این قانون به عنوان قانون تراکنش‌های الکترونیکی مأمورین اجرایی شناخته می‌شود. هدف آن بهره‌برداری از فناوری نوین برای رسیدگی الکترونیکی به اسناد است، که می‌تواند باعث صرفه‌جویی در هزینه‌ها، افزایش کارایی و تسهیل دسترسی عمومی به مأمورین اجرایی شود. با این حال، دادگاه‌ها و مأمورین مربوطه مجبور به استفاده از روش‌های الکترونیکی نیستند، مگر اینکه هر دو موافقت کنند و منابع و فناوری لازم را داشته باشند.

این بخش اصطلاحات مربوط به ارتباطات و سوابق الکترونیکی را تعریف می‌کند. «پست الکترونیکی» همان ایمیلی است که بین دستگاه‌ها فرستاده می‌شود. «سند الکترونیکی» به هر سندی گفته می‌شود که به صورت الکترونیکی ایجاد یا ذخیره شده باشد. «امضای الکترونیکی» یک نشانگر الکترونیکی است که قصد فرد برای امضای یک سند را نشان می‌دهد. «فکس» هم به فرآیند و هم به سند فاکسیمیل اشاره دارد. «دستگاه فکس» این ارسال‌ها را می‌فرستد و دریافت می‌کند. «ارسال فکس» شامل فرستادن اسناد فکس به صورت الکترونیکی یا سنتی است. «سیستم پردازش اطلاعات» اطلاعات الکترونیکی را مدیریت می‌کند، به جز فکس‌ها. «دستورالعمل‌ها» درخواست‌های کتبی به مقامات هستند، و «شخصیت حقوقی» شامل انواع مختلفی از سازمان‌ها می‌شود. «مأمور توقیف» یک کلانتر یا مارشال است. «سند» هر اطلاعاتی است که روی یک واسطه قرار دارد، و «سند ارسال» خروجی دستگاه فکس است که جزئیات ارسال را ثبت می‌کند.

این قانون به مأمور اجرا اجازه می‌دهد تا از سیستم‌های فناوری برای رسیدگی به اطلاعات و اسناد استفاده کند، اما فقط در صورتی که فناوری و منابع لازم را داشته باشد. اگر یک نقص فنی مانع از دریافت سند الکترونیکی توسط آنها در ساعات کاری شود، و فرستنده بتواند نشان دهد که تلاش کرده آن را ارسال کند، سند در همان روز ثبت‌شده تلقی می‌شود.

این بخش نحوه رسیدگی به اسنادی را که از طریق فکس برای یک مأمور اجرا (مقامی که مسئول اجرای احکام دادگاه است) ارسال می‌شوند، تشریح می‌کند. هنگامی که سندی فکس می‌شود، مأمور اجرا می‌تواند با آن مانند یک سند فیزیکی رفتار کند. فکس باید شامل یک برگ رویی باشد که جزئیاتی مانند نام و شماره فکس فرستنده و مأمور، به همراه درخواستی برای تأیید دریافت، را در بر گیرد. فرستنده باید سند کاغذی اصلی و سابقه فکس را نگه دارد. اگر مأمور سند کاغذی اصلی را درخواست کند، باید ظرف پنج روز ارسال شود. علاوه بر این، مأمور اجرا باید اسناد فکس شده را نگه دارد و می‌تواند آنها را به صورت الکترونیکی ذخیره کند.

این قانون به مأمور اجرا اجازه می‌دهد تا به جای سوابق کاغذی، از سوابق الکترونیکی استفاده کند. هنگام ارسال یک سابقه الکترونیکی به مأمور اجرا، باید نام و نشانی‌های تماس الکترونیکی فرستنده و مأمور را درج کنید. فرستنده باید نسخه کاغذی اصلی را نگه دارد و در صورت درخواست مأمور اجرا، ظرف پنج روز آن را به او تحویل دهد. ارسال یک سابقه الکترونیکی شامل پیوست کردن آن به یک پیام ایمیل می‌شود، همانطور که در بخش دیگری توضیح داده شده است.

این قانون به مأمور اجرا، که مسئول اجرای دستورات دادگاه مانند برگه‌های اجرایی است، اجازه می‌دهد تا به جای بازگرداندن نسخه‌های اصلی یا الکترونیکی این برگه‌ها به دادگاه، آن‌ها را نزد خود نگه دارد. این مأمور باید این اسناد، به همراه هرگونه یادداشت یا صورت‌برداری مربوطه، را حداقل به مدت دو سال پس از ثبت اقدامات خود در دادگاه، حفظ کند. اگر یک طلبکار نیاز به اجرای برگ اجراییه‌ای در شهرستان دیگری داشته باشد، می‌تواند از مأمور اجرا بخواهد که گزارشی را به دادگاه ارائه کند؛ این گزارش به معنای بازگرداندن برگ اجراییه نیست. این گزارش باید نشان دهد که برگ اجراییه هنوز فعال است.

این قانون ایجاب می‌کند که وقتی اسناد توسط مأمور توقیف اموال عمومی می‌شوند، هرگونه شماره تأمین اجتماعی و شماره حساب مالی باید حذف یا پنهان شود، به جز چهار رقم آخر که می‌تواند نمایش داده شود. این امر همچنین در مورد اسنادی که به دادگاه ارائه می‌شوند صدق می‌کند و این جزئیات شناسایی نباید قابل مشاهده باشند. با این حال، بستانکاران، بدهکاران، اشخاص ثالث مدیون، و مدعیان ثالث "عموم" محسوب نمی‌شوند و ممکن است به اطلاعات کامل دسترسی داشته باشند.