرنیا تصمیم بگیرد که برنامه مدیریت پسماندهای پزشکی را شروع نکند، می‌تواند به جای آن تصمیم بگیرد که با یک سازمان محلی دیگر همکاری کند یا چنین برنامه‌ای را بعداً شروع کند. این تصمیم باید توسط هیئت حاکمه محلی رسمی شود و ۹۰ روز پس از اطلاع‌رسانی به اداره مربوطه، لازم‌الاجرا خواهد شد.

اگر یک سازمان محلی تصمیم به مدیریت پسماندهای پزشکی بگیرد، باید به اجرای برنامه ادامه دهد تا زمانی که رسماً تصمیم به توقف بگیرد یا اگر اداره، اختیار آن را سلب کند. برای پایان دادن به برنامه، سازمان باید حداقل ۱۸۰ روز قبل به اداره اطلاع دهد.

این قانون توضیح می‌دهد که یک برنامه مدیریت پسماندهای پزشکی باید شامل چه مواردی باشد. این برنامه شامل صدور مجوزها و ثبت‌نام‌ها برای مدیریت صحیح پسماندهای پزشکی، بازرسی تأسیساتی که حجم زیادی پسماند تولید می‌کنند، و بررسی طرح‌های مدیریتی برای تولیدکنندگان پسماند با حجم کمتر است. این برنامه همچنین مستلزم بررسی تأسیساتی است که پسماندهای پزشکی را تصفیه می‌کنند، به ویژه در صورت وجود شکایات یا موارد اضطراری، و اطمینان از رعایت قوانین. در صورت لزوم، برنامه می‌تواند اقداماتی مانند تعلیق مجوزها یا آغاز پیگرد قانونی علیه متخلفان را انجام دهد. علاوه بر این، باید نتایج را گزارش دهد تا اثربخشی برنامه در سطح ایالت مشخص شود.

این قانون توضیح می‌دهد که چه کسی مسئول اجرای قوانین مدیریت پسماندهای پزشکی است. یک سازمان محلی می‌تواند انتخاب کند که اجرای این قوانین را در منطقه خود بر عهده بگیرد، اگر اداره موافقت کند. اگر آنها این کار را انتخاب نکنند، اداره مسئولیت را بر عهده می‌گیرد. همچنین، دادستان‌های ناحیه، دادستان‌های شهر و دادستان‌های عمومی شهر می‌توانند بدون توجه به این موارد، همچنان قوانین را اجرا کنند.

این قانون امکان به اشتراک‌گذاری اطلاعات بین اداره و آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) را فراهم می‌کند.

اگر اداره دولتی تصمیم بگیرد که یک سازمان محلی دیگر برای اجرای قوانین تایید شده نیست، خود اداره دولتی وظایف اجرایی را در حوزه قضایی آن منطقه بر عهده خواهد گرفت.

هنگامی که اداره تخلفات مهمی را پیدا می‌کند که در بازرسی‌های قبلی آژانس اجرایی محلی شناسایی نشده بودند، باید اقدامات خاصی انجام دهد. ابتدا، باید عملکرد آژانس را ظرف ۱۲۰ روز بررسی کند. سپس، باید ظرف ۶۰ روز پس از بررسی، یک گزارش عملکرد تهیه کند. در نهایت، اداره از آژانس می‌خواهد که ظرف ۹۰ روز پس از دریافت گزارش، یک طرح برای اصلاح این مسائل ارائه دهد.

اگر اداره مسئولیت اجرای قانون را به عهده بگیرد، می‌تواند هزینه‌هایی را که در این قسمت توضیح داده شده‌اند، دریافت کند.

این قانون صندوق مدیریت پسماندهای پزشکی را در خزانه‌داری ایالت ایجاد می‌کند که توسط یک مدیر نظارت می‌شود. پول موجود در این صندوق، با تأیید مجلس قانون‌گذاری، برای مدیریت برنامه‌های پسماندهای پزشکی استفاده می‌شود.

وجوه از هزینه‌ها، جریمه‌ها، سود، جرایم مربوط به مدیریت پسماندهای پزشکی و کمک‌های مالی فدرال با هدف حمایت از این تلاش‌ها، تأمین می‌شود.

اگر مقدار زیادی زباله پزشکی تولید می‌کنید، باید قبل از انجام این کار، نزد سازمان اجرایی محلی ثبت‌نام کنید. این برای تولید قانونی زباله پزشکی ضروری است.

پس از ثبت‌نام، می‌توانید در رویدادهای موقت مانند نمایشگاه‌های سلامت یا کلینیک‌های واکسیناسیون نیز زباله پزشکی تولید کنید، بدون اینکه به مجوزهای اضافی نیاز داشته باشید. با این حال، باید حداقل 72 ساعت قبل از مشارکت، به سازمان محلی اطلاع دهید، مگر اینکه برگزارکننده رویداد قبلاً این کار را انجام داده باشد.

این قانون به تولیدکنندگان مقادیر کم زباله‌های پزشکی اجازه می‌دهد تا در رویدادهای موقت، مانند نمایشگاه‌های سلامت یا کلینیک‌های واکسیناسیون، بدون نیاز به مجوزهای اضافی، زباله تولید کنند. با این حال، تولیدکننده باید حداقل ۷۲ ساعت قبل از رویداد به آژانس اجرایی محلی اطلاع دهد، مگر اینکه حامی رویداد قبلاً این کار را انجام داده باشد.

این قانون بیان می‌کند که تنها افراد یا نهادهای خاصی مجاز به حمل زباله‌های پزشکی هستند. این موارد شامل حمل‌کنندگان زباله‌های خطرناک که رسماً ثبت شده‌اند، سیستم‌های بازگشت پستی تأییدشده، حمل‌کنندگان عمومی خاص برای زباله‌های دارویی، تولیدکنندگان با حجم کم یا زیاد با معافیت‌های مناسب، و متخصصان ثبت‌شده‌ای که زباله‌های صحنه تروما را مدیریت می‌کنند، می‌شود.

این قانون به مکان‌هایی اجازه می‌دهد تا به عنوان نقاط جمع‌آوری زباله‌های تیز و برنده خانگی، مانند سوزن و سرنگ، تأیید شوند که سپس به عنوان زباله پزشکی تصفیه خواهند شد. این نقاط جمع‌آوری، که به عنوان نقاط تجمیع زباله‌های تیز و برنده خانگی شناخته می‌شوند، نیازی به رعایت برخی قوانین سختگیرانه مجوز و ثبت ندارند.

با این حال، آنها باید الزامات خاصی را رعایت کنند، مانند استفاده از ظروف مخصوص زباله‌های تیز و برنده و عدم نگهداری مواد دفعی برای بیش از هفت روز، مگر اینکه تأیید کتبی دریافت کنند. افرادی که این سایت‌ها را اداره می‌کنند، تولیدکننده اصلی زباله محسوب نمی‌شوند، اما باید الزامات خاص اسناد ردیابی را رعایت کنند. در نهایت، مراکزی که این زباله‌ها را تصفیه می‌کنند، باید اسناد ردیابی دقیق را نگهداری کنند.