این بخش از قانون روشن می‌کند که اصطلاح «شکایت» شامل «شکایات متقابل» نیز می‌شود. بنابراین، هر زمان که اصطلاح «شکایت» را می‌بینید، به معنای هم شکایت اصلی و هم هرگونه شکایت متقابلی است که در طول پرونده مطرح شده است.

این بخش «تجهیزات» را به عنوان دارایی فیزیکی تعریف می‌کند که یک خوانده مالک آن است و عمدتاً برای تجارت، کسب و کار یا حرفه خود از آن استفاده می‌کند، اما موجودی کالا یا محصولات کشاورزی به حساب نمی‌آید.

این قانون توضیح می‌دهد که از نظر قانونی چه چیزی «محصول کشاورزی» محسوب می‌شود. این شامل محصولات زراعی، دام و اقلام تولید شده در مزرعه مانند شیر یا تخم‌مرغ است، تا زمانی که به شکل دیگری فرآوری نشده باشند. اگر چیزی به عنوان محصول کشاورزی طبقه‌بندی شود، نه تجهیزات است و نه موجودی کالا.

اصطلاح «سند» در این متن به تعریفی اشاره دارد که در بخش دیگری از قانون، به طور خاص بخش 9102 قانون تجارت، ارائه شده است. برای درک اینکه «سند» به چه معناست، باید به تعریفی که در آنجا آمده است، مراجعه کنید.

این قانون توضیح می‌دهد که «موجودی» به چه معناست وقتی کسی بدهکار است. این به اقلام فیزیکی اشاره دارد که یک شخص مالک آن است، چه برای فروش آنها، اجاره آنها، یا استفاده از آنها در کسب و کارشان. این می‌تواند شامل مواردی مانند مواد اولیه یا کالای در جریان ساخت باشد، اما به عنوان ابزار یا تجهیزات محسوب نمی‌شود.

این بخش بیان می‌کند که «اموال شخصی» هم شامل اقلام فیزیکی قابل لمس، مانند خودرو، و هم شامل اقلام غیرفیزیکی غیرقابل لمس، مانند سهام یا مالکیت فکری، می‌شود.

این قانون اصطلاح «خواهان» را به عنوان کسی تعریف می‌کند که با ثبت یک دادخواست یا دادخواست متقابل، یک دعوای حقوقی را آغاز می‌کند.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که یک ادعا زمانی دارای «اعتبار محتمل» تلقی می‌شود که بیش از ۵۰ درصد احتمال وجود داشته باشد که شخصی که شکایت را مطرح کرده (خواهان) در برابر شخصی که از او شکایت شده (خوانده) پیروز شود.

این بخش تعریف می‌کند که چه چیزی در کالیفرنیا «نهاد عمومی» محسوب می‌شود. این شامل دولت ایالتی، هیئت امنای دانشگاه کالیفرنیا، شهرستان‌ها، شهرها، نواحی، مراجع عمومی، سازمان‌های دولتی و سایر سازمان‌های سیاسی یا شرکت‌های عمومی است.

این بخش از قانون، اصطلاح «اوراق بهادار» را با ارجاع به تعریفی که در بخش دیگری از قانون تجارت ارائه شده است، تعریف می‌کند.

این بخش صرفاً بیان می‌کند که اصطلاح «توافقنامه تضمینی» در این زمینه از همان تعریفی استفاده می‌کند که در بخش دیگری از قانون، به طور خاص قانون تجارت، یافت می‌شود.

اصطلاح «منافع تضمینی» در اینجا به همان معنایی به کار رفته است که در بخش دیگری از قانون به نام بخش 1201 قانون تجارت توضیح داده شده است. برای درک کامل آن، باید به آن بخش مراجعه کنید.