این قانون بیان می‌کند که یک تصمیم دادگاه به طور قطعی منافع ملکی همه افراد درگیر را تعیین می‌کند، از جمله افراد معلوم و نامعلومی که بخشی از پرونده بوده‌اند. همچنین بر کسانی که هنوز متولد نشده‌اند یا شناسایی نشده‌اند و ممکن است ادعاهای آتی داشته باشند، تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این، به استثنای شرایط خاص، بر هر کسی که منافع ثبت‌نشده‌ای دارد و بخشی از دعوی نیست، اثر می‌گذارد.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که حکم دادگاه بر ادعای کسی نسبت به یک ملک تأثیری ندارد، اگر آن شخص در پرونده قضایی مربوطه حضور نداشته باشد، البته با رعایت چند شرط. شرط اول این است که اگر ادعای آن شخص تا زمان ثبت اخطار دعوا (اعلام رسمی شروع پرونده) یا ثبت خود حکم، به صورت رسمی ثبت شده باشد، ادعای او همچنان معتبر است. شرط دوم این است که اگر خواهان (شاکی) باید از طریق بازرسی ملک در زمان ثبت اخطار دعوا یا صدور حکم، از وجود این ادعا مطلع می‌شده، آن ادعا مورد حمایت قرار می‌گیرد. این قانون بر حقوق خریداران جدید یا وام‌دهندگانی که با نیت خوب (حسن نیت) معامله می‌کنند، تأثیری نمی‌گذارد.

اگر انتقال ملکی طبق قوانین خاصی (بخش‌های 873.750، 873.790، یا 873.960) انجام شود، به همان اندازه نهایی و غیرقابل اعتراض است که یک حکم دادگاه.