اگر حداقل ۱۸ سال سن دارید و از نظر ذهنی پایدار هستید، می‌توانید وصیت‌نامه تنظیم کنید. همچنین، یک سرپرست مورد تأیید دادگاه می‌تواند برای فردی که از او مراقبت می‌کند (محجور)، وصیت‌نامه تنظیم کند. با این حال، اگر محجور از نظر ذهنی توانایی دارد، می‌تواند آن وصیت‌نامه را تغییر دهد یا لغو کند، یا یک وصیت‌نامه جدید تنظیم کند.

در کالیفرنیا، اگر فردی در زمان تنظیم وصیت‌نامه از توانایی ذهنی کافی برخوردار نباشد، نمی‌تواند وصیت‌نامه تنظیم کند. آنها باید ماهیت وصیت کردن را کاملاً درک کنند، از اموال خود آگاه باشند و روابط خود را با اعضای خانواده که تحت تأثیر وصیت‌نامه قرار می‌گیرند، به خاطر بسپارند. اگر فردی دچار اختلال سلامت روان، مانند هذیان یا توهم باشد که بر نحوه تقسیم اموالش در وصیت‌نامه تأثیر می‌گذارد، او نیز فاقد صلاحیت محسوب می‌شود. با این حال، دادگاه می‌تواند به یک قیم اجازه دهد تا برای فرد تحت قیمومت خود وصیت‌نامه تنظیم کند، به شرطی که از دادگاه مجوز داشته باشد.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که یک شخص چه نوع اموالی را می‌تواند در وصیت‌نامه خود بگنجاند. این قانون مشخص می‌کند که یک وصیت‌نامه می‌تواند سه نوع مال را پوشش دهد: اموال جداگانه (اختصاصی) خود شخص، نیمی از اموال مشترکی که با همسر خود دارد، و نیمی از اموال شبه‌مشترک، که شبیه به اموال مشترک است اما به دارایی‌هایی مربوط می‌شود که در زمان زندگی در ایالتی دیگر به دست آمده‌اند.

وصیت‌نامه می‌تواند اموال را به هر شخص یا نهادی واگذار کند. این شامل افراد، شرکت‌ها، کلوپ‌ها، دولت‌های محلی، ایالت‌ها، دولت ایالات متحده، یا حتی یک کشور خارجی یا سازمان‌های آن می‌شود.

این قانون بیان می‌کند که برخی از فصول در قانون ارث و بخش‌های خاصی از بخش ۱۱، در مورد پرونده‌هایی که فرد وصیت‌کننده (متوفی) قبل از ۱ ژانویه ۱۹۸۵ فوت کرده باشد، اعمال نمی‌شوند. در عوض، قوانینی که قبل از آن تاریخ معتبر بودند، همچنان برای آن پرونده‌ها قابل اجرا هستند.