این بخش از قانون ایجاب می‌کند که نماینده شخصی ترکه فرد متوفی، هر بستانکاری را که شناخته شده است یا به طور معقول قابل شناسایی است، از اداره ترکه مطلع کند. این اطلاع‌رسانی باید از رویه مشخص شده در بخش دیگری پیروی کند. قانون فرض می‌کند که نماینده شخصی از وجود بستانکار «آگاه» است اگر بداند که بستانکار قبلاً از متوفی یا ترکه او پول مطالبه کرده است. علاوه بر اطلاع‌رسانی مستقیم به بستانکاران، یک اخطار عمومی نیز باید طبق الزامات بخش دیگری منتشر شود.

این بخش از قانون به اطلاع‌رسانی به طلبکاران در طول فرآیند انحصار وراثت می‌پردازد. این ابلاغیه باید در دیرترین زمان از دو مهلت زیر ارائه شود: یا ظرف چهار ماه پس از شروع رسمی فرآیند انحصار وراثت (زمانی که اسناد برای اولین بار صادر می‌شوند) یا ظرف ۳۰ روز پس از اینکه نماینده شخصی از وجود طلبکار آگاه شود.

این بخش قالب و محتوای ابلاغیه‌ای را توضیح می‌دهد که باید به بستانکاران ارسال شود، زمانی که اموال متوفی در حال اداره است. این ابلاغیه به بستانکاران اطلاع می‌دهد که باید ادعاهای خود را نزد دادگاه ثبت کرده و به نماینده شخصی اموال اطلاع دهند. آنها دو مهلت ممکن دارند: چهار ماه از زمان صدور حکم اداره اموال، یا (60) روز از زمان دریافت ابلاغیه، هر کدام که دیرتر باشد. اگر این مهلت‌ها را از دست بدهند، باید برای ثبت ادعای دیرهنگام درخواست اجازه کنند. ثبت نادرست یا عدم اطلاع‌رسانی به نماینده شخصی معمولاً ادعا را باطل می‌کند. به بستانکاران توصیه می‌شود برای محافظت از خود از پست سفارشی استفاده کنند.

این بخش توضیح می‌دهد که چه زمانی یک نماینده شخصی (کسی که امور مربوط به اموال متوفی را اداره می‌کند) در قبال اطلاع‌رسانی به طلبکاران درباره اموال متوفی مسئول است. اگر نماینده حتی زمانی که لازم نیست، اطلاع‌رسانی کند، در قبال هیچ شخصی مسئول نیست. اما اگر در اطلاع‌رسانی به یک طلبکار در زمان لازم کوتاهی کند، تنها در صورتی مسئول است که این کوتاهی با سوء نیت بوده باشد، طلبکار قبل از انقضای مهلت ادعای خود هیچ اطلاعی از اموال متوفی نداشته باشد، و طلبکار ظرف 16 ماه به درستی در دادگاه پرونده تشکیل داده باشد. طلبکار همچنین باید حداقل 30 روز قبل از جلسه رسیدگی، نماینده شخصی را از دادخواست خود مطلع کند. حتی اگر نماینده مسئول نباشد، ممکن است اموال متوفی همچنان مجبور به پرداخت به طلبکار باشد، در صورتی که وجوه موجود باشد. همچنین، نماینده شخصی باید تلاش کند تا طلبکارانی را که به طور معقول قابل شناسایی هستند، پیدا کند.

این قانون بیان می‌کند که نماینده شخصی که اموال متوفی را مدیریت می‌کند، نیازی به اطلاع‌رسانی به طلبکار ندارد اگر یکی از دو شرط زیر محقق شود: (۱) طلبکار قبلاً ادعایی را ثبت کرده باشد، یا (۲) طلبکار درخواست پرداخت کرده باشد و نماینده شخصی تصمیم بگیرد که آن درخواست را به عنوان یک ادعا رسیدگی کند.