این قانون به شرایطی می‌پردازد که فردی بدون هیچ وارثی یا وصیت‌نامه معتبری برای تقسیم ترکه خود فوت می‌کند. اگر هیچ کس واجد شرایط ارث بردن از ترکه طبق قوانین این ایالت یا هر ایالت دیگری نباشد، ترکه در زمان فوت فرد به مالکیت دولت در می‌آید که به این فرآیند «مصادره به نفع دولت» گفته می‌شود. این موضوع حتی اگر متوفی مقیم این ایالت نبوده باشد نیز اعمال می‌شود. هر مالی که به دولت تعلق می‌گیرد، همچنان مشمول همان مسئولیت‌ها و شرایطی خواهد بود که اگر توسط کسی به ارث برده می‌شد، می‌بود و باید از قوانین حقوقی اضافی مربوط به اموال مصادره شده به نفع دولت نیز پیروی کند.

اگر کسی بدون وصیت‌نامه و بدون وارث فوت کند، هرگونه اموال منقول مادی که متعلق به او بوده و تحت کنترل دادگاه کالیفرنیا است، معمولاً به ایالت کالیفرنیا تعلق می‌گیرد. اما اگر مکان دیگری بخواهد ادعای مالکیت بر این اموال را داشته باشد، می‌تواند این کار را انجام دهد به شرطی که سه چیز را ثابت کند: قوانین آن می‌گوید که حق بر اموال را دارد، متوفی معمولاً اموال را در آنجا نگهداری می‌کرده است، و کالیفرنیا نیز حق مشابهی برای ادعای اموال از آن مکان را داشت، اگر وضعیت برعکس بود.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه اموال غیرمادی (مانند سهام یا حق اختراع) فردی که فوت کرده و توسط دادگاهی در کالیفرنیا اداره می‌شود، معمولاً در صورتی که فرد دستورالعملی از خود به جا نگذاشته باشد، به ایالت تعلق می‌گیرد. اما، اگر فرد در زمان فوت خود در جای دیگری زندگی می‌کرده است، آن مکان می‌تواند به جای ایالت، ادعای مالکیت بر اموال را داشته باشد، به شرطی که بتواند حق خود را اثبات کند.

این قانون بیان می‌کند که اگر پول یا اموالی قرار است از یک تراست که برای مواردی مانند مزایای درمانی، بازنشستگی یا طرح‌های مشابه تأسیس شده است، توزیع شود، در صورت فوت شخص به دولت نمی‌رسد. در عوض، به تراست یا صندوقی که برای آن در نظر گرفته شده است، می‌رود. با این حال، اگر طرح به پایان رسیده باشد و تمام دارایی‌های تراست قبل از فوت شخص به ذینفعان توزیع شده باشد، آنگاه مزایای باقی‌مانده به دولت خواهد رسید.